วัดต้าฝอ

วัดต้าฝอสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์หนานฮั่น (ค.ศ. 917-971) มีชื่อว่าวัดซินจ้าง สร้างขึ้นโดยพระเจ้าหลิวเหยี่ยนแห่งราชวงศ์หนานฮั่น เพื่อให้สอดคล้องกับกลุ่มดาวทั้งยี่สิบแปดบนท้องฟ้า ในสมัยราชวงศ์หมิงได้ขยายและเปลี่ยนชื่อเป็นวัดหลงจ้าง ต่อมาถูกเปลี่ยนเป็นสำนักงานผู้ตรวจการ ในปีที่ 1 แห่งรัชสมัยซุ่นจื้อราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1649) สำนักงานถูกไฟไหม้ ในฤดูใบไม้ผลิปีที่ 2 แห่งรัชสมัยคังซี ผิงหนานหวังซ่างเข่อสี่ได้บริจาคเงินเดือนของตนเอง สร้างวิหารขึ้นใหม่โดยเลียนแบบรูปแบบวัดหลวงในเมืองหลวงและผสมผสานสไตล์ท้องถิ่นของหลิ่งหนาน ซึ่งมีคุณค่าทางวัฒนธรรมและศิลปะในการรับชมสูง

พระวิหารมหาเวทตั้งอยู่ทางทิศเหนือหันหน้าไปทางทิศใต้ มีพื้นที่อาคารกว่า 1,200 ตารางเมตร จนถึงปัจจุบันยังคงถือเป็นที่สุดในหลิ่งหนาน แม้จะผ่านการกัดเซาะจากลมฝนมากว่า 300 ปี แต่สภาพเดิมยังคงอยู่ ไม้คุณภาพดีที่กษัตริย์แห่งอันหนาน (เวียดนามในปัจจุบัน) บริจาคมาใช้เป็นโครงสร้างคานและเสา จนถึงปัจจุบันก็ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ในปีที่ 11 แห่งรัชสมัยยงเจิ้ง (ค.ศ. 1733) หลิวซู่ เจ้าเมืองกวางโจว ได้เลือกวัดต้าฝอเป็นสถานที่ประกาศพระราชโองการ และสร้างศาลาประกาศพระราชโองการไว้หน้าวิหาร พร้อมกันนั้นได้สร้างวิหารพระเวทโพธิสัตว์, วิหารสังฆาราม รวมถึงประตูทิศตะวันออกและทิศตะวันตกชื่อ "ฝอจิ้ง" (แดนพุทธ) และ "ฉานหลิน" (ป่าแห่งสมาธิ) ไว้ที่สองข้างของวิหารหลัก ในเวลานี้ขอบเขตของวัดได้ขยายใหญ่ขึ้น กิจการทางพุทธศาสนารุ่งเรือง ชื่อเสียงเลื่องลือไปไกล กลายเป็นหนึ่งในห้าอารามใหญ่ของกวางฝู