กิจกรรมน่าสนใจในหลานชาง

ภูเขาจิงไมในเขตผู่เอ๋อ มณฑลยูนนาน เป็นจุดชมวิวอันงดงามบริสุทธิ์ที่เพิ่งได้รับเลือกให้เป็นแหล่งมรดกภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของโลก สภาพแวดล้อมทางนิเวศน์ที่นี่ดีเยี่ยมและมีนักท่องเที่ยวค่อนข้างน้อยจึงเหมาะกับการเดินทางแบบช้าๆ หรือพักอาศัยเป็นพิเศษ หมู่บ้านโบราณ Nuogan ประกอบด้วยหมู่บ้านชาว Dai ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ซึ่งมีความดั้งเดิมมากกว่าหมู่บ้านชาว Dai ที่มีชื่อเสียงใน Xishuangbanna มีต้นชาโบราณจำนวนมากเติบโตอยู่ในป่าชาโบราณ สิ่งที่พิเศษยิ่งไปกว่านั้นคือต้นชาเติบโตอยู่ใต้ภูเขาและป่าไม้ ถนนทุกสายในบริเวณสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ปูด้วยหินทำให้รู้สึกแปลกตา สถานที่แห่งนี้ใกล้กับเมืองจิ่งหง สิบสองปันนา มากกว่าเมืองผู่เอ๋อ คุณสามารถเยี่ยมชม Jingmai ได้หลังจากเยี่ยมชมสิบสองปันนา

ซ่อนตัวอยู่ในเทือกเขาชา หมู่บ้านโบราณหนูกาน: บันทึกการเดินทางสู่หมู่บ้านโบราณหนูกานในผู่เอ๋อร์ ลึกเข้าไปในเทือกเขาจิงหม่ายของผู่เอ๋อร์ ในที่สุดฉันก็ได้พบกับหมู่บ้านโบราณหนูกาน หมู่บ้านชาวไทอายุพันปีแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางไร่ชาหลายพันไร่ หลีกหนีความวุ่นวายของโลกและความฉาบฉวยของลัทธิบริโภคนิยม ราวกับสวรรค์ลับที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างอ่อนโยนโดยกาลเวลา ตั้งอยู่อย่างเงียบสงบในหุบเขาเขียวขจี หลังจากเดินทางผ่านภูเขาและป่าชา ความวุ่นวายของเมืองก็ถูกพัดพาไปโดยสายลมแห่งภูเขา เมื่อก้าวเข้าไปในหมู่บ้านโบราณ ฉันจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าสวรรค์บนดินและความสงบสุขของกาลเวลาหมายถึงอะไร ความงามของหนูกานอยู่ที่ความบริสุทธิ์แบบชนบทที่สลักไว้ในกาลเวลา หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านสร้างอยู่บนเนินเขา อาคารต่างๆ เรียงตัวกันแบบเหลื่อมล้ำ รักษาโครงสร้างไม้ไผ่และไม้แบบยกพื้นของชาวไทดั้งเดิมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ บ้านไม้สูงหลายศตวรรษตั้งเรียงรายอยู่เคียงข้างกัน กระเบื้องสีเทาเข้มบ่งบอกร่องรอยแห่งกาลเวลา ผนังไม้ที่ผุกร่อนรับน้ำหนักของลมและฝนนับพันปี เสาหินโบราณที่แขวนอยู่ใต้ชายคาบอกเล่าเรื่องราวเก่าแก่ของบรรพบุรุษชาวไดอย่างเงียบๆ ตรอกซอกซอยคดเคี้ยวปูด้วยแผ่นหินสีน้ำเงิน ลวดลายบนแผ่นหินซึมซับความชื้นของภูเขาและกลิ่นหอมของชา หินแต่ละแผ่นเป็นพยานถึงพระอาทิตย์ขึ้นและตกนับครั้งไม่ถ้วนของหมู่บ้านโบราณแห่งนี้ แตกต่างจากหมู่บ้านและเมืองโบราณหลายแห่งที่ถูกพัฒนาเชิงพาณิชย์ หมู่บ้านโบราณหนูกานยังคงรักษาเสน่ห์และความสงบสุขดั้งเดิมไว้ ที่นี่ไม่มีแหล่งท่องเที่ยวที่พลุกพล่าน ไม่มีร้านค้าที่ส่งเสียงดัง มีเพียงชีวิตประจำวันที่แท้จริงบนภูเขาและความอบอุ่นของการเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์ ในยามรุ่งอรุณ หมอกบางๆ ลอยปกคลุมภูเขาชา หมู่บ้านถูกปกคลุมด้วยหมอกน้ำค้างที่เท้า ชาวบ้านเดินไปมาในสวนชา ดูแลต้นชาโบราณ ในยามบ่าย แสงแดดส่องลอดผ่านใบไม้ ส่องสว่างบ้านไม้และลานบ้าน ผู้สูงอายุนั่งทอผ้าและพูดคุยกันอย่างสบายๆ หน้าประตูบ้าน ขณะที่เด็กๆ วิ่งเล่นและหัวเราะอยู่ที่ทางเข้าซอย เวลาดูเหมือนจะช้าลงที่นี่ การเดินไปตามถนนและตรอกซอย ทุกอย่างดูอ่อนโยนและน่าดึงดูดใจ ลานบ้านทุกแห่งสะอาดและงดงาม มีพืชพรรณเขียวชอุ่มอยู่ตามมุมต่างๆ สายลมเบาๆ พัดพาเอาความหอมของหญ้าและต้นไม้ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชา ให้ความรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย หมู่บ้านแห่งนี้ล้อมรอบด้วยสวนชาโบราณหลายพันไร่ มีสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งหล่อเลี้ยงมรดกทางวัฒนธรรมอันร่ำรวย ในฐานะสถานีพักแรมโบราณบนเส้นทางค้าชา กลิ่นหอมของชาเป็นแก่นแท้ที่ไม่เปลี่ยนแปลงของหนูกานมานานนับพันปี ต้นชาปกคลุมเนินเขา ใบไม้เขียวชอุ่มทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า เขียวชอุ่มตลอดปีและสดใส เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางภูเขาชา สายลมเบาๆ พัดพาเอาความหอมหวานของชา และการสูดลมหายใจลึกๆ ช่วยชำระล้างความเหนื่อยล้าทั้งหมด หาจุดเงียบๆ ในลานบ้านไร่ ชงชาจากต้นไม้โบราณท้องถิ่นสักกา น้ำชาใส รสชาติกลมกล่อม หวานละมุนติดลิ้น ค่อยๆ จิบอย่างช้าๆ ชมเมฆลอยล่อง และฟังเสียงลมภูเขาแผ่วเบา ห่างไกลจากความวุ่นวายของชีวิตในเมือง เพลิดเพลินกับช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนและความสงบสุข

เป็นของหมู่บ้านหม่างจิง เมืองฮุ่ยหมิน เขตปกครองตนเองล้านช้างลากู เมืองผู่เอ๋อ มณฑลยูนนาน กลุ่มชาติพันธุ์หลักคือกลุ่มชาติพันธุ์บูหลาง หมู่บ้านแห่งนี้ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในหมู่บ้านดั้งเดิมของจีนชุดที่ 2 ซึ่งถือเป็นองค์ประกอบทางวัฒนธรรมของ "สวนชาโบราณจิงไม" ซึ่งเป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ นอกจากนี้ ยังเป็นหนึ่งใน 9 หมู่บ้านดั้งเดิมที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรม ของ “ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าชาโบราณภูเขาผูเอ๋อร์จิงไหม” แห่งหนึ่ง หมู่บ้าน Wengji ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของเทือกเขา Aileng (หรือที่เรียกว่าภูเขา Mangjing) สร้างขึ้นบนภูเขาและล้อมรอบด้วยป่าชาโบราณ มีความสูงประมาณ 1,350 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลและเหนือแนวหมอก ตามคำเล่าขานของชาวบ้าน แผนผังของหมู่บ้าน Bulang ทั้ง 5 แห่งในภูเขา Jingmai และภูเขา Aileng มีรูปร่างเหมือนช้าง และ Wengji เลือกตำแหน่งที่หัวช้าง "เวงจี" แปลว่า "กัวกัว" ในภาษาบูลาง ตำนานเล่าว่าเมื่อบรรพบุรุษของชาวบูลางอพยพมาอยู่ที่ภูเขาจิงไม พวกเขาเลือกสถานที่นี้เพื่อสร้างฐานที่มั่นบนพื้นฐานของกัวกัวที่นี่ หมู่บ้านยังคงรักษารูปแบบดั้งเดิมและลักษณะทางประวัติศาสตร์ของหมู่บ้าน Bulang ในภูเขา Jingmai ไว้อย่างสมบูรณ์ และอาคารต่างๆ กระจายอยู่ตามแนวเส้นขอบรอบใจกลางหมู่บ้าน เวงจี๋มีประตูหมู่บ้าน และในอดีตมีเพียงบ้านเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้สร้างภายในประตูหมู่บ้าน วัดพุทธ Wengji สร้างขึ้นบนแท่นทางตอนเหนือสุดของหมู่บ้าน เป็นสถานที่จัดกิจกรรมทางศาสนาและเทศกาลสำคัญๆ ได้รับการบูรณะในปี 2009 อาคารในหมู่บ้านทั้งหมดเป็นบ้านแบบดั้งเดิมที่มีเสาค้ำถ่อ ในบรรดาบ้านเหล่านั้น บ้านแบบดั้งเดิมที่มีเสาสูง 49 หลังถือเป็นอาคารโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมของ "สวนชาโบราณจิงไม" ซึ่งเป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ มีต้นไม้ใหญ่จำนวนมากกระจายอยู่ตามเขตหมู่บ้านและข้างวัดซึ่งชาวบ้านถือเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เพื่อปกป้องหมู่บ้าน ได้แก่ ต้นไซเปรส ต้นโพธิ์ และต้นไทร หัวใจของหมู่บ้าน ประตูหมู่บ้าน วัดพุทธ บ้านแบบดั้งเดิม และต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นสื่อกลางที่มีคุณค่าทางมรดกของหมู่บ้านดั้งเดิม Wengji ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ด้วยการพัฒนาของสังคมและจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น จึงมีการสร้างและพัฒนาหมู่บ้านใหม่ๆ ทางด้านทิศเหนือและทิศใต้ของเหล่าไจ๋

พูดอย่างเคร่งครัด นี่คือคฤหาสน์เชิงนิเวศทั่วไปที่มีสภาพแวดล้อมทางนิเวศที่ได้รับการคุ้มครองอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาที่ปลูกภายใน ซึ่งไม่เพียงแต่กลายเป็นไม้ประดับที่สวยงามภายในเท่านั้น แต่ยังเป็นชาที่อร่อยในสภาพแวดล้อมทางนิเวศล้วนๆ

หมู่บ้าน Mangjing เป็นหมู่บ้านชาติพันธุ์ Bulang ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของเมือง Huimin Hani ในเขตปกครองตนเอง Lancang Lahu ตั้งอยู่ในพื้นที่หลักของ "สวนชาโบราณ Jingmai พันเอเคอร์" ที่มีชื่อเสียงใน Lancang County มณฑลยูนนาน ห่างจากที่ว่าการอำเภอ 29 กิโลเมตร ถนนสู่ที่ว่าการอำเภอคือถนนตานซี การคมนาคมสะดวก ห่างจากตัวอำเภอ 79 กิโลเมตร ติดกับเมืองเหมิงหม่าน อำเภอเหมิงไห่ สิบสองปันนาทางทิศตะวันออก เมืองนัวฟูทางทิศใต้และทิศตะวันตก และหมู่บ้านจิงไหมทางทิศเหนือ มีอำนาจเหนือกลุ่มหมู่บ้าน 6 กลุ่ม ได้แก่ หม่างหง ซางจ้าย เซี่ยไจ เวงจี เวงหวา และนาไน ปัจจุบันมีครัวเรือนในชนบทจำนวน 639 ครัวเรือน จำนวน 2,645 คน รวมทั้งชาวบลัง 2,436 คน คิดเป็นร้อยละ 92 ของประชากรในหมู่บ้าน เป็นหมู่บ้านบลังทั่วไป

เหล่าเต้าเป่าตั้งอยู่ในหมู่บ้านเหมิงเก้น ตำบลจิ่วจิง ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตหลานชาง เมืองผู่เอ๋อ เป็นหมู่บ้านชาวลาหู่แบบทั่วไป ในหมู่บ้านมีชาวลาหู่ทั้งหมด 114 หลังคาเรือน และคนจำนวน 473 คน วัฒนธรรมของชาวลาหู่ที่นี่มีความลึกซึ้ง เป็นฐานอนุรักษ์และสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ “มูปามีปา” และ “การเต้นรำลาหู่ลู่เซิง” นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ที่ขับร้องเพลง “ลาหู่สุขสันต์” อีกด้วย อาคารไม้ใต้ถุนแบบดั้งเดิมในหมู่บ้านได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีและมีทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงาม ชาวบ้านทุกคนมีความสามารถในการร้องเพลงและเต้นรำได้ดี 80 เปอร์เซ็นต์ของพวกเขาสามารถเล่นกีตาร์และได้แต่งเพลงพื้นบ้านลาหู่มาแล้วมากกว่า 300 เพลง หมู่บ้านลาวดาเบาให้ความสำคัญกับการพัฒนาทั้งวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ และได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A แห่งชาติ ถือเป็นจุดเด่นประการหนึ่งของการผสมผสานทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวและการฟื้นฟูชนบทของผู่เอ๋อ

ภูเขาจิงหม่าย ผมได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้ครั้งแรกเมื่อราวแปดปีก่อน ตอนที่สถานีโทรทัศน์แห่งชาติของญี่ปุ่นออกอากาศรายการท่องเที่ยวเกี่ยวกับการสำรวจชาจีนที่แปลเป็นภาษาญี่ปุ่น เจ็ดปีก่อน ความฝันของผมเป็นจริง และผมได้มาเยือนสถานที่แห่งนี้ ผมสัญญากับชาวไร่ชาที่ผมได้พบในตอนนั้นว่าผมจะกลับมาอีกในปีถัดไป แต่แล้วก็เกิดการระบาดของโควิด-19 ขึ้น ทำให้ผมไม่สามารถกลับมาได้เป็นเวลาเจ็ดปี ผมยังคงติดต่อกับปรมาจารย์ชาที่ผมได้พบในตอนนั้น และในปีนี้ ในที่สุดผมก็สามารถมายืนอยู่บนพื้นที่ของภูเขาจิงหม่ายอีกครั้ง และได้พบกับชาวไร่ชาอีกครั้ง และผมก็ได้ดื่มชาผู่เอ๋อร์แสนอร่อยอีกครั้ง ผมรู้สึกขอบคุณสำหรับภูเขาที่สวยงามแห่งนี้และชาผู่เอ๋อร์แสนอร่อย

คำอธิบายของหอคอยนี้ไม่ได้กล่าวถึงเวลาที่สร้างที่แน่ชัดใช่ไหม?