3 วันในปวยบลา: เดินเล่นชมเมืองกระเบื้องเคลือบ ทานโมเล และวิวภูเขาไฟในเดือนพฤศจิกายน
“เที่ยวปวยบลา (Puebla) 3 วันกำลังดี เพราะเข้าวันที่สามก็จะเริ่มเดินซ้ำเส้นทางเดิมแล้ว
ย่านเมืองเก่ามีผังเมืองเป็นรูปตารางหมากรุก แบ่งเป็นสายเหนือใต้และตะวันออกตก เดินแค่สองวันก็พอจำชื่อถนนได้เกือบหมด ช่วงเดือนพฤศจิกายนเป็นหน้าแล้ง อากาศตอนกลางวันอยู่ที่ประมาณ 20 องศาเซลเซียส แดดค่อนข้างแรงแต่พอพระอาทิตย์ตกอากาศจะเย็นลงทันที จนตอนกลางคืนต้องใส่เสื้อคลุม ผมอยู่ที่นี่ 3 วัน พอถึงวันที่สามเส้นทางที่เดินก็เริ่มซ้ำกับวันแรกๆ แล้ว
สิ่งที่จะได้เห็นตอนกลางวันส่วนใหญ่คือผนังตึก บ้านเรือนที่นี่สูงประมาณสองสามชั้น ผนังด้านนอกประดับด้วยกระเบื้องเคลือบ ลวดลายสีน้ำเงินบนพื้นขาว ผิวหน้ากระเบื้องเงาวาว พอแดดส่องเฉียงๆ ลงมา ผนังทั้งแถบจะสะท้อนแสงระยิบระยับ เขาไม่ได้ปูกระเบื้องจนเต็มผนัง แต่จะปูเฉพาะรอบกรอบประตู หน้าต่าง และตามมุมตึก ส่วนพื้นที่ตรงกลางจะปล่อยเป็นผนังเรียบๆ ทาสีแดงออกน้ำตาล สีเหลืองดิน หรือสีเขียวอ่อน โคนผนังจะทาสีเข้มเพื่อให้ดูไม่สกปรกเวลาเปื้อนฝุ่น ระเบียงเหล็กดัดเป็นเส้นบางๆ โค้งออกด้านนอกเล็กน้อย มีเสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จตากไว้ตามราว ถนนสายหลักทางทิศตะวันออกจะกว้างและมีตึกสูงขนาบข้าง พอเดินมาถึงกึ่งกลางแล้วแหงนหน้ามองจะเห็นขอบหลังคากระเบื้องสองฝั่งหันเข้าหากัน ส่วนในตรอกจะแคบขนาดที่ยื่นมือไปแตะผนังสองฝั่งได้พร้อมกัน พื้นถนนปูด้วยหิน มีบางซอยที่ทาสีบ้านเป็นสีเดียวกันหมดจนเหมือนเดินอยู่ในระเบียงยาวๆ ตามหัวมุมถนนจะมีม้านั่งหินที่อมความร้อนจากแดดจนอุ่น ช่วงบ่ายจะมีคนมานั่งดีดกีตาร์ตามโคนเสา เสียงเพลงก้องสะท้อนไปมาระหว่างผนังตึก พอเที่ยงวันเงาจะหดสั้นลงไปอยู่ใต้ฝ่าเท้า แสงสะท้อนจากกระเบื้องจะสว่างจ้าจนแสบตา ต้องแอบเข้าไปยืนพักในร่มเงาสักพักถึงจะเงยหน้ามองทางต่อได้
วัฒนธรรมการกินที่นี่สัมพันธ์กับเวลา มื้อเที่ยงคือมื้อหลักตอนประมาณบ่ายสองโมง ผู้คนจะทยอยเข้าร้านอาหาร เมนูเด็ดคือไก่ราดซอสสีน้ำตาลเข้ม (โมเล) เสิร์ฟพร้อมข้าวและแผ่นแป้งตอร์ติญา โรยหน้าด้วยงา รสชาติของซอสเข้มข้นหนักแน่นจนต้องค่อยๆ ละเลียดชิม คนท้องถิ่นที่นี่ทานข้าวกันช้าๆ ทานเสร็จแล้วยังนั่งคุยต่ออีกครึ่งชั่วโมงโดยไม่มีใครมาไล่ ซุปของที่นี่รสชาติเช้งๆ ใส่ดอกฟักทอง ช่วงบ่ายตามมุมถนนจะมีรถเข็นขายแป้งแผ่นม้วนเนื้อย่าง