โดมทองสัมฤทธิ์ของมหาวิหารตั้งอยู่บนถนนปูหินของจัตุรัสโบลิวาร์ ดึงดูดสายตาฉัน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องใบหน้าอาคารสไตล์โคโลเนียลเป็นสีน้ำผึ้ง กลิ่นหอมของรถเข็นตอร์ติญ่าข้าวโพดไหม้โชยมาตามอากาศ ทันใดนั้น นกพิราบก็บินโฉบลงมาเกาะบนไหล่ของรูปปั้นซิมอน โบลิวาร์ ผู้ปลดปล่อยผู้นี้ชูดาบขึ้น จ้องมองความพลุกพล่านวุ่นวายของถนนสมัยใหม่ ฉันนั่งอยู่บนม้านั่ง กัดมะม่วงสดจิ้มซอสพริก ผู้เฒ่าผู้แก่ในชุดปอนโชแบบดั้งเดิมให้อาหารนกกระจอกในร่มเงา ขณะที่เด็กๆ ในชุดนักเรียนวิ่งไล่ลูกโป่ง เสียงกระทบกันของส้นรองเท้าบู๊ตในจังหวะเปลี่ยนเวรยามที่ทำเนียบประธานาธิบดีทำให้ฝูงนกพิราบตกใจ ในขณะนั้น ประวัติศาสตร์หลายศตวรรษดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับสายลมของจัตุรัส