วัดหัวหยิน

วัดหัวหยินสร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 7 แห่งรัชสมัยเหลียวจงซี (ค.ศ. 1038) วัดหันหน้าไปทางทิศตะวันออก โดยมีประตูวัด, วิหารผู่กวงหมิง, วิหารต้าสงเป่าเตี้ยน, วิหารป๋อเจียเจี้ยวจ้าง และเจดีย์หัวหยิน รวมถึงอาคารเดี่ยวอื่นๆ อีกกว่า 30 หลัง เรียงรายอยู่บนแกนหลักสองแกนทางทิศเหนือและทิศใต้ มีผังที่เคร่งครัดและขนาดใหญ่โต ครอบคลุมพื้นที่ 66,000 ตารางเมตร เป็นกลุ่มอาคารวัดสมัยเหลียวและจินที่เก่าแก่ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้สมบูรณ์ที่สุดในประเทศจีน เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1961 ได้รับการประกาศให้เป็นหน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญระดับชาติชุดแรก และเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2014 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศ

วัดหัวหยินแห่งนี้ซึ่งรุ่งเรืองในสมัยราชวงศ์เหลียวและราชวงศ์จิน ตั้งอยู่ในเขตสำคัญทางตะวันตกของประเทศ ถือเป็นวัดอันศักดิ์สิทธิ์ทางเหนือ ภายในวัดมีสถาปัตยกรรม ประติมากรรม ห้องเก็บพระคัมภีร์ ภาพจิตรกรรมฝาผนัง เพดานประดับ และเพดานโค้งประณีต ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ขนาดใหญ่โต และฝีมือชั้นสูง จนได้รับการยกย่องว่าเป็น "พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งราชวงศ์เหลียวและจิน" พระอุโบสถหลัก "ต้าเซียงเป่าเตี้ยน" มีความกว้าง 9 ห้อง พื้นที่ก่อสร้างเดี่ยวสูงถึง 1,559 ตารางเมตร เป็นสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์เหลียวและจิน ส่วน "โป๋เจียเจียวจั้งเตี้ยน" ได้รับการยกย่องจากเหลียงซือเฉิง สถาปนิกชื่อดังว่าเป็น "ผลงานชิ้นเอกหนึ่งเดียวในประเทศ" ภายในมีประติมากรรมสีสมัยราชวงศ์เหลียว 29 องค์ ที่ถือเป็นสุดยอดงานประติมากรรม เห็นได้จากพระโพธิสัตว์ประทับยืนยิ้มแย้มแจ่มใส ซึ่งเป็นหนึ่งในผลงานคลาสสิก วัดหัวหยินอันเก่าแก่แห่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม และผลึกแห่งอารยธรรมจีน ช่วยให้เราเข้าใจประวัติศาสตร์การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างชนชาติต่างๆ ศึกษาสถาปัตยกรรมโบราณของจีน ประติมากรรม และประวัติศาสตร์พุทธศาสนา ถือเป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่มีคุณค่าทั้งด้านประวัติศาสตร์ ศิลปะ วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม และสังคม