กิจกรรมน่าสนใจในเซตูบัล

ท็อป 3 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน โปรตุเกส

 มหาวิหารเจอโรนิโม

มหาวิหารเจอโรนิโมตั้งอยู่ในเขตเบเลงของลิสบอน อาคารอันโอ่อ่าแห่งนี้เป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมสไตล์มานูเอลีนของโปรตุเกส และเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กที่โดดเด่นของย่านนี้ มหาวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1501 ตามพระราชโองการของกษัตริย์มานูเอลที่ 1 เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่การค้นพบเส้นทางเดินเรือสู่อินเดียของวาสโก ดา กามา การก่อสร้างใช้เวลากว่าเกือบหนึ่งศตวรรษ ในปี ค.ศ. 1983 มหาวิหารแห่งนี้พร้อมกับหอคอยเบเลงที่อยู่ใกล้เคียงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก ผนังด้านนอกของวัดเต็มไปด้วยงานแกะสลักอันประณีต รูปพระแม่มารีอุ้มพระกุมารเยซูและเทวทูตที่ดูมีชีวิตชีวานั้นสมจริงยิ่งนัก ประตูด้านทิศใต้โดดเด่นเป็นพิเศษ สูงถึงสองชั้น ด้านบนแกะสลักภาพนูนต่ำอันละเอียดอ่อนมากมาย ที่มุมโค้งเหนือประตูปรากฏตราประจำพระองค์ของพระเจ้ามานูเอลที่ 1 ส่วนภาพนูนต่ำเหนือซุ้มประตู depicts ฉากนักบุญเจอโรมถอนหนามให้สิงโตและการบำเพ็ญพรตในทะเลทราย แม้ทางเข้าหลักจะไม่หรูหราเท่าประตูด้านทิศใต้ แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ด้านบนซุ้มประตูแกะสลักฉากการประสูติของพระเยซู สองข้างประตูมีรูปปั้น kneeling ของพระเจ้ามานูเอลที่ 1 และพระราชินีมารีอาแห่งอารากอน ขนาบข้างด้วยรูปปั้นนักบุญเจอโรมผู้พิทักษ์และนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา เมื่อก้าวเข้าไปในโบสถ์ซานตามาเรียภายในอาราม เพดานโค้งสไตล์กอธิกนั้นสูงตระหง่าน พื้นที่กว้างขวางและสงบขรึม แท่นบูชาที่ปลายสุดของทางเดินด้านข้างประดับด้วยงานแกะสลักสีทองและสีเขียว โดยแท่นบูชาหนึ่งมีรูปปั้นนักบุญเจอโรมที่ทำจากเครื่องเคลือบสีแดงสด ภายในโบสถ์เป็นที่ฝังศพของนักสำรวจวาสโก ดา กามา และกวีชาวโปรตุเกสลูอิส เดอ กามอยส์ ผลงานมหากาพย์ของกามอยส์เป็นตัวแทนอันโดดเด่นของวรรณกรรมโปรตุเกสในยุคเรอเนสซองส์ เพดานโค้งของปีกโบสถ์ด้านข้างไม่ได้รับการรองรับด้วยเสาใดๆ พื้นที่ไร้เสาอันกว้างใหญ่ทำให้รู้สึกราวกับว่าเห็นหลังคาลอยอยู่กลางอากาศ นับเป็นความคิดสร้างสรรค์อันกล้าหาญของวิศวกรรมสถาปัตยกรรมในยุคเรอเนสซองส์ ระเบียงของวัดก็ควรค่าแก่การชื่นชมเช่นกัน ซุ้มโค้งและลวดลายแกะสลักอันประณีตเต็มไปด้วยสัญลักษณ์แห่งการเดินเรือและสัญลักษณ์แบบมานูเอลิน จากระเบียงชั้นสองสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของลานวัดได้ ควรหยุดยืนชม ณ จุดนี้ เนื่องจากพื้นที่ด้านหน้าวัดมีจำกัด การถ่ายภาพ panoramica จึงค่อนข้างยาก แต่รายละเอียดการแกะสลักบนผนังภายนอกก็เพียงพอให้หยุดยืนชื่นชมได้นาน

2026 Europe 50 - กิจกรรมยามค่ำคืน

ปราสาทซาว โฮโร

ปราสาทซาว โฮโร เป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่ที่สุดของลิสบอน เป็นโบราณสถานทางประวัติศาสตร์และสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของลิสบอน ปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นบนจุดสูงสุดของย่านอัลฟามา เคยเป็นป้อมปราการของชาวมัวร์ในยุคกลางเมื่อครั้งยึดครองลิสบอน เนื่องจากตั้งอยู่บนเนินเขาที่สูงตระหง่าน จึงสามารถมองเห็นปราสาทแห่งนี้ได้จากแทบทุกมุมของลิสบอน ปราสาทแห่งนี้เดิมทีเป็นของชาววิซิกอธในยุคแรกเริ่ม หลังจากที่ชาวมัวร์บุกเข้ามา พวกเขาได้ทำการขยายปราสาทครั้งใหญ่ กำแพงปราสาทนั้นช่างยิ่งใหญ่ตระการตา ที่นี่ผู้คนสามารถชื่นชมศิลปะสถาปัตยกรรมของเมืองได้ดียิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นปราสาทแห่งอนาคตและสะพานแขวนจากย่านอัลฟามาไปจนถึงตัวเมืองที่อยู่ไกลออกไป หรือซากปรักหักพังกลางแจ้งของโบสถ์คาร์โมในเมือง ก็สามารถมองเห็นได้อย่างทั่วถึง  อนุสาวรีย์แห่งชาติ โบราณสถานแห่งนี้ประกอบด้วยปราสาท, ซากพระราชวังอัลกาซาวา, ลานอาวุธ, จุดชมวิวกว้างที่สามารถมองเห็นทั่วมือง, พื้นที่จัดแสดงพิพิธภัณฑ์, พื้นที่จัดแสดงทางโบราณคดี, พื้นที่สวนหลายแห่ง และกำแพงเมือง อนุสาวรีย์แห่งนี้มีพื้นที่ประมาณ 4 เฮกตาร์ ล้อมรอบด้วยกำแพงขนาดใหญ่และกำแพงเมือง โดยกำแพงเมืองบางช่วงมีแนวเส้นทางที่ทับซ้อนกับเขตแดนบางส่วนของปราสาทเก่าแก่แห่งลิสบอน พื้นที่และภูมิทัศน์ ในอดีต ไม่ว่าจะเป็นภายในหรือภายนอกกำแพงเมือง ต่างก็ไม่มีต้นไม้เลย หรือแม้จะมี ปริมาณก็ยังน้อยกว่าปัจจุบันมากนัก ในยุคที่ปราสาทยังเป็นเพียงป้อมปราการที่รอการพิชิต การไม่มอบเครื่องมือใดๆ ให้แก่ศัตรูที่พวกเขาสามารถใช้ปีนป่ายหรือแม้แต่จุดไฟ เพื่อสร้างความสะดวกในการล้อมโจมตีนั้น ถือเป็นการกระทำที่ไม่อาจยอมรับได้โดยสิ้นเชิง สวนปราสาทสร้างขึ้นในทศวรรษ 1950 ถือเป็นหนึ่งในผลงานสถาปัตยกรรมภูมิทัศน์ที่เก่าแก่ที่สุดของโปรตุเกส สถาปนิกกอนซาโล ริเบย์โร เตเลส ผู้ออกแบบ ได้ conceive สวนแห่งนี้ขึ้นในขณะที่ปราสาทยุติการใช้งานทางทหารอย่างสิ้นเชิง โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้สอดคล้องกลมกลืนกับโบราณสถานแห่งนี้ และในขณะเดียวกันก็เพื่อมอบพื้นที่พักผ่อนที่มีสภาพแวดล้อมสะดวกสบายอย่างยิ่งให้แก่นักท่องเที่ยว

