กิจกรรมน่าสนใจในเซียงเฟิน

สถานที่ท่องเที่ยวบางแห่งคงไม่มีวันกลับคืนสู่ความเงียบสงบเช่นเดิมได้ ยกตัวอย่างเช่น มีกลุ่มอาคารโบราณที่เคยเงียบสงบและไม่เปิดให้เข้าชม แต่ปัจจุบันกลับมีผู้คนพลุกพล่านอยู่เสมอ บางคนบอกว่าประตูทางเข้าถูกปิด และอาจต้องเสียค่าเข้าชมในอนาคต

ในฐานะคนพื้นเมืองหลินเฟิน ทุกๆ ตรุษจีน ฉันจะไปพักผ่อนที่วัดเหยากับพ่อแม่เสมอ ฉันจำได้เสมอว่าวัดแห่งนี้ประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดง รายล้อมไปด้วยร้านค้า ของว่าง และสถานบันเทิงต่างๆ เด็กในหลินเฟินแทบทุกคนมีโอกาสได้เพลิดเพลินกับขนมไหว้พระจันทร์ หรือถ่ายรูปกับประตูหัวเหมิน ประตูที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นประตูที่ทรงเกียรติที่สุดในโลก วัดเหยาไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในเทศกาลตรุษจีนเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมเหยาอีกด้วย จึงเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการเรียนรู้วัฒนธรรม ชาวบ้านยังจัดให้มีการแสดงฆ้องและกลองอันตระการตาเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน วัดเหยาเป็นสถานที่ที่สนุกสนานและเปี่ยมไปด้วยวัฒนธรรมอย่างแท้จริง เรายินดีต้อนรับทุกคนที่สนใจเรียนรู้วัฒนธรรมเหยามาสัมผัสประสบการณ์นี้! [ทิวทัศน์] ตระการตา [ความสนุก] สถานที่ท่องเที่ยวมากมาย [คุ้มค่าคุ้มราคา] ประสบการณ์วัดเหยาราคาประหยัด ในราคาไม่ถึง 100 หยวน

ประตูหัวเหมิน หรือประตูแรกใต้ฟ้า ตั้งอยู่บนถนนเหยาตู ทางทิศตะวันตกของจัตุรัสเหยาเมี่ยว เขตเหยาตู เมืองหลินเฟิน มณฑลชานซี เป็นอนุสรณ์สถานแห่งอารยธรรมจีน ประตูหัวเหมินประกอบด้วยฐาน ประตูหลัก และหอประตู ประตูทั้งสามบานด้านหน้าเป็นสัญลักษณ์ของจักรพรรดิสามพระองค์ ได้แก่ เหยา ซุน และหยู ประตูหลักมีความสูง 18 เมตร นับเป็นประตูที่ใหญ่ที่สุดในโลก กำแพงน้ำตกยาว 25 เมตรตั้งอยู่ด้านหน้าประตูหลัก บันไดสีน้ำตาลอมเหลือง 56 ขั้นนำไปสู่ประตู เป็นตัวแทนของกลุ่มชาติพันธุ์ 56 กลุ่มของจีน ศาลาชั้นแรกเป็นที่ประดิษฐาน "ขาตั้งเก้าขา" ซึ่งเป็นโบราณวัตถุสำริด ขาตั้งหลักหนึ่งขาเชื่อมต่อกับขาตั้งเสริมอีกแปดขา เป็นสัญลักษณ์ของการรวมชาติจีนและพลังแห่งคำเดียว แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของโบราณวัตถุจีนที่สำคัญเหล่านี้ เสามังกรทองสัมฤทธิ์ขนาดยักษ์แปดต้นตั้งตระหง่านสง่างามอยู่ในห้องโถงหลัก เสริมความโดดเด่นให้กับนิทรรศการเกี่ยวกับราชวงศ์ต่างๆ สร้างสรรค์การแสดงมรดกทางวัฒนธรรม 5,000 ปีของจีนที่ลึกซึ้งและน่าเกรงขาม ประติมากรรมหนูวาใน "หอวีรสตรี" บนชั้นสี่เป็นผลงานชิ้นเอกที่สร้างสรรค์ของประติมากรรมหนูวาในประเทศจีน ดาดฟ้าชั้นห้าให้ทัศนียภาพแบบพาโนรามาของทิวทัศน์โดยรอบ โดยรวมแล้ว การเยี่ยมชมค่อนข้างน่าพอใจ สถาปัตยกรรมน่าประทับใจและถ่ายรูปสวย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเปิดไฟในตอนเย็น ภายในไม่ใหญ่มากนัก แต่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย มีข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์จีนและวัฒนธรรมของชาวเหยาในแต่ละชั้น คุณสามารถใช้ลิฟต์ไปยังแต่ละชั้นได้ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ห้ามพลาดในหลินเฟิน คุ้มค่าแก่การแวะชมและถ่ายรูป เหมาะสำหรับทั้งคนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว ใช้เวลาประมาณ 30 นาทีถึง 1 ชั่วโมงในการชมทั้งหมด

มีโบราณวัตถุมากมายในซากปรักหักพัง Dingcun และทั้งหมดนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน Dingcun คุณสามารถทัวร์ชมสั้นๆ ได้ที่นี่เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา แม้ว่าคนสมัยก่อนยังไม่มีระบบอัตโนมัติขั้นสูงในปัจจุบัน แต่คนสมัยใหม่ไม่สามารถเข้าใจภูมิปัญญาของพวกเขาได้อย่างถ่องแท้ ที่จริงแล้ว เพื่อที่จะอยู่รอดและแพร่พันธุ์ได้ ยิ่งสภาพแวดล้อมยากลำบากและรุนแรงมากขึ้นเท่าใด ก็ยิ่งจำเป็นในการสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับ การดำรงชีวิตอยู่เช่นนี้เป็นสิ่งที่คนโบราณมีปฏิสัมพันธ์กับโลกอยู่ตลอดเวลา เราต่อสู้กับธรรมชาติและสำรวจในทางปฏิบัติเพื่อค้นหาปัจจัยที่เป็นประโยชน์ต่างๆ ที่สามารถเปลี่ยนสภาพแวดล้อมของเราได้ดีขึ้น บ้านที่อยู่อาศัยใน Dingcun สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง และส่วนใหญ่เป็นโครงสร้างลานบ้าน ปัจจุบันมีลาน 26 หลัง ลานแต่ละแห่งมีความแตกต่างจากลานพ่อค้าใน Jinzhong ในแง่ของขนาด ลานแต่ละแห่งมีความสวยงาม หรูหรา และตกแต่งอย่างไม่เห็นแก่ตัว โครงสร้างก่ออิฐและไม้ทั้งหมด มีการแกะสลักไม้ การก่ออิฐ และหินแกะสลักรูปดอกไม้ นก สัตว์ โอเปร่าคลาสสิก เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ และลวดลายอื่นๆ บนส่วนประกอบของอาคาร นอกจากนี้ยังมีภาพวาดและประติมากรรมต่างๆ บนขั้นบันได ฐานเสา คาน และโครงตาข่ายหน้าต่าง บ้านศิลปะการแกะสลักมีความประณีตมาก สิ่งแรกที่คุณรู้สึกเมื่อเดินเข้าไปคือคุณได้เข้าไปในลานลึกแล้ว กำแพงนั้นสูงมากและมีหน้าที่ป้องกันที่แข็งแกร่ง แน่นอนว่ามันสมเหตุสมผลสำหรับครอบครัวที่ร่ำรวยเหล่านี้ที่เป็นเจ้าหน้าที่หรือคนร่ำรวยที่จะปกป้องตัวเองก่อน . สนามหญ้าที่แตกต่างกันของครอบครัวเดียวกันมีประตูห้องน้ำเหมือนกันซึ่งส่วนใหญ่จะใช้เพื่ออำนวยความสะดวกในการติดต่อสื่อสารกันและยังเป็นวิธีการหลบหนีในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุ เป็นเรื่องยากสำหรับคนแปลกหน้าที่จะเข้าใจโครงสร้างภายในในเวลาอันสั้นซึ่ง เป็นสิ่งสำคัญในการป้องกันเหตุฉุกเฉินอย่างแท้จริง ปัจจุบันมีการจัดแสดงประเพณีพื้นบ้านที่เกี่ยวข้องกับงานแต่งงาน งานศพ และเทศกาลต่างๆ สิ่งที่ฉันสนใจมากที่สุดคือรูปปั้นแป้ง คนโบราณสามารถสงบสติอารมณ์และแสดงออกถึงภูมิปัญญาของตนอย่างเต็มที่ด้วยงานฝีมืออันประณีตและยอดเยี่ยมไม่สามารถทำได้ ช่วยแต่ทำให้คนรู้สึก... น่าทึ่ง ฉันเห็นรางหญ้าของครอบครัวที่ร่ำรวย และคร่ำครวญถึงความฟุ่มเฟือยของคนรวย เมื่อครอบครัวที่ยากจนกังวลเกี่ยวกับชีวิตของพวกเขา รางหญ้าของครอบครัวที่ร่ำรวยก็มีการแกะสลักอันวิจิตรงดงามจริงๆ แต่หากไม่มีเงินก็จะประมาท" ทีเดียว" เป็นเวลาหลายพันปีที่ชาวจีนมีประเพณีในการซื้อที่ดินและสร้างบ้านเมื่อมีเงิน ไม่เพียงแต่เป็นการแสดงถึงความมั่งคั่งเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงความเคารพต่อบรรพบุรุษอีกด้วย วิลล่า

ประตูมักจะปิดอยู่ ฉันถามชาวบ้านที่เดินผ่านมา เขาบอกว่าน่าจะมีชายชราเฝ้าประตูอยู่ ฉันเคาะประตูอยู่นาน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ และไม่มีโทรศัพท์เข้ามา บางทีฉันอาจไปถึงเร็วเกินไปตอน 8.30 น. ชาวบ้านที่เดินผ่านมาบอกว่าตอนเที่ยงอาจมีคนอยู่ ถ้าฉันรอไม่ไหว ฉันก็จะเดินผ่านไป

แหล่งโบราณสถานเถาซี (แหล่งโบราณสถานแห่งชาติ) ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเถาซี อำเภอเซียงเฟิน มณฑลชานซี เป็นแหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหลงซานที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของจีน มีอายุตั้งแต่ 2300 ถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล มีคุณค่าทางวิชาการอย่างมากในการสร้างภาพสังคมในยุคหินใหม่ตอนปลายของจีน ประวัติศาสตร์การก่อตั้งรัฐ และการสำรวจวัฒนธรรมเซี่ย เป็นหนึ่งในสามแหล่งเมืองโบราณที่สำคัญของจีน (ร่วมกับเมืองโบราณเหลียงจูในมณฑลเจ้อเจียงและแหล่งโบราณสถานชิเหมาในเสินมู่ มณฑลฉานซี) และเชื่อกันว่าเป็นเมืองหลวงของจักรพรรดิเหยา สังคมเถาซีแสดงให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำอย่างชัดเจนระหว่างคนรวยและคนจน โดยมีขุนนางจำนวนน้อยสะสมความมั่งคั่งมหาศาล ก่อตั้งชนชั้นพิเศษ และปูทางไปสู่การเปลี่ยนผ่านจากยุครัฐเดี่ยวไปสู่ยุครัฐภูมิภาค นี่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการสำรวจต้นกำเนิดของอารยธรรมจีนโบราณและประวัติศาสตร์สังคมในยุคเหยาและซุน แหล่งโบราณสถานและพิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงสิ่งอำนวยความสะดวกทางดาราศาสตร์ที่ใช้ในการสำรวจจักรวาลเมื่อกว่า 4,000 ปีที่แล้ว ได้แก่ หอดูดาวโบราณ กำแพงเมือง พระราชวัง