
เมื่อแสงอรุณแรกเริ่มสาดส่อง กระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังต้องห้ามก็เปล่งประกายระยิบระยับดั่งคลื่นทอง สภาพอากาศที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหกร้อยปีหลอมรวมเป็นรอยด่างพร้อยบนกำแพงสีแดง เสียงนกพิราบบินผ่านชายคาสีเทาอมฟ้าของบ้านสี่เหลี่ยมแบบปักกิ่ง กลิ่นหอมของเครื่องในตุ๋นผสมกับเสียงทักทายแบบคนกรุงเทพถักทอเป็นเครือข่ายอบอุ่นของชีวิตผู้คน
ที่นี่คือบ้านที่จักรพรรดิผู่อี้พระองค์สุดท้ายไม่อาจหวนคืน
ทุกแผ่นกระเบื้องเคลือบ ทุกแผ่นหินชนวน
ล้วนซ่อนเร้นประวัติศาสตร์อันล้ำลึก
เป็นพยานถึงความรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของราชวงศ์จีน
เปิดเผยความรุ่งเรืองและความเสื่อมโทรมของราชวงศ์เหล่านี้ที่ถูกปกคลุมด้วยกาลเวลา

