สวนสาธารณะเจ้าหยาง

蓝星旅行者

5/5

ยอดเยี่ยม

⚽เปลวไฟฤดูร้อนและหญ้าสีเขียว: บันทึกสุ่มบนสนามฟุตบอลในสวนสาธารณะเฉาหยาง 🌿 ลมหายใจแห่งทุ่งหญ้าธรรมชาติ เมื่อก้าวเข้าไปในสนามฟุตบอลที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของสวนสาธารณะเฉาหยาง คลื่นความร้อนและกลิ่นหอมสดชื่นของหญ้าที่แตกกระจายจะพัดผ่านคุณไป สนามหญ้าธรรมชาติแผ่กว้างราวกับพรมกำมะหยี่สีเขียวมรกตภายใต้แสงแดดที่แผดเผาในเดือนกรกฎาคม เมื่อคุณเหยียบลงไปโดยเท้าเปล่า ความยืดหยุ่นของใบหญ้าและความอบอุ่นของดินจะแผ่ขยายจากฝ่าเท้าของคุณไปยังร่างกายของคุณทั้งหมด ต้นสนสีขาวที่อยู่ข้างสนามทอดเงาด่างๆ และจักจั่นก็ส่งเสียงร้องเหมือนกระแสน้ำขึ้นบนกิ่งก้านของต้นหลวน ทุกครั้งที่คุณวิ่งและหยุดกะทันหัน หยดน้ำที่กระเซ็นจากเศษหญ้าจะบานเป็นรุ้งเล็กๆ ในแสงแดด 🔥 สนามกีฬาที่ความร้อนผสมผสานกัน สนามกีฬาในเวลาบ่ายสามโมงได้กลายเป็นเตาเผาความร้อน วัยรุ่นวิ่งไปมาเหมือนเสือชีตาห์ มีคราบเหงื่อสีน้ำเงินเข้มที่ด้านหลังเสื้อ ส่วนพ่อๆ ก็รวมกลุ่มกันเป็น "ทีมแดงพระอาทิตย์ตก" โดยหอบหายใจแรงแต่ก็เฝ้าดูเส้นทางที่ผ่านไปอย่างใกล้ชิด เก้าอี้ไม้ที่อยู่ข้างสนามก็มีคนนั่งเต็มแล้ว แม่ๆ ก็แจกน้ำเกลือแร่เย็น ส่วนพ่อๆ ก็ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อบันทึกภาพ เมื่อพวกเขาตะโกนว่า "กลับมาป้องกัน!" โดรนก็บินอยู่เหนือยอดไม้ และทุ่งหญ้าสีเขียวในกล้องถ่ายภาพทางอากาศก็ดูเหมือนทัวร์มาลีนที่ฝังอยู่ในอาคารในเมือง 🌇 แสงตะวันที่ส่องลงมาในยามพลบค่ำ เมื่อพระอาทิตย์ตกทางทิศตะวันตก เสียงนกหวีดฝึกซ้อมก็ค่อยๆ เบาลง เด็กๆ ล้มตัวลงบนทุ่งหญ้าและนับเมฆ ส่วนพ่อแม่ก็หยิบเป้สะพายหลังขึ้นมาแล้วเดินไปตามถนนไม้กระดานที่ชุ่มน้ำอย่างช้าๆ สายลมพัดผ่านต้นกก พาเอาเสียงหัวเราะของชมรมพายเรือริมน้ำมาด้วย ไฟนีออนของศูนย์กีฬาโอลิมปิกสะท้อนแม่น้ำบาเฮ ทับซ้อนกับเงาของนกกระยางที่กลับมาเป็นแถบแสงที่ไหลลื่น มีแถวยาวอยู่หน้าเครื่องจำหน่ายน้ำอัตโนมัติที่อยู่ข้างสนาม วัยรุ่นคว้าขวดโค้กเย็นขวดสุดท้ายในช่องแช่แข็ง และไอน้ำก็หยดจากขวด ทำให้ถังใส่โค้กฝึกหัดที่ซีดจางครึ่งหนึ่งเปียกโชกไปด้วยใบหญ้า