ท็อป 2 ฉากยอดฮิตยามค่ำคืน ใน โปรตุเกส

อัลฟามา

อัลฟามาเป็นหนึ่งในย่านเก่าแก่ของลิสบอน ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือแม่น้ำเทกัส แทรกตัวอยู่ระหว่างปราสาทซาว โฮโร และโค้งแม่น้ำ ย่านนี้รอดพ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในลิสบอน และยังคงรักษาผังถนนแบบยุคกลางเอาไว้ได้จนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นถนนหินกรวดที่คดเคี้ยวและทางเดินบันไดหินที่ตัดสลับกัน เมื่อเดินขึ้นไปตามทางลาด สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนเก่าแก่ที่มีสีสันสดใส ผนังประดับด้วยกระเบื้องสีฟ้าขาว และระเบียงที่มักจะเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ตากไว้และดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง ที่นี่เป็นต้นกำเนิดของดนตรีฟาดุ ซึ่งเป็นดนตรีประจำชาติของโปรตุเกส เมื่อยามค่ำคืนมาถึง เสียงกีตาร์และเสียงร้องเพลงที่แว่วออกมาจากร้านอาหารฟาดุในซอกซอยลึกนั้นให้ความรู้สึกที่นุ่มนวลและลึกซึ้ง ถือเป็นอัลฟามาประสบการณ์ยามค่ำคืนที่เป็นเอกลักษณ์ ในช่วงกลางวัน ย่านเมืองเก่ามีจุดชมวิวหลายแห่ง เช่น มิราดูรู ดาส ปอร์ตาส โด โซล และจุดชมวิวซานตาลูเซีย ซึ่งต่างหันหน้าไปทางแม่น้ำเทกัส ทำให้สามารถมองเห็นหลังคากระเบื้องสีแดงที่เรียงรายซ้อนกันและผืนน้ำในระยะไกลได้อย่างเต็มตา ส่วนจุดชมวิวกราซานั้นตั้งอยู่บนพื้นที่ที่สูงกว่า และมักจะมีผู้คนมารวมตัวกันเพื่อรอชมพระอาทิตย์ตกดินในช่วงเย็น รถรางสีเหลืองสาย 28 ที่วิ่งผ่านทางลาดชันของเมืองเก่าเป็นภาพที่เป็นสัญลักษณ์ของลิสบอน นอกจากนี้ ที่ด้านบนของเมืองเก่ายังมีโบราณสถานอย่างปราสาทซาว โฮโร และมหาวิหารลิสบอนให้เยี่ยมชมอีกด้วย

