เมื่อเดินมาถึงสุดถนนโคโลเนดอเวนิว ทุกคนดูเหนื่อยล้า สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือบันไดกว่า 1,800 ขั้นที่สลักไว้บนหน้าผาหิน มีเพียงการปีนบันไดหินคดเคี้ยวเหล่านี้ขึ้นไปถึงแอบบีย์แห่งเดียร์ ซึ่งเป็นส่วนที่ลึกที่สุดของเพตรา แม้ในตอนแรกจะมั่นใจ แต่ทุกคนก็นั่งพักสักครู่ก่อนจะเดินต่อ
บางครั้งการปีนขึ้นก็คดเคี้ยวผ่านหุบเขาแคบๆ พบกับแพะสองตัวจ้องมองคุณจากหน้าผาที่คดเคี้ยว บางครั้งก็มองย้อนกลับไปจากก้อนหินสูงตระหง่านใจกลางเพตราที่อยู่ไกลออกไป และบางครั้งก็นั่งข้างถนนมองนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกที่เดินผ่านไปมา
หลังจากปีนขึ้นไปเกือบสองชั่วโมง วิวก็เปิดกว้างอย่างน่าทึ่งเมื่อถึงปลายบันได ทางด้านขวาของจัตุรัสอันