ต้นฤดูร้อน ฉันพักอยู่ที่เกสต์เฮาส์เล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขา ในลานบ้านมีต้นองุ่นขึ้นอยู่ ใบของมันหนาแน่นจนเกิดเป็นร่มเงาทึบที่มองทะลุไม่ได้ ในตอนเย็น ฉันจะดึงเก้าอี้ตัวเล็กๆ มานั่งในลานบ้าน เจ้าของบ้านจะนำน้ำพลัมโฮมเมดแช่เย็นมาให้ การจิบแต่ละครั้งนั้นเย็นสดชื่น ความหวานกระจายจากลำคอลงไปถึงท้อง ในตอนกลางคืน ไม่มีเสียงรถยนต์ มีเพียงเสียงแมลงร้อง เมื่อมองขึ้นไป ฉันเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว ส่องประกายราวกับเพชรที่แตกกระจาย หลังจากนั้นไม่กี่วัน แม้แต่ผิวของฉันก็รู้สึกชุ่มชื้น มันผ่อนคลายกว่าการพักในโรงแรมในเมืองมาก