สุสานหลวง อาคารทางศาสนาและพิธีกรรม จานดินเผาลายมังกร หม้อแบนจารึกสีแดง นาฬิกาแดด เฟืองทองสัมฤทธิ์ และนาฬิกาทราย ชาวโบราณคำนวณฤดูกาลตามสุริยคติ กำหนดปฏิทิน และจัดการเวลาอย่างแม่นยำ โดยได้สร้างระบบการนับเวลาที่สมบูรณ์เบื้องต้นสำหรับปี เดือน วัน และชั่วโมงไว้แล้ว มีการขุดพบเศษหม้อก้นแบนที่มีอักษรสองตัวเขียนด้วยหมึกสีแดง ตัวหนึ่งคือ "文" (เหวิน) ในขณะที่อีกตัวหนึ่งได้รับการตีความโดยผู้เชี่ยวชาญว่าเป็น "尧" (เหยา) "易" (อี้) หรือ "命" (หมิง) รวมถึงการตีความอื่นๆ ซึ่งมีความสำคัญต่อการศึกษาต้นกำเนิดของอักษรจีน วัฒนธรรมเถาซีเริ่มต้นด้วยการขุดคูฐานรากและการสร้างกำแพงดินอัดในระยะแรก ในยุคกลาง มีการสร้างประตูพิธีการที่มีประตูบ่งบอกถึงยศและสถานะไว้ที่ประตูทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองพระราชวัง มีการค้นพบฐานรากบ้านขนาดเล็กจำนวนมากในบริเวณที่อยู่อาศัย ซึ่งล้อมรอบด้วยถนน บ่อน้ำ เตาเผาเครื่องปั้นดินเผา และหลุมเถ้าถ่านจำนวนมากพอสมควร ฐานรากบ้านแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ บ้านเหนือพื้นดิน บ้านกึ่งใต้ดิน และบ้านถ้ำ พื้นภายในบ้านปูด้วยส่วนผสมของฟางและโคลน อัดแน่นหรือเผา แล้วส่วนใหญ่ก็ฉาบด้วยปูนขาว ผนังก็ฉาบด้วยปูนขาวเช่นกัน ผนังมีช่องขนาดต่างๆ กัน มีเตาอยู่ด้านหนึ่งของภายในบ้าน โดยมีปล่องไฟต่อออกไปภายนอกทางด้านหลัง บ่อน้ำมีลักษณะกลมที่ปากด้านบนและลึก 13 เมตร มีโครงสร้างไม้กั้นสร้างอยู่ใกล้ก้นบ่อ คู่มือการเดินทาง: การเดินทาง: สถานีหลินเฟินตะวันตก—รถโดยสารประจำทางไปเถาซี (สองรอบ เวลา 8:00 น. และ 14:00 น.) (ฟรีสำหรับทหารผ่านศึกที่มีบัตรสิทธิพิเศษในเขตเมือง) ราคาตั๋ว: 50 หยวน (ครึ่งราคาสำหรับทหารผ่านศึกที่มีบัตรสิทธิพิเศษ) ระยะเวลา: 2-6 ชั่วโมง ที่พักและอาหาร: ไม่สะดวก เส้นทาง: พิพิธภัณฑ์อยู่ห่างจากซากปรักหักพัง 5 กิโลเมตร ไม่มีรถรับส่ง สำหรับผู้ที่ขับรถเอง แนะนำให้ใช้เส้นทาง: หอดูดาว—ประตูทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพระราชวัง—แล้ววกกลับ จากนั้นขับรถไปที่พิพิธภัณฑ์ สถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง: ต้นตั๊กแตนหงถง (สำหรับบูชาบรรพบุรุษ), เสี่ยวซีเทียน, วัดกวงเซิง, พิพิธภัณฑ์ซากปรักหักพังเถาซี, วัดเทียนฝู, วัดฟู่เซิง

วัดต้าหยุนไม่ใช่วัดอีกต่อไปและไม่มีพระภิกษุเป็นหน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมของชาติให้เยี่ยมชมฟรี สิ่งที่น่าทึ่งคือเศียรพระพุทธรูปเหล็กและเจดีย์เคลือบจากสมัยราชวงศ์ถังซึ่งหายากมาก