2026 Global 100 - ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด

หอคอยเบเล็ง

หอคอยเบเล็งเป็นแลนด์มาร์คคลาสสิกของท่าเรือโปรตุเกส และยังเป็นสัญลักษณ์ของลิสบอน มันเป็นพยานถึงการเดินทางไกลและการจากลา การกลับมาและการรวมตัวอีกครั้งของเรือจำนวนมากในยุคการสำรวจทางทะเลของโปรตุเกส ป้อมปราการแห่งนี้สร้างขึ้นตามพระราชโองการของพระเจ้ามานูเอลที่ 1 ออกแบบโดยสถาปนิกทหารฟรานซิสโก เด อารูดา ระหว่างปี 1514 ถึง 1520 ทำหน้าที่ทั้งเป็นป้อมปราการควบคุมปากแม่น้ำและเป็นประตูพิธีกรรมสำหรับนักสำรวจที่จะออกเดินทางหรือกลับมาอย่าง victorious ในอดีตมันตั้งโดดเดี่ยวอยู่บนโขดหินกลางแม่น้ำ แต่เมื่อตลิ่งขยายออกไปจึงเชื่อมต่อกับแผ่นดินในปัจจุบัน หอคอยและกำแพงรูปหกเหลี่ยมไม่สมมาตรสร้างด้วยหินปูนสีขาวนวลจากลิสบอน เป็นตัวอย่างชั้นเยี่ยมของสไตล์มานูเอล: มีรูปสลักเชือกพันรอบหอคอย ประกอบด้วยปมเชือกไม้กางเขนของคณะอัศวินคริสต์ทรงกลมท้องฟ้าและรูปสลักพืชสัตว์ ที่ฐานของป้อมมุมมีรูปสลักแรดซึ่งโดดเด่นมาก โดยแบบมาจากแรดตัวหนึ่งที่เดินทางมาจากอินเดียผ่านเส้นทางใหม่ในปี 1515 มายังลิสบอน ก่อนจะถูกส่งต่อให้พระสันตะปาปา และกลายเป็นที่โด่งดังในยุโรปจากภาพพิมพ์ของดูเรอร์ ต่อมาอีกหลายร้อยปีที่นี่ถูกใช้เป็นศุลกากร คุก สถานีโทรเลขและประภาคาร ในปี 1983 ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกพร้อมกับอารามเจอโรนิโมที่อยู่ใกล้เคียง รูปสลักแรดที่ฐานนั้นน่าสนใจเป็นพิเศษ สร้างขึ้นเพื่อเชิดชูเกียรติของนักสำรวจชาวโปรตุเกสที่ค้นพบดินแดนใหม่ หอคอยเบเล็งยามพระอาทิตย์อัสดงมีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร การเดินเล่นริมท่าเรือสัมผัสลมทะเลก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง กำแพง เดินผ่านสะพานแขวนและทางเข้าหลักก็จะมาถึงป้อมปราการหอคอยเบเล็ง บนกำแพงมีช่องปืนทั้งหมด 16 ช่องสำหรับติดตั้งปืนใหญ่เพื่อป้องกันศัตรู ที่กลางหลังคามีช่องแสงสี่เหลี่ยมแบบโกธิก ทำหน้าที่เป็นช่องระบายอากาศของป้อมปราการ เพื่อให้ควันจากการยิงปืนใหญ่กระจายตัวได้เร็ว ใต้พื้นของป้อมปราการมีห้องเก็บของหลายห้อง โดยห้องที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดสามารถเข้าถึงได้จากบันไดทางด้านเหนือ แท่น บันไดสูงชันทางด้านขวาของทางเข้าหลักของหอคอยเบเล็งนำไปสู่ชานชาลาที่ด้านบนของป้อมปราการ ชานชาลามีรูปทรงหลายเหลี่ยม โดยแต่ละมุมมีกระโจมยามที่มีหน้าต่างสังเกตการณ์และหลังคารูปทรงคล้ายกล่องพริกไทย ที่กลางชานชาลามีราวล้อมรอบลานด้านล่าง โดยด้านใต้ของราวมีรูปปั้นพระแม่มารีแห่งชัยชนะตั้งอยู่ บนชานชาลาของป้อมปราการ คุณสามารถชมด้านใต้ของหอคอยเบเล็งได้อย่างใกล้ชิด ระเบียงและราวรอบด้านประดับประดาด้วยงานแกะสลักหินที่งดงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานแกะสลักโล่ของกษัตริย์มานูเอลที่ 1 ที่โดดเด่นเป็นพิเศษ ด้านบนของโล่ประดับด้วยงานแกะสลักดอกไม้และใบไม้ที่ดูมีชีวิตชีวา ยอดเจดีย์ เดินขึ้นบันไดทางด้านขวาของแท่นแล้วคุณจะสามารถเข้าไปชมภายในหอคอยเบเล็งได้ เมื่อเดินตามบันไดวนขึ้นไปยังแท่นด้านบนของหอคอย คุณจะได้ชมทิวทัศน์อันสวยงามของท่าเรือลิสบอน: แม่น้ำทาโฮ, อารามเจโรนิโม, อนุสาวรีย์นักเดินเรือ, พระเยซูขนาดใหญ่บนฝั่งตรงข้าม, สะพาน 25 เมษายน และอื่นๆ ล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจน และเรือใบที่แล่นผ่านไปมาบนผิวน้ำเป็นภาพทิวทัศน์ที่สวยงามอีกด้วยหอคอยเบเล็งบนชานชาลามีลมแรงมาก โปรดระวังลมและรักษาความอบอุ่น

ท็อป 16 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน โปรตุเกส

Lisbon Cathedral

อาสนวิหารลิสบอนถูกสร้างขึ้นในรัชสมัยของกษัตริย์อัลฟอนโซ เอ็นริเกส หลังจากยึดเมืองลิสบอนคืนมาจากพวกมัวร์ เชื่อกันว่าการก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1147 หลังกษัตริย์องค์แรกของโปรตุเกสและนักรบครูเสดในสงครามครูเสดครั้งที่สองพิชิตลิสบอนได้ ก็มีการจัดระเบียบสังฆมณฑลลิสบอนใหม่ กิลเบิร์ต เดอ ฮาสติงส์ นักรบครูเสดชาวอังกฤษได้รับแต่งตั้งเป็นบาทหลวง และงานก่อสร้างอาสนวิหารก็เริ่มขึ้น โดยแล้วเสร็จในต้นศตวรรษที่ 13 สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แห่งนี้ออกแบบโดยมาสเตอร์โรเบิร์ต มีแผนผังรูปไม้กางเขนแบบลาติน ประกอบด้วยเนฟ 3 ช่อง ชั้นแกลเลอรีเหนือทางเดินข้าง ทรานเซปต์ที่ยื่นออกมา และอาไพด์ 3 ส่วน ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับอาสนวิหารโคอิมบราเก่าที่สร้างขึ้นก่อนหน้านั้นไม่กี่ปี อย่างไรก็ตาม ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา อาสนวิหารแห่งนี้ได้รับการปรับปรุงหลายครั้ง บางครั้งเพื่อตอบสนองความต้องการและแฟชั่นของยุคสมัย บางครั้งก็เพราะภัยพิบัติมากมายที่ลิสบอนประสบ เช่น ระเบียงคลอสเตอร์แบบโกธิกเริ่มสร้างในรัชสมัยกษัตริย์ดีนิส (ค.ศ. 1261-1325) ซึ่งมีความพิเศษตรงที่ตั้งอยู่ด้านหลังของโบสถ์ พระแท่นบูชาและทางเดินวงแหวนสร้างโดยคำสั่งของกษัตริย์อัลฟอนโซที่ 4 (ค.ศ. 1325-1357) เพื่อต้อนรับผู้แสวงบุญที่มาสักการะพระธาตุของนักบุญวินเซนต์ และสร้างเป็นสุสานหลวง นี่คือทางเดินวงแหวนแบบโกธิกเพียงแห่งเดียวในอาสนวิหารโปรตุเกส ซึ่งสร้างเสร็จในรัชสมัยกษัตริย์โจอาวที่ 1 (ค.ศ. 1357-1433) สองศตวรรษต่อมาในปี ค.ศ. 1649 จึงมีการสร้างห้องเก็บของศักดิ์สิทธิ์ใหม่ในสไตล์แมนเนอริสต์ ในปี 1755 แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ลิสบอนทำลายอาคารบางส่วน โถงโกธิก, โบสถ์น้อยศักดิ์สิทธิ์, หลังคาเนฟ, หอคอยด้านใต้ และหอคอยโดมล้วนพังทลาย ระหว่างปี 1761 ถึง 1785 โบสถ์น้อยศักดิ์สิทธิ์ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ หอคอยใต้, หลังคาเนฟ และแท่นบูชาใหม่ถูกสร้างเสร็จโดยสถาปนิก Reynaldo dos Santos ระหว่างปี 1769 ถึง 1771 ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 มหาวิหารลิสบอนได้รับการบูรณะในสไตล์ฟื้นฟู ซึ่งรื้อส่วนต่อเติมสมัยบาโรกบางส่วนออก Augusto Fuschini และ António do Couto Abreu ได้ออกแบบโบสถ์ใหม่ตามโครงสร้างยุคกลางที่มีอยู่ Fuschini สร้างซุ้มประตูใหม่, ซ่อมแซมและเปิดหน้าต่างใหม่, และเพิ่มเชิงเทินบนส่วนยอดของอาคาร ภายใต้การดูแลของ António do Couto Abreu ซุ้มประตูของเนฟกลางได้รับการสร้างใหม่, หน้าต่างกุหลาบได้รับการบูรณะ, และมีการเปลี่ยนแปลงอื่นๆ ที่ทำให้อาคารมีสไตล์โรมาเนสก์ใหม่ดังที่เห็นในปัจจุบัน หลังจากถูกขึ้นทะเบียนเป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติในปี 1910 มันถูกเปิดตัวอีกครั้งอย่างยิ่งใหญ่ในยุค Estado Novo ปี 1940 เจ็ดปีต่อมา มีการเฉลิมฉลองครบรอบ 800 ปีการปลดปล่อยลิสบอนจากพวกมัวร์ และครบรอบ 300 ปีเอกราชของลิสบอน ปัจจุบันมันเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กของลิสบอน และหนึ่งในอนุสาวรีย์ที่สำคัญที่สุดของเมือง: สถานที่ที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม ศาสนา และจิตวิญญาณอย่างมหาศาล ที่ควรค่าแก่การศึกษา, ที่ซึ่งความเชื่อและประวัติศาสตร์หลอมรวมเป็นหนึ่ง

ท็อป 12 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน โปรตุเกส

อนุสาวรีย์แห่งการค้นพบ

อนุสาวรีย์การเดินเรือ หรือที่รู้จักกันในชื่ออนุสาวรีย์การค้นพบอันยิ่งใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่ข้างจัตุรัสจักรพรรดิมาตั้งแต่เปิดตัวในปี 1960 ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและดีไซน์ที่ทันสมัย ทำให้ที่นี่กลายเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กใหม่ของลิสบอน อนุสาวรีย์แห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อรำลึกวาระครบรอบ 500 ปีการเสียชีวิตของดอนอัลฟองโซ เฮนรี "เจ้าชายแห่งการเดินเรือ" เมื่อมองจากระยะไกล ฐานอนุสาวรีย์อันมั่นคงดูราวกับเรือใบหินขาวที่กำลังล่องลิบบนผืนทะเล ซึ่งชวนให้จินตนาการได้ไม่รู้จบ ในรายละเอียด การแกะสลักหินรูปบุคคลบนฐานนั้นประณีตงดงาม จนกล่าวได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอก อนุสาวรีย์นี้ยังประดับด้วยรูปปั้นของเฮนรี, ดา กามา และนักเดินเรืออีก 80 คน ทั้งสองฝั่งยังมีรูปสลักของนักเดินเรือผู้ร่วมทาง รวมถึงแม่ทัพชื่อดัง, มิชชันนารี และนักวิทยาศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์โปรตุเกส ด้านหลังอนุสาวรีย์มีไม้กางเขนขนาดใหญ่ที่เป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อทางศาสนา อนุสาวรีย์แห่งนี้สูง 52 เมตร มี 7 ชั้นภายใน ซึ่งมีห้องจัดแสดงต่างๆ ผู้เยี่ยมชมไม่เพียงแต่สามารถชมนิทรรศการเกี่ยวกับการเดินเรือของลิสบอนที่นี่ แต่ยังสามารถขึ้นไปชมวิวบนที่สูงเพื่อมองเห็นจัตุรัสโดยรอบและท่าเรือได้อีกด้วย

2026 Europe 50 - ของที่เที่ยวเหมาะกับครอบครัว

ลิสบอนโอเชี่ยนเรียม

ลิสบอนโอเชี่ยนเรียมเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดใหญ่ของยุโรป ที่นี่เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์และพืชทะเลหลายพันตัว ครอบคลุมหลายร้อยสายพันธุ์ สิ่งมีชีวิตจากมหาสมุทรทั่วโลกกว่าหนึ่งร้อยชนิดว่ายน้ำอยู่ร่วมกันที่นี่: ฉลาม ปลากระเบน ปลาสาก ปลากะรัง และปลาไหลทะเลว่ายไปมา ปลาดวงอาทิตย์ที่เคลื่อนไหวช้ามักทำให้นักท่องเที่ยวหยุดชมเป็นเวลานาน ซึ่งปลากระดูกแข็งขนาดยักษ์ที่เลี้ยงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำได้ยากนี้เป็นหนึ่งในสัตว์ที่เป็นสัญลักษณ์ของที่นี่ ถังหลักล้อมรอบด้วยถังจัดแสดงที่อยู่อาศัยสี่แห่ง ได้แก่ ชายฝั่งหินของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ชายฝั่งแอนตาร์กติก ป่าคลป์ยักษ์ในเขตอบอุ่นของแปซิฟิก และแนวปะการังเขตร้อนในมหาสมุทรอินเดีย โดยแต่ละถังกั้นด้วยแผ่นอะคริลิกยักษ์ ไม่ว่าคุณจะมองจากชั้นไหน มหาสมุทร "เปิดกว้าง" เดียวกันจะปรากฏในมุมมองใหม่เสมอ ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่ถังจัดแสดงที่แยกจากกัน นากทะเลเป็นอีกกลุ่มสัตว์ที่เป็นดาราของที่นี่ ท่าทางคล่องแคล่วเวลากินอาหารมักดึงดูดผู้ชมรอบข้าง ส่วนเพนกวินและนกปัฟฟินก็มีแฟนคลับของตัวเองเช่นกัน มาสคอตของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำคือนากชื่อวาสโก (Vasco) ซึ่งตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่นักเดินเรือชาวโปรตุเกสวาสโก ดา กามา อาคารโอเชียนเชื่อมต่อกับอาคารบริหารด้วยสะพาน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทางลาดที่ผู้คนกำลังจะเดินผ่าน เพื่อเริ่มต้นการเดินทางที่น่าจดจำในการสำรวจโลกแห่งท้องทะเลอันน่าหลงใหล เรือที่จอดเทียบท่า พร้อมที่จะออกเดินทาง อาคารโอเชียนล้อมรอบด้วยน้ำ มีลักษณะสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น ชวนให้นึกถึงสองภาพอันน่าหลงใหล: เกาะที่ตั้งตระหง่านกลางมหาสมุทร และเรือที่จอดเทียบท่า พร้อมที่จะออกเดินทางไปสู่การสำรวจ การออกแบบอาคารหลังนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อจัดนิทรรศการที่จะสร้างความประหลาดใจให้กับผู้เข้าชมเสมอ ด้านทั้งสี่ของอาคารเลียนแบบโครงสร้างทางธรณีวิทยาของพื้นที่ชายฝั่ง และผสานรวมกับเส้นขอบของทิวทัศน์ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ภายใน ซึ่งสามารถมองเห็นได้ผ่านผนังกระจก เพื่อแสดงให้เห็นทัศนียภาพต่าง ๆ ได้ดีขึ้น อาคารจึงมีผนังกระจกที่เคลือบด้วยฟิล์มกรองแสงที่สามารถกรองความเข้มของแสงอาทิตย์ที่แตกต่างกันได้ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหลักอันยิ่งใหญ่สามารถบรรจุน้ำได้ประมาณ 5 ล้านลิตร เป็นตัวแทนของมหาสมุทรทั่วโลก และเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตมากกว่าร้อยชนิดจากสี่มหาสมุทร รอบๆ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมีที่อยู่อาศัยทางทะเลที่แตกต่างกันสี่แห่ง สร้างภาพลวงตาว่าอยู่ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเดียวกัน ซึ่งเป็นมหาสมุทรที่สมบูรณ์ นิทรรศการครอบคลุมระบบนิเวศบนบกและในทะเล รวมถึงสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย ตั้งแต่ที่อยู่อาศัยในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือไปจนถึงที่อยู่อาศัยในเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรอินเดีย จนถึงเขตชายฝั่งแอนตาร์กติกาและป่าสาหร่ายทะเลขนาดใหญ่ที่พบได้ทั่วไปในเขตอบอุ่นของมหาสมุทรแปซิฟิก

