สัมผัสความมหัศจรรย์ของแสงแรกแห่งวัน ณ วัดลั่วเจีย เมืองเฉวียนโจว
“หมอกยังไม่จางหายดีในตอนที่ฉันเดินขึ้นบันไดหินไปยังวัดลั่วเจีย (Luojia Temple) เวลาตอนนั้นเลยตีห้าครึ่งมานิดหน่อย ฉันยังอยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่นและแอบบ่นนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้เมื่อคืน เมืองเฉวียนโจวในยามก่อนรุ่งสางเงียบสงัดในแบบฉบับของเมืองท่าเก่าแก่ พ่อค้าแม่ค้าขายธูปยังไม่เริ่มเปิดร้าน เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงกวาดพื้นจากที่ไหนสักแห่งที่เชิงเขา
ฉันหาที่นั่งได้แถวกำแพงด้านตะวันออกของวัด จุดที่แนวหลังคาเปิดให้เห็นขอบฟ้าพอดิบพอดี มีผู้สูงอายุในพื้นที่สองสามคนมาถึงก่อนแล้ว ในมือถือกระติกน้ำร้อนดูเป็นขาประจำ คุณป้าคนหนึ่งเห็นฉันยืนตัวสั่นด้วยความหนาวจึงรินชาร้อนใส่ถ้วยส่งให้ฉันโดยไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงการพยักหน้าให้กันเบาๆ ความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ นั้นกลับติดอยู่ในใจฉันมากกว่าภาพถ่ายใบไหนๆ ที่ถ่ายได้ในเช้าวันนั้นเสียอีก
และแล้วดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนกับสิ่งดีๆ ที่มักต้องใช้เวลา เริ่มจากแสงสีม่วงหม่นตามขอบฟ้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีทองสาดส่องผ่านควันธูปที่ม้วนตัวขึ้นจากกระถาง แสงแรกกระทบกับกระเบื้องหลังคาจนเปล่งประกายสีอำพันตัดกับเนื้อไม้สีเข้ม เสียงสวดมนต์เบาๆ จากพระรูปหนึ่งดังแว่วมา พร้อมกับกลิ่นหอมของไม้จันทน์และกลิ่นไอชื้นจากหินเปียก
สิ่งที่ฉันไม่ได้คาดคิดคือการที่แสงแดดค่อยๆ เดินทางผ่านลานวัดทีละลำแสง ส่องกระทบเสามังกรแกะสลักต้นแล้วต้นเล่า ราวกับวัดแห่งนี้กำลังค่อยๆ ตื่นขึ้นทีละส่วน ฉันเพียงแค่นั่งนิ่งๆ ถือถ้วยชาที่เริ่มเย็นลงในมือ โดยไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลยในช่วง 10 นาทีแรก มันเป็นความรู้สึกที่สำคัญมากจริงๆ
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยหากคุณจะไป: ควรไปถึงก่อน 5:15 น.”
@Lousia · 2 months ago