ยืนทานแป๊บเดียวก็หมด หรือจะเป็นแซนด์วิชไส้แน่นๆ (เซมิต้า) ที่ทานชิ้นเดียวก็อิ่มแปล้ พอสี่โมงเย็นก็จะมีของกินอีกรอบ เป็นขนมปังไส้เนื้อคู่กับเครื่องดื่มข้าวโพดร้อนๆ (อาโตเล) รสหวานข้น ดื่มแล้วอิ่มไปจนถึงค่ำ ในเมืองมีตลาดใหญ่ ส่วนแรกขายผักและพริกแห้ง ส่วนหลังจะมีโต๊ะยาวให้นั่งสั่งซุปประจำวันทานคู่กับแป้งแผ่นตะกร้าเล็กๆ หน้าประตูมีคนนั่งปอกผลไม้ เปลือกกองเต็มกะละมัง โต๊ะอาหารถูกทำความสะอาดอย่างคล่องแคล่ว ใช้กระดาษเช็ดเสร็จก็ทิ้งเองได้เลย การกินแบบนี้ดูเรียบง่ายและเน้นอิ่มท้อง ไม่เน้นบรรยากาศ
จุดที่คุ้มค่าแก่การไปคือบริเวณบนเนินเขา เมื่อเดินขึ้นไปจนถึงจุดที่มองเห็นหลังคาเมืองได้อย่างชัดเจน จะเห็นกระเบื้องสีแดงเรียงรายลดหลั่นกันลงไป แทรกด้วยโดมวัดและยอดหอคอย ในวันที่ฟ้าเปิดจะเห็นภูเขาไฟยอดปกคลุมด้วยหิมะอยู่ไกลๆ แนะนำให้ขึ้นไปช่วงหนึ่งชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ตก แสงแดดจะเฉียงลงมาทำให้หลังคากระเบื้องดูอบอุ่น ส่วนจุดที่ไม่ค่อยน่าสนใจคือถนนสายใหญ่ตรงขอบเมืองเก่าที่มีแต่ร้านแบรนด์เนมซ้ำๆ กัน เดินไปสุดทางก็ยังมีแต่ร้านค้า ผมเดินไปแค่สิบนาทีก็เดินกลับ บนถนนมีคนวางผ้าขายหนังสือเก่าและของเหล็กกระจุกกระจิก อีกด้านหนึ่งเป็นถนนคนเดินที่มีโต๊ะตั้งออกมากลางถนน ส่วนใหญ่จะเป็นคนทำงานในท้องถิ่นมานั่งกัน จะเริ่มคึกคักหลังหนึ่งทุ่มเป็นต้นไป ข้อดีของการมาเดือนพฤศจิกายนคือคนน้อย ไม่ต้องต่อคิว แต่ข้อเสียคือลานบ้าน (courtyard) บางแห่งปิดในช่วงบ่าย ช่วงบ่ายสองถึงห้าโมงเย็นถนนจะเงียบมาก ได้ยินแต่เสียงน้ำไหล เข้าชมลานบ้านสักสองสามแห่งก็เพียงพอแล้ว เพราะถ้าดูเยอะเกินไปก็จะเห็นแต่ห้องว่างๆ กับเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ไม่กี่ชิ้น นี่เป็นมุมมองส่วนตัวของผมที่ได้ไปสัมผัสมา
หลังฟ้ามืด ต้นไม้ในจัตุรัสถูกตัดแต่งเป็นทรงเหลี่ยม พอไฟเปิดผู้คนจากทุกสารทิศจะมานั่งตามขั้นบันได บันไดหินจะเย็นเจี๊ยบนั่งไปสักพักก็ต้องขยับเปลี่ยนที่ ช่างขัดรองเท้านั่งยองๆ อยู่ข้างๆ รอคนมายื่นเท้าให้ขัด มีคนเดินจูงลูกโป่งผ่านไปมา เชือกพันอยู่ที่มือหลายรอบ ตรงกลางจัตุรัสมีคนขายของร้อนๆ มีควันสีขาวลอยออกมาจากแก้วกระดาษ ลมพัดแรงจากปากซอยจนนั่งนานๆ แล้วเย็นหลัง ผมต้องรูดซิปเสื้อคลุมขึ้นมาถึงคอ หลังสี่ทุ่มคนจะเริ่มซา ร้านรวงต่างๆ เก็บของกันเร็วกว่าคนเดินเสียอีก”
@VildeHaugland · 12 days ago