Castelo de Sao Filipe

ท็อป 1 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน โปรตุเกส

Pena Park

สวนเปนานั้นเป็นสวนป่าภูเขาหลวงขนาดใหญ่ที่โอบล้อมพระราชวังเปนา แผ่ขยายอยู่บนที่สูงของภูเขาซิงตรา สร้างขึ้นในยุคกลางศตวรรษที่สิบเก้าพร้อมกับพระราชวังโดยพระเจ้าเฟร์นันดูที่สองแห่งโปรตุเกส มีพื้นที่กว่าสองร้อยเฮกตาร์ ภูมิประเทศเป็นเนินเขาสลับซับซ้อน ป่าไม้รกทึบ ภายในสวนมีเส้นทางเล็กๆ ตัดสลับกันไปมาดุจเขาวงกต เชื่อมโยงสะพานหิน ถ้ำหิน น้ำพุ และศาลาพักร่มไม้ดอกไม้ประดับ ผนวกกับหมอกเมฆที่มักมีอยู่ตามภูเขา เดินเล่นอยู่ในนั้นให้ความรู้สึกเหมือนก้าวเข้าไปในป่าในเทพนิยาย ยืนอยู่ข้างพระราชวังมองลงมา ผืนสีเขียวทั้งมวลแผ่เต็มเชิงเขาเหมือนทะเล และหอคอยพระราชวังสีแดงสลับเหลืองก็เป็นจุดสนใจของภาพนี้พอดี สวนแห่งนี้มีความสนุกสนานแบบโรแมนติกอันชัดเจน พระราชาทรงมีรับสั่งให้นำพันธุ์ไม้จากแผ่นดินใหญ่ที่ห่างไกลมาปลูก เช่น เรดวูดอเมริกาเหนือ แปะก๊วยจีน สึกิญี่ปุ่น แมกโนเลีย เป็นต้น ล้วนพบเห็นได้ที่นี่ ในหุบเขาลำธารชื่อ "สวนเฟิร์นราชินี" มีเฟิร์นต้นจากออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ขึ้นเรียงรายตามลำธาร เขียวขจีหนาแน่น บริเวณหุบเขาทะเลสาบมีบ้านเป็ดรูปปราสาทสร้างอยู่บนทะเลสาบขนาดต่างๆ หลายแห่ง ซึ่งแห่งหนึ่งจำลองแบบมาจากปราสาทมัวร์ ในป่ามี "รูปปั้นนักรบ" ในลักษณะอัศวินตั้งอยู่ ผลงานของประติมากร Rusconi ทางทิศตะวันตกของสวนมี "กระท่อมเคาน์เตส" เป็นแบบบ้านไม้บนภูเขาสวิส ผนังภายนอกวาดลวดลายไม้และตกแต่งด้วยไม้ก๊อก รอบๆ ปลูกคามิเลีย อาซาเลีย ประดับด้วยหินแกรนิตขนาดยักษ์ เป็นที่พักผ่อนที่พระราชาทรงสร้างให้ภรรยาคนที่สองซึ่งมีพื้นเพจากเวทีโอเปรา คำแนะนำในการเที่ยวชมสวน: พื้นที่กว้าง ทางลาดชัน 많 ทางแยกหนาแน่น แนะนำสวมรองเท้าที่สบายและเผื่อเวลาไว้ครึ่งวันขึ้นไปเดินช้าๆ อย่าเพียงแต่มุ่งหน้าไปกลับพระราชวังเท่านั้น เดินลึกเข้าไปในป่าตามเส้นทางเล็กๆ หุบเขาทะเลสาบ สวนเฟิร์น และกระท่อมเคาน์เตสมักจะเงียบสงบและน่าเดินชมกว่า อีกทั้งเหมาะแก่การถ่ายรูป ในฤดูหนาวเมื่อคามิเลียบาน สีสันในสวนจะยิ่งอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ

ท็อป 1 ฉากยอดฮิตยามค่ำคืน ใน โปรตุเกส

พระราชวังแห่งชาติเปนา

พระราชวังเปนาเป็นพระราชวังที่ประทับนอกเมืองของกษัตริย์ รูปลักษณ์อันเจิดจ้า แปลกตา และประดิดประดอยราวกับปราสาทในแดนสวรรค์ ตัวพระราชวังเองเป็นการผสมผสานสถาปัตยกรรมหลายหลากรูปแบบ ทั้งกอทิก เรอเนซองส์ มัวร์ และมานูเอลีน (Manueline สถาปัตยกรรมในรัชสมัยพระเจ้ามานูเอลที่หนึ่งแห่งโปรตุเกส) เป็นผลงานชิ้นเอกแห่งหัวใจของเฟอร์ดินานด์ (Ferdinand of Saxe-Coburg-Gotha) พระสวามีของสมเด็จพระราชินีมาเรียที่สองแห่งโปรตุเกสในศตวรรษที่สิบเก้า ที่นี่ไม่เพียงเป็นโบราณสถานแห่งชาติของโปรตุเกส แต่ยังเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโปรตุเกส ตั้งอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่งในตำบลเซาเปโดรเดเปนาเฟอร์ริม (São Pedro de Penaferrim) เมืองซิงตราใกล้ลิสบอน ในวันฟ้าใสสามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากใจกลางเมืองลิสบอน ในปี 1995 ได้รับเลือกเป็นมรดกโลกโดยเป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์วัฒนธรรมซิงตรา ปัจจุบันถูกใช้บ่อยครั้งในกิจกรรมทางราชการของประธานาธิบดีโปรตุเกสและเจ้าหน้าที่รัฐบาลอื่นๆ ส่วนในยุคกลาง ที่นี่เป็นเพียงโบสถ์น้อยแม่พระเท่านั้น ในปี 1493 พระเจ้าโจอาวที่สองและพระมเหสีเสด็จมาเยี่ยมชม ผู้สืบทอดคือพระเจ้ามานูเอลที่หนึ่งได้สร้างอารามขึ้น หลังแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ลิสบอนในปี 1755 ก็กลายเป็นซากปรักหักพัง พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่สองทรงซื้อซากปรักหักพังและภูเขาโดยรอบ แล้วว่าจ้างวิศวกรชาวเยอรมันชื่อเอ็ชเวเกอร์ออกแบบ ผสานองค์ประกอบกอทิก มานูเอลีน มัวร์ และเรอเนซองส์เข้าไว้ด้วยกัน เริ่มก่อสร้างในปี 1842 แล้วเสร็จราวปี 1854 กลายเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของพระราชวังแบบโรแมนติกในยุโรป