กิจกรรมน่าสนใจในbihac

สตารี โมสต์ (หรือที่รู้จักกันในชื่อสะพานเก่าแห่งโมสตาร์) เป็นสะพานหินโค้งเดี่ยวสมัยศตวรรษที่ 16 ในเมืองโมสตาร์ ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ทอดข้ามแม่น้ำเนเรตวา หลังจากตั้งตระหง่านมานานกว่า 400 ปี สะพานแห่งนี้ถูกทำลายลงเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ระหว่างสงครามบอสเนีย หลังจากการบูรณะใหม่ สะพานได้เปิดใช้งานอีกครั้งในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 และในปี ค.ศ. 2005 สะพานและพื้นที่โดยรอบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก ห้ามพลาดในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา! สัมผัสประวัติศาสตร์ออตโตมันใต้สะพานเก่าแห่งโมสตาร์ แนะนำ: ผลงานชิ้นเอกออตโตมันในศตวรรษที่ 16! ก้าวสู่ความศรัทธาสำหรับผู้กระโดดสะพาน! 🌉 เคล็ดลับการเดินทาง 📍ที่อยู่: Stari Most, Mostar 88000, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา 🚗ขับรถ/รถบัส: ใช้เวลา 2 ชั่วโมงจากซาราเยโว สามารถเดินไปยังย่านเมืองเก่าได้ 3 สิ่งที่ห้ามพลาด ชมการกระโดดสะพานเก่า: การแสดงกระโดดน้ำแบบดั้งเดิมจัดขึ้นทุกวันตอนเที่ยง! ชาวบ้านกระโดดลงแม่น้ำเนเรตวาจากสะพานสูง 24 เมตร (หากไม่รีบร้อนสามารถกระโดดได้) 📸ตำแหน่งกล้อง: ริมฝั่งหินทางตะวันออกของสะพาน (เช้าที่มีแสงดี) เยี่ยมชมตลาดเก่า: ถนนเครื่องทองสัมฤทธิ์สไตล์ออตโตมันที่หัวสะพาน กาแฟทำมือ และจี้รูปดวงตาสีฟ้า คำแนะนำ: แกะใต้กระสอบที่ร้านอาหาร Šadrvan ช่วงเวลามหัศจรรย์ยามค่ำคืน: เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน สะพานจะสว่างไสวและเสียงเรียกจากหออะซานทำให้รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไป! เคล็ดลับป้องกันอันตราย ⚠️ ถนนปูด้วยหินกรวดลื่นมาก! สวมรองเท้ากันลื่น ⚠️ ของที่ระลึกลดราคาเริ่มต้นที่ 50% #ท่องเที่ยวบอลข่าน #สะพานเก่าโมสตาร์ #การท่องเที่ยวบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา #สถาปัตยกรรมออตโตมัน #ยุโรปที่ไม่เหมือนใคร

สะพานได้รับชื่อนี้เนื่องจากเชื่อมระหว่างฝั่งขวาของแม่น้ำ Miljacka กับย่านคาทอลิกของเมือง ซึ่งในสมัยออตโตมันเรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า "Latinluk" ("สถานที่/อาณาเขตของชาวละติน" หรือ "ย่านละติน") เมื่อพิจารณาจากรากฐานแล้ว สะพานแห่งนี้เป็นสะพานที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาสะพานที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ในเมือง จากการสำรวจสำมะโนประชากรของ Sanjak แห่งบอสเนียในปี ค.ศ. 1541 พบว่ามีสะพานบนจุดนี้ ซึ่งสร้างโดย Hussein ช่างทำเครื่องหนัง บุตรชายของ Sirmerd สะพานแรกนี้ดูเหมือนจะสร้างด้วยไม้ เพราะบันทึกของศาลในปี ค.ศ. 1565 ยืนยันว่าสะพานหินแห่งนี้สร้างที่นี่โดย Ali Ajni-Beg ซึ่งเป็นพลเมืองระดับสูงของเมืองซาราเยโว

แม่น้ำเนเรตวาเป็นแม่น้ำสีเขียวมรกตที่ไหลผ่านคาบสมุทรบอลข่าน แม่น้ำสายนี้ไหลผ่านหน้าอกของภูมิประเทศที่เป็นหินปูน และใช้ความปั่นป่วนของยุคพันปีในการขัดเกลาส่วนโค้งของสะพานเก่าโมสตาร์ บนพื้นแม่น้ำ ฐานหินของจักรวรรดิออตโตมันและเปลือกของสงครามกำลังหลับใหล เมื่อนักดำน้ำกระโดดลงไปในรอยแยกของกาลเวลา น้ำสีเขียวก็จะกลายเป็นผืนผ้าใบ ย้อมเงาของสะพานอายุ 400 ปี ผนังที่มีรอยกระสุนเป็นจุดๆ ทั้งสองด้าน และเงาของอารามบนหน้าผาให้กลายเป็นม้วนกระดาษประวัติศาสตร์ที่เคลื่อนไหว น้ำในแม่น้ำไม่เพียงแต่ซ่อนความเฉลียวฉลาดของการเคลื่อนไหวทางธรณีวิทยาเท่านั้น แต่ยังพุ่งพล่านด้วยจังหวะของสงครามและสันติภาพที่สลับกัน ระลอกคลื่นทุกระลอกบอกเราว่าธรรมชาติและอารยธรรมอยู่ร่วมกันเสมอในเงาสะท้อนของกันและกัน

ป้อมสีเหลืองเป็นป้อมปราการที่สร้างขึ้นในสมัยออตโตมัน ตุรกี และปัจจุบันเป็นจุดชมวิว ทั้งนักท่องเที่ยวและคนในท้องถิ่นชอบมาที่นี่เพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก การเพลิดเพลินกับยามเย็นที่นี่และมองเห็นเมืองเก่าของซาราเยโวนั้นช่างน่าหลงใหล

ศาลาว่าการเก่าแห่งซาราเยโวตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมิลแจคและโดดเด่นสะดุดตา เป็นอาคารที่งดงามที่สุดที่สร้างขึ้นระหว่างการยึดครองซาราเยโวของจักรวรรดิออสโตร-ฮังการี และเป็นสัญลักษณ์ของอารยธรรมโลก ได้รับทุนสนับสนุนจากจักรวรรดิออสโตร-ฮังการี สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2435 รูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นการผสมผสานระหว่างสไตล์นีโอคลาสสิกและอันดาลูเชียน หรือที่เรียกว่าสไตล์ Pseudo-Moorish รูปแบบสถาปัตยกรรมของโครงสร้างอาคารมีความสมมาตรและใช้การผสมผสานทางเรขาคณิตจำนวนมากโดยสืบทอดมาจากแคว้นอันดาลูเซียนั่นคือรูปแบบสถาปัตยกรรมในโมร็อกโกและอันดาลูเซียประเทศสเปนสามารถมองเห็นเงาของสไตล์นีโอคลาสสิกได้ในคอลัมน์ เนื่องจากในช่วงเวลานั้น สไตล์อันดาลูเซียนกลายเป็น "สไตล์ที่แปลกใหม่" ซึ่งเป็นที่ต้องการของประเทศในยุโรปกระแสหลัก และสไตล์แบบหลอก-มัวร์ลูกผสมนี้ถือกำเนิดขึ้น โครงการศาลาว่าการเก่าซาราเยโวได้รับการดูแลโดย Alexander Wittek ผู้เสนอแผนการออกแบบหลอกมัวร์ที่ผสมผสานรูปแบบสถาปัตยกรรมที่สมบูรณ์แบบของตะวันออกและตะวันตก นับตั้งแต่เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2439 อาคารแห่งนี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญที่สุดของเมืองซาราเยโว เป็นที่ตั้งของรัฐบาลซาราเยโว หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ห้องสมุดแห่งนี้ได้กลายมาเป็นหอสมุดมหาวิทยาลัยแห่งชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมื่อวันที่ 25 และ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2535 ห้องสมุดแห่งนี้ถูกโจมตีด้วยกระสุนปืนใหญ่ในช่วงสงครามบอสเนีย และเกือบ 90% ของสะสมในห้องสมุดถูกเผา ผลที่ได้คือ อาคารหลังนี้จึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของการล้อมเมืองซาราเยโว อาคารแห่งนี้ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในปี 1996 และเปิดให้สาธารณชนเข้าชมอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 พฤษภาคม 2014 ซึ่งตรงกับวันยุโรปและวันแห่งชัยชนะเหนือฟาสซิสต์

ถนนคาซานซิลุก หนึ่งในถนนที่เก่าแก่ที่สุดในเมืองซาราเยโว เป็นศูนย์กลางการผลิตทองแดงมายาวนานกว่า 500 ปี และยังคงรักษาเสน่ห์แบบยุคออตโตมันเอาไว้