สำหรับฉัน ทิเบตดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อม แม้ว่าฉันจะเคยเดินทางไปทั่วจีนและคิดถึงทิเบตมาหลายครั้งแล้ว แต่ฉันก็ไม่เคยมีความกล้าที่จะเหยียบย่างไปที่นั่น บางทีอาจเป็นเพราะสภาพอากาศ ความสูง หรือตัวกรองที่ลึกลับและศักดิ์สิทธิ์จากงานเขียนมากมายที่ฉันอ่านเกี่ยวกับสถานที่นั้น ฉันมักกลัวว่าสภาพจิตใจที่สับสนของฉันจะทำให้แผ่นดินที่สะอาดและเต็มไปด้วยศรัทธาในใจของฉันแปดเปื้อน
แต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่อาจต้านทานความปรารถนาของตัวเองได้ ความปรารถนาที่จะได้ไปภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ความปรารถนาที่จะได้ไปทะเลสาบอัลไพน์ที่สะอาดนับไม่ถ้วน และปรารถนาที่จะได้ไปพบกับสิ่งมีชีวิตที่เป็นอิสระนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่บนผืนแผ่นดินนั้น ดังนั้น ฉันจึงเลือกช่วงกลางเดือนตุลาคม ซึ่งไม่ใช่ช่วงพีคซีซั่น และได้ไปเหยียบย่างเข้าไปในป่าดงดิบแห่งนั้น
ระดับความสูงยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 3,000 เมตร 4,000 เมตร หรือ 5,000 เมตร โชคดีที่อาการป่วยจากระดับความสูงดูเหมือนจะไม่ทำให้ฉันเป็นกังวล ร่างกายของฉันเป็นปกติและไม่รู้สึกอึดอัดใดๆ ฉันถือว่านี่เป็นการต้อนรับและการยอมรับที่ดีที่สุดสำหรับดินแดนแห่งนี้สำหรับฉัน
ผนังสีขาวของพระราชวังโปตาลาสะท้อนแสงแดดสีทองที่ส่องลงมายังผู้ศรัทธาทุกคนในบริเวณโดยรอบ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอม นี่คือสถานที่ที่ศรัทธาไม่ขาดสาย
เมื่อถึงช่องเขาเจียวูล่า ท่ามกลางลมแรงที่ระดับความสูง 5,245 เมตร ฉันได้แขวนธงมนต์พร้อมคำอธิษฐานเขียนคำอวยพรไว้ แม้แต่คนที่ไม่มีศรัทธาก็ยังรู้สึกเคารพนับถือเมื่อมาที่นี่และต้องการทำตามความปรารถนาเรียบง่ายและเรียบง่ายบางประการ
ธารน้ำแข็งคาโรลาจะค่อยๆ หายไปจากโลก และฉันก็ดีใจที่จำได้ว่ามันมีลักษณะเป็นอย่างไร