ก้าวเข้าไปในต้นแบบของ "ต้นไม้แห่งชีวิต" และตระหนักว่าการปกป้องสิ่งแวดล้อมเป็นความรับผิดชอบของทุกคน!
“เริ่มต้นจากเมืองหยูซู มุ่งหน้าไปยังอำเภอมาโดอิและหม่าฉิน ระดับความสูงค่อยๆ สูงขึ้น และล้อรถก็เหยียบย่างบนผืนดินที่เหล่าสมาชิกทีมลาดตระเวนในละครโทรทัศน์เรื่อง "ต้นไม้แห่งชีวิต" เคยปกป้องด้วยวัยหนุ่มสาวของพวกเขา 🍃
เรื่องราวของละครโทรทัศน์เรื่อง "ต้นไม้แห่งชีวิต" เกิดขึ้นบนที่ราบสูงชิงไห่ในช่วงทศวรรษ 1990 ต้นแบบของอำเภอจือตั๋วในละครคืออำเภอจือตั๋วในเขตปกครองหยูซู และหัวหน้าทีมลาดตระเวน ดอร์เจ ก็มีต้นแบบมาจากวีรบุรุษตัวจริง เจียซัง โซนัม ดาร์กเย พวกเขาเสี่ยงชีวิตต่อสู้กับผู้ลักลอบล่าสัตว์ในพื้นที่รกร้างแห่งนี้เพื่อปกป้องละมั่งทิเบตและระบบนิเวศที่เปราะบาง อำเภอมาโดอิ ซึ่งหมายถึง "ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง" ในภาษาทิเบต เป็นพื้นที่หลักของอุทยานต้นกำเนิดแม่น้ำเหลืองในอุทยานแห่งชาติซานเจียงหยวน และเป็นสถานที่ที่การเปลี่ยนแปลงทางนิเวศวิทยาเกิดขึ้นจริงนอกเหนือจากเรื่องราวของ "ต้นไม้แห่งชีวิต"
จากหยูซู่ไปยังมาโดอิ การเดินทางยิ่งทวีความแห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ—แม้ว่ายังคงเห็นต้นไม้และทุ่งหญ้าประปรายรอบๆ หยูซู่ แต่พืชพรรณก็เบาบางลงและพื้นที่ก็แห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดินทางไปทางมาโดอิ อำเภอมาโดอิมีความสูงเฉลี่ยกว่า 4,300 เมตร แทบไม่มีต้นไม้ มีเพียงหญ้าเตี้ยๆ ขึ้นอยู่ใกล้พื้นดิน ในระยะไกล ภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา ใกล้ๆ กันนั้น ทะเลสาบกระจายอยู่ทั่วภูมิประเทศราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า—อำเภอมาโดอิเป็นที่รู้จักในชื่อ "อำเภอแห่งทะเลสาบพันแห่ง" ด้วยทะเลสาบ 5,849 แห่งที่กระจายอยู่ทั่วที่ราบสูง ธรรมชาติใจกว้าง มอบความงามอันน่าทึ่งให้แก่ดินแดนแห่งนี้ แต่ก็เปราะบางเช่นกัน—ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและกิจกรรมของมนุษย์ ทุ่งหญ้าในอำเภอมาโดอิเสื่อมโทรมลง ทะเลสาบหดตัวลง สัตว์ป่าลดจำนวนลงอย่างมาก และต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลืองก็แห้งเหือดไปในบางช่วง
เดินทางต่อไปยังอำเภอหม่าฉิน เมืองหลวงของเขตปกครองตนเองทิเบตโกโล๊ก ซึ่งตั้งอยู่ที่ระดับความสูงเฉลี่ยกว่า 4,100 เมตร อยู่ในเขตพื้นที่หลักของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติซานเจียงหยวน ตลอดเส้นทางยังคงเห็นร่องรอยของการกลายเป็นทะเลทรายอยู่ ยิ่งทิวทัศน์งดงามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสร้างความรู้สึกเกรงขามมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อยืนอยู่ที่ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง ฉันก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเพลง "ต้นไม้แห่งชีวิต" จึงได้ชื่อว่า "ต้นไม้แห่งชีวิต" ใน "เขตหวงห้ามแห่งชีวิต" แห่งนี้ ที่แม้แต่ต้นไม้ก็ยังเติบโตไม่ได้ การปกป้องรักษาจึงเป็นเหมือนต้นไม้ที่มองไม่เห็น หยั่งรากลึกอยู่ในหัวใจของผู้พิทักษ์ทุกคน ด้วยความพยายามอย่างต่อเนื่องในการจัดการสิ่งแวดล้อม จำนวนทะเลสาบในอำเภอหม่าตั่วจึงฟื้นตัวจาก 4,077 แห่งเป็น 5,849 แห่ง อย่างไรก็ตาม ร่องรอยต่างๆ ตลอดเส้นทางเตือนใจเราว่า การเคารพชีวิต การเคารพธรรมชาติ และการปกป้องระบบนิเวศ ไม่ใช่แค่คำขวัญ แต่เป็นความรับผิดชอบอย่างมีสติของทุกคนที่เข้ามาในดินแดนแห่งนี้
🌿 เคล็ดลับการขับรถ:
▪️ระดับความสูงของอำเภอมาดูโออยู่ที่ 4200-4700 เมตร และอำเภอมาฉินอยู่เหนือ 4100 เมตร ระดับออกซิเจนต่ำมาก ควรปรับตัวล่วงหน้า 1-2 วัน พกถังออกซิเจนและกลูโคสให้เพียงพอในรถ และหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหนัก
▪️อุณหภูมิในฤดูร้อนอาจลดลงใกล้ 0°C ในตอนเช้าและเย็น เสื้อกันลมและเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดบางๆ จึงจำเป็น
▪️เสบียงระหว่างทางหายาก ควรนำอาหารแห้งและน้ำดื่มมาเอง
เริ่มต้นจากเมืองหยูซู ขับรถไปยังอำเภอมาดูโอและมาฉิน ระดับความสูงจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ล้อรถกำลังวิ่งผ่านผืนดินที่เหล่าสมาชิกทีมลาดตระเวนในสารคดีเรื่อง "ต้นไม้แห่งชีวิต" ปกป้องไว้ด้วยวัยหนุ่มสาวของพวกเขา 🍃
ซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง *ต้นไม้แห่งชีวิต* มีฉากหลังเป็นที่ราบสูงชิงไห่ในช่วงทศวรรษ 1990 อำเภอหม่าจือที่ปรากฏในซีรีส์นั้นอิงมาจากอำเภอจือตั๋วในมณฑลหยูซู และหัวหน้าทีมลาดตระเวน ดอร์เจ ก็อิงมาจากวีรบุรุษในชีวิตจริง เจียซัง โซนัม ดาร์กเย พวกเขาต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากพวกลักลอบล่าสัตว์ในพื้นที่รกร้างแห่งนี้ เพื่อปกป้องละมั่งทิเบตและระบบนิเวศที่เปราะบาง อำเภอมาดูโอ ซึ่งหมายถึง "ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง" ในภาษาทิเบต เป็นพื้นที่หลักของอุทยานต้นกำเนิดแม่น้ำเหลืองในอุทยานแห่งชาติซานเจียงหยวน และเป็นสถานที่ที่การเปลี่ยนแปลงทางนิเวศวิทยาเกิดขึ้นจริงนอกเหนือจากเรื่องราวใน *ต้นไม้แห่งชีวิต*
จากหยูซูไปยังมาดูโอ การเดินทางยิ่งแห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ยังคงเห็นต้นไม้และทุ่งหญ้ากระจัดกระจายอยู่รอบๆ หยูซู แต่พืชพรรณก็เบาบางลงและพื้นดินก็แห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้มาดูโอ อำเภอมาดูโอมีระดับความสูงเฉลี่ยมากกว่า 4,300 เมตร แทบไม่มีต้นไม้ มีเพียงหญ้าเตี้ยๆ ที่ขึ้นอยู่ใกล้พื้นดิน ในระยะไกล เทือกเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะทอดยาวสุดลูกหูลูกตา และในบริเวณใกล้เคียง ทะเลสาบกระจัดกระจายราวกับดวงดาว—เมืองมาดูโอะเป็นที่รู้จักในนาม "อำเภอแห่งทะเลสาบพันแห่ง" ด้วยทะเลสาบ 5,849 แห่งที่กระจายอยู่ทั่วที่ราบสูง ธรรมชาติได้มอบความงดงามอันน่าทึ่งให้แก่ดินแดนแห่งนี้อย่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แต่ก็เปราะบางเช่นกัน—ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและกิจกรรมของมนุษย์ ทุ่งหญ้าในอำเภอมาดูโอะเสื่อมโทรมลง ทะเลสาบหดตัวลง สัตว์ป่าลดจำนวนลงอย่างมาก และแม้แต่ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลืองก็แห้งเหือดไป
เดินทางต่อไปยังอำเภอมาฉิน เมืองหลวงของเขตปกครองตนเองทิเบตโกโล๊ก ซึ่งตั้งอยู่ที่ระดับความสูงเฉลี่ยกว่า 4,100 เมตร อยู่ในเขตพื้นที่หลักของเขตอนุรักษ์ระบบนิเวศซานเจียงหยวน ร่องรอยของการกลายเป็นทะเลทรายยังคงปรากฏให้เห็นตลอดเส้นทาง—ยิ่งทิวทัศน์งดงามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสร้างความเกรงขามมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อยืนอยู่ ณ ต้นกำเนิดของแม่น้ำเหลือง ฉันก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเพลง "ต้นไม้แห่งชีวิต" ถึงได้ชื่อเช่นนั้น—ใน "เขตหวงห้าม" แห่งนี้ ที่แม้แต่ต้นไม้ก็ยังเติบโตไม่ได้ การปกป้องคุ้มครองจึงเป็นเหมือนต้นไม้ที่มองไม่เห็น ซึ่งหยั่งรากลึกอยู่ในหัวใจของผู้พิทักษ์ทุกคน ตอนนี้ ด้วยความพยายามอย่างต่อเนื่อง จำนวนทะเลสาบในอำเภอมาดูโอได้ฟื้นตัวจาก 4,077 แห่งเป็น 5,849 แห่ง แต่ร่องรอยต่างๆ ตลอดเส้นทางนั้นเตือนใจเราว่า ความเคารพต่อชีวิต ความเคารพต่อธรรมชาติ และการปกป้องระบบนิเวศ ไม่ใช่แค่คำขวัญ แต่เป็นความรับผิดชอบอย่างมีสติของทุกคนที่เข้ามาในดินแดนแห่งนี้
🌿 เคล็ดลับการขับรถเที่ยวเอง:
▪️มาดูโอตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 4,200-4,700 เมตร และหม่าฉินอยู่เหนือระดับ 4,100 เมตร ระดับออกซิเจนต่ำมาก ควรปรับตัวล่วงหน้า 1-2 วัน พกถังออกซิเจนและกลูโคสให้เพียงพอในรถ หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหนัก
▪️อุณหภูมิในช่วงฤดูร้อนจะอยู่ที่ประมาณ 0°C ในช่วงเช้าและเย็น เสื้อกันลมและเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดบางๆ จึงจำเป็นอย่างยิ่ง
▪️เสบียงระหว่างทางมีจำกัด โปรดนำอาหารแห้งและน้ำดื่มมาเอง”@JetsetExplorerX · 2 months ago