ที่ตีนเขา Wulian และบนอ่าวนกกระยาง
แนวคิดการออกแบบผลงานของ Junya Ishigami คือ "ขอบเขตที่เบลอ" อาคารนี้มีความยาวหนึ่งพันเมตรและลอยอยู่บนทะเลสาบเหมือนริบบิ้น ไม่มีคานและเสา และเชื่อมต่อกันทั้งภายในและภายนอก น้ำในทะเลสาบสามารถเข้าและออกได้อย่างอิสระ และสามารถมองเห็นปลาและเป็ดได้เป็นครั้งคราว ทางเข้าออกก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ลึกราวกับอุโมงค์ คดเคี้ยวไปตลอดทาง และสว่างไสวทันที
ในแง่ของประสบการณ์การเยี่ยมชม แนวคิดนี้มีเอกลักษณ์และสวยงามตระการตา อย่างไรก็ตาม เพิ่งเปิดได้เพียงปีหรือสองปีเท่านั้น และสัญญาณของความเหนื่อยล้าก็ปรากฏขึ้นแล้ว ตัวอย่างเช่น รอยตะไคร่น้ำกำลังค่อยๆ เติบโตบนทางเดินในร่ม ผนังม่านกระจกมีรอยด่าง และพืชน้ำก็กระจัดกระจายอย่างอิสระในภายหลัง การบำรุงรักษาเป็นกังวล
การวางตำแหน่งที่ไม่ถูกต้องนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น ปัจจุบันเป็น "พิพิธภัณฑ์ศิลปะช็อคโกแลต" เป็นการเบี่ยงเบนอย่างร้ายแรงจากการปฏิบัติจริงและความไม่มีตัวตนของอาคาร ผลงานของดีไซเนอร์หลายคนในเมืองนี้ เช่น Ryue Nishizawa, Sou Fujimoto, Zhang Ke, Salgas Cano ฯลฯ ล้วนแต่น่าอับอาย
แนนเค ความฝัน.