ความฝันที่เริ่มต้นในปี 1974 🇨🇳❤️ ย้อนกลับไปในปี 1974 ครอบครัวฝั่งแม่พาฉันไปชมแบบจำลองกองทัพทหารดินเผาในฟิลิปปินส์ ต่อมาในระดับมัธยมปลาย ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับฉินซีฮวง จักรพรรดิองค์แรกของจีน และบทบาทของพระองค์ในการสร้างกำแพงเมืองจีน แม้แต่ในวัยเด็ก ฉันก็สงสัยว่าจักรพรรดิองค์เดียวจะสามารถระดมผู้คนมากมายขนาดนั้นมาสร้างกำแพงขนาดมหึมาเพื่อปกป้องอาณาจักรและประชาชนของพระองค์ได้อย่างไร ฉันแทบจะจินตนาการไม่ออกถึงขนาดของความทะเยอทะยานของพระองค์หรือความพยายามของมนุษย์ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จอันน่าทึ่งเช่นนี้ วันนี้ ด้วยความพยายามอย่างหนักหลายปีและความรักในการเดินทาง ในที่สุดฉันก็ได้รับเกียรติให้ยืนอยู่ต่อหน้ากองทัพทหารดินเผาอันงดงามนี้และเยี่ยมชมสถานที่ตั้งสุสานของจักรพรรดิ สิ่งที่เคยมีอยู่เพียงในความทรงจำในวัยเด็กและหนังสือประวัติศาสตร์ของฉัน ตอนนี้กลายเป็นประสบการณ์จริงที่ฉันจะเก็บรักษาไว้ตลอดไป ชีวิตสอนฉันว่า เมื่อคุณทำงานหนัก มีความใฝ่รู้ และไม่หยุดฝัน คุณสามารถเปลี่ยนความฝันในวัยเด็กให้กลายเป็นความจริงได้ จาก

ตำนานเล่าว่าวัดแห่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ อู๋ เฉิงเอิน เขียนนวนิยายเรื่อง *ไซอิ๋ว* และมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1400 ปี เดิมสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉีเหนือ และได้รับการขยายเพิ่มเติมตามพระราชโองการในสมัยเจิ้งกวนแห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 627-649) ตำนานกล่าวว่าจักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์ถังทรงมีพระราชดำริให้สร้างวัดเพื่อประดิษฐานบรรพบุรุษ หลินเซียงหรู ข้าราชการชั้นสูงจากหมู่บ้านนามสกุลหลิน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อวัดว่า "วัดฟ้าร้องน้อย" วัดแห่งนี้ประดิษฐานลัทธิขงจื๊อ พุทธศาสนา และลัทธิเต๋า ในสมัยราชวงศ์จิน วัดนี้มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "วัดฟู่เซิง" และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดฟู่เซิง พระราชโองการและจารึกต่างๆ บันทึกเรื่องนี้ไว้ภายในบริเวณวัด วิหารหลักของวัดฟู่เซิง หรือวิหารอมิตาภะ ประดิษฐานพระอมิตาภะพุทธเจ้าเป็นเทพเจ้าหลัก โดยมีพระโพธิสัตว์กวนอิมและพระมหาสถมปราปตะอยู่ขนาบข้าง ซึ่งเป็นผลงานดั้งเดิมจากราชวงศ์หยวน แท่นบูชาล้อมรอบด้วยพระอรหันต์สิบหกองค์และสี่เทพจตุรอาชา ซึ่งเพิ่มเติมเข้ามาในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ภายในวิหารสี่เทพจตุรอาชาเดิมทีเป็นที่ประดิษฐานของแม่ทัพสองคนคือ เจิ้งหลุนและเฉินฉี ผู้มีหน้าที่เฝ้ารักษาประตูภูเขาและปกป้องความปลอดภัยของวัด แต่ปัจจุบันพวกเขาไม่อยู่แล้ว และตัววัดเองก็...น่าเสียดาย... ด้านหลังของพระพุทธรูปประดับด้วยรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมทะเลใต้ พระสุธนะ และพระจตุรอาชา ซึ่งเป็นผลงานดั้งเดิมจากราชวงศ์หยวนเช่นกัน พระโพธิสัตว์กวนอิมทะเลใต้มีชื่อเสียงเป็นพิเศษว่าเป็นรูปปั้นที่สวยงามที่สุดและรวมอยู่ใน "ชุดรวมศิลปะจีน" ในหน้า 3 เดิมทีมีรูปปั้นถังซานจางและศิษย์ แต่ตอนนี้เหลือเพียงเศษชิ้นส่วนรูปร่างคล้ายลิงที่มีปากแหลมและดวงตาเป็นประกาย สวมหมวกหัวหนู และท่าทางกระฉับกระเฉง คล้ายกับซุนวูคงมาก ในหน้า 1 พาหนะใต้พระบาทของเจ้าแม่กวนอิมคือคำรามผมทอง ซึ่งเป็นร่างที่แท้จริงของไซไท่ซุยจาก "ไซอิ๋ว" รายละเอียดของรูปปั้น (เขากวาง กรงเล็บนกอินทรี เกล็ดปลา) ตรงกับที่บรรยายไว้ในนิยายทุกประการ และเด็กชายโปรยเงินอยู่ที่พระบาทคือภาพของเด็กชายแดง ด้านล่างในหน้า 3 ราชาแห่งมังกรและอัครมหาเสนาบดีเต่าจำลองฉากพระราชวังมังกรทะเลตะวันออก รูปปั้นหมิงหวางสามหัวหกแขนที่อยู่ด้านข้างของรูปปั้นที่แขวนอยู่ในหน้า 4 ขี่ล้อลมไฟ เป็นภาพวาดแทนแม่ทัพทั้งสอง เหิงและฮ่า ภาพยนตร์เรื่อง *ตำนานดำ: วูคง* ใช้รูปปั้นเหล่านี้เป็นต้นแบบตัวละครโดยตรง นอกจากนี้ วัดฟู่เซิงยังเป็นที่รู้จักในชื่อวัดเหลยหยินน้อย และจารึกที่ทางเข้าวัดก็เป็นกรณีที่ปีศาจผมเหลืองปลอมตัวเป็นวัดเหลยหยิน รูปปั้นที่แขวนอยู่นั้นมีอายุเก่าแก่กว่านวนิยายเรื่องไซอิ๋วของอู๋เฉิงเอินถึง 300 ปี ตำนานเล่าว่าอู๋เฉิงเอินเห็นรูปปั้นเหล่านี้ระหว่างการเดินทางในมณฑลชานซี ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เขาสร้างไซอิ๋วขึ้นมา แม้ว่าจะไม่มีบันทึกที่แน่ชัด แต่สำหรับฉันแล้วมันดูเหมือนของแท้ มิเช่นนั้นก็คงเป็นเรื่องบังเอิญ! รูปปั้นเหล่านี้แสดงถึงเจ้าแม่กวนอิมข้ามทะเลเพื่อปลดปล่อยสรรพสัตว์ ซึ่งสอดคล้องกับภาพเจ้าแม่กวนอิมแห่งทะเลจีนใต้ที่อู๋เฉิงเอินบรรยายไว้ รูปปั้นเหล่านี้สวยงามอย่างเหลือเชื่อและเป็นไฮไลท์ของการท่องเที่ยวทางตอนเหนือของเมืองหยุนเฉิงของฉัน ไกด์ซึ่งดูเหมือนจะเป็นผู้ดูแลวัด อธิบายทุกอย่างได้ดีและคล่องแคล่วมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาอย่างใกล้ชิดแล้ว พระอรหันต์บางองค์ในหอพระอมิตาภะดูผิดปกติไปบ้าง… เศียรสิบองค์ถูกขโมยไปในปี 1993 และได้รับการบูรณะในภายหลัง ความแตกต่างนั้นค่อนข้างชัดเจน บางองค์มีใบหน้าที่แสดงอารมณ์ ในขณะที่บางองค์ดูแข็งทื่อ ยิ่งไปกว่านั้น โจรยังไม่ถูกจับกุมอย่างครบถ้วน แก๊งโจรมีขนาดใหญ่และคอยสำรวจวัดเพื่อขโมยอยู่เรื่อยๆ เศียรทั้งสิบยังไม่ถูกกู้คืนกลับมาทั้งหมด สุดท้ายนี้ ผมขออ้างอิงข้อความสั้นๆ เกี่ยวกับวัดฟู่เซิงจากหนังสือ *บางสิ่งเบื้องหลังการเดินทางสิบสี่ครั้งตามแม่น้ำเหลือง* ของคุณหยาง เซียนหรัง ซึ่งอ่านแล้วสะเทือนใจอย่างแท้จริง (รวมภาพสองภาพสุดท้ายไว้ด้วย)