หมู่บ้านโบราณหลินไจ้: บ้านสี่มุม 24 หลัง ที่รวมตัวกันเป็นรูปเรือลำใหญ่
“จากตัวเมืองเหอผิงมุ่งหน้าสู่ตำบลหลินไจ้ สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาและป่าไผ่ เมื่อรถข้ามแม่น้ำลี่เจียงก็จะเริ่มเห็นสายน้ำ หมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านซิงจิ่ง แต่คนท้องถิ่นจะเรียกบริเวณนี้ว่า "หมู่บ้านโบราณหลินไจ้" เมื่อลงจากรถ สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่บ้านเรือน แต่เป็นกำแพงเมืองเก่าที่ล้อมรอบหมู่บ้านเอาไว้ มีประตูเปิดออกสู่ภายนอก และด้านหน้าประตูแต่ละบานจะมีสระน้ำวางอยู่
เมื่อมองจากที่สูง ผังของหมู่บ้านนี้ถูกสร้างขึ้นตามรูปทรงของเรือ คือหัวและท้ายงอนขึ้น ส่วนตรงกลางลาดต่ำ มีประตูสี่ทิศและมีสระน้ำหน้าประตูรวม 5 สระ ผู้เฒ่าผู้แก่บอกว่านี่คือลักษณะ "เรือสี่ประตูห้าสระ" ซึ่งเป็นความเชื่อที่ว่าน้ำจะช่วยพยุงเรือไม่ให้จม แม้จะเป็นเรื่องเล่าต่อกันมาที่ฉันไม่ได้ไปตรวจสอบที่มา แต่รูปทรงของหมู่บ้านก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ฉันได้เดินเข้าออกทางประตูสองบาน ส่วนอีกสองบานทำได้เพียงมองดูอยู่ไกลๆ
ริมสระน้ำหน้าประตูมีขั้นบันไดหินทอดลงไปให้ชาวบ้านได้ล้างไม้ล้างมือ ในสระมีเป็ดว่ายน้ำและมีผักตบชวาเขียวขจีขึ้นเบียดเสียดกันจนดูเหมือนผืนพรม
ภายในหมู่บ้านมี "บ้านสี่มุม" (ซื่อเจี่ยวโหลว) ที่หลงเหลืออยู่ 24 หลัง ซึ่งสร้างขึ้นในช่วงราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐ ว่ากันว่าในตำบลหลินไจ้มีบ้านเก่าแบบนี้กระจายอยู่ตามหมู่บ้านต่างๆ ถึง 280 กว่าหลัง ลักษณะของบ้านสี่มุมคือจะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมบึกบึน ที่มุมทั้งสี่จะสร้างหอคอยสูงขึ้นไปเหมือนป้อมปราการ บนกำแพงมีช่องหน้าต่างเล็กๆ ไว้สำหรับส่องปืน ประตูบ้านเป็นไม้หนาหุ้มด้วยแผ่นเหล็ก อย่าจำสับสนกับบ้านดินถู่โหลวของฝูเจี้ยนหรือหอคอยเตียวโหลวของไคผิง เพราะนี่คือสถาปัตยกรรมอีกรูปแบบหนึ่งเลย 🧱
อาคารแต่ละหลังตั้งอยู่เบียดชิดกันจนซอยแคบถนัดตา สองข้างทางมีแต่กำแพงสูงขนาบข้าง มองขึ้นไปเห็นท้องฟ้าเพียงช่องแคบๆ เท่านั้น
คฤหาสน์เฉียนกวางคืออาคารหลังที่ใหญ่ที่สุดและเป็นจุดที่ห้ามพลาดเด็ดขาด ที่นี่มีฉายาว่า "สิบโถงสิบเอ็ดบ่อน้ำ" หมายถึงมีห้องโถง 10 ห้องและลานอเนกประสงค์ (天井) 11 จุด เมื่อเดินเข้าจากประตูหลัก ผ่านโถงและลานกลางบ้านเข้าไปลึกเรื่อยๆ แสงแดดก็ยังส่องลงมาถึงพื้นเท้า ฉันพยายามนับลานกลางบ้าน แต่นับถึงบ่อนที่เจ็ดก็เริ่มสับสน พอกลับมานับใหม่ก็ยังไม่ตรงกัน คิดว่าคงต้องมีแผนผังอาคารกางไว้ถึงจะนับได้ครบ
โครงสร้างไม้ในอาคารส่วนใหญ่เป็นของดั้งเดิม ขื่อคานมีการแกะสลักลวดลาย สีไม้เข้มจนเกือบดำ ตรงกลางห้องโถงมีแท่นบูชาเทพเจ้า ขนาบข้างด้วยประตูห้องที่ยังมีร่องรอยสีเก่าติดอยู่ มีบ้านบางหลังที่กำลังซ่อมแซม มีนั่งร้านไม้ตั้งอยู่และมีแผ่นกระเบื้องวางกองไว้ในลานบ้าน
ในปี 1963 โรงถ่ายภาพยนตร์ฉางชุนเคยมาถ่ายทำเรื่อง "Independent Detachment" โดยใช้คฤหาสน์เฉียนกวางเป็นฉากหลัก ทั้งลานกว้างหน้าบ้าน ลานกลางบ้าน และประตูไม้หนาๆ บานนั้นล้วนปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ ต่อมาในปี 2010 ก็มีเรื่อง "A Mei", ปี 2011 เรื่อง "The Call of Home" รวมถึงเรื่อง "Rural Meeting" ที่มาเก็บภาพในย่านนี้ ความสวยงามของบ้านเก่าคือเสน่ห์ที่หาอะไรมาแทนไม่ได้
ค่าเข้าชมในเดือนพฤศจิกายนอยู่ที่ 30 หยวน เด็กที่สูงต่ำกว่า 1 เมตรเข้าฟรี เปิดให้ชมตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น เดินเที่ยวรอบๆ สัก 2-3 ชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว สำหรับตรอกซอกซอยด้านนอกสามารถเดินเล่นได้ฟรีโดยไม่ต้องซื้อตั๋ว แต่จะไม่สามารถเข้าไปชมภายในอาคารได้
จุดจำหน่ายตั๋วอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน เมื่อซื้อตั๋วแล้วเจ้าหน้าที่จะให้แผนที่ระบุตำแหน่งของบ้านแต่ละหลัง เนื่องจากซอยมีทางแยกเยอะ ควรพกแผนที่ติดตัวไว้ ไม่อย่างนั้นเดินวนไปวนมาอาจจะกลับมาที่จุดเดิม
การได้เข้าไปข้างในตัวอาคารให้อารมณ์ต่างจากภายนอกมาก บันไดไม้แคบๆ เวลาเดินจะมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด มองลอดช่องพื้นไม้ชั้นสองลงไปเห็นชั้นล่างได้ และเมื่อยืนอยู่ที่หน้าต่างเล็กๆ ของหอคอยมุมบ้าน มองออกไปจะเห็นแนวหลังคาเรียงรายสุดลูกหูลูกตา กระเบื้องสีเทามีต้นหญ้าขึ้นแทรกอยู่ประปราย
สำหรับสายถ่ายภาพ เนื่องจากซอยแคบทำให้แสงส่องลงมาถึงช้า ช่วงเที่ยงจึงเป็นเวลาที่ในซอยสว่างที่สุด จุดถ่ายรูปสวยคือหน้าต่างหอคอย เมื่อคนยืนข้างหน้าต่าง ใบหน้าจะอยู่ในเงามืดตัดกับความสว่างของแนวหลังคาด้านหลัง
หมู่บ้านนี้ยังมีชาวบ้านอาศัยอยู่จริง ในซอยมีการตากเสื้อผ้า มีไก่คุ้ยเขี่ยดินตามกำแพง มีคุณยายมานั่งเด็ดผักหน้าบ้าน เมื่อเราเดินผ่านท่านก็เงยหน้ามองแวบหนึ่งแล้วก้มลงเด็ดผักต่อ สถานที่แบบนี้ไม่ต้องจัดท่าถ่ายรูปเลย แค่กดชัตเตอร์ก็ได้ภาพวิถีชีวิตดั้งเดิมที่สวยงามแล้ว
หมู่บ้านแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหมู่บ้านโบราณของมณฑลกวางตุ้ง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 3A แม้จะมีป้ายติดไว้แต่บรรยากาศการค้ายังไม่หนาตา ไม่มีถนนสายของกินที่จัดตั้งขึ้นมาเป็นระบบ แม้แต่ร้านขายน้ำก็ต้องเดินหาหน่อย
เรื่องอาหารแนะนำให้หาทานในตัวตำบล เป็นอาหารสไตล์แคะ รสชาติเค็มมันกำลังดีและให้ปริมาณเยอะมาก มื้อเที่ยงฉันสั่งเต้าหู้ยัดไส้ราดข้าวราคาประมาณ 20 หยวน กินจนอิ่มแปร้ 🌾 ในตำบลมีที่พักค่อนข้างน้อย คนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะเดินทางกลับไปพักที่ตัวเมืองเหอผิงในวันเดียวกัน
ตอนที่เดินออกมาจากคฤหาสน์เฉียนกวาง แสงอาทิตย์พาดผ่านแนวหลังคาพอดี ทำให้กระเบื้องสีเทากลายเป็นสีอุ่นๆ ในซอยมีคนกำลังเก็บผ้าที่ตากไว้บนไม้ไผ่ที่พาดจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่ง มีสุนัขตัวหนึ่งเดินตามฉันมาสักพัก พอถึงหัวมุมถนนมันก็เดินแยกกลับบ้านของมันไป”
@DanielLogica · 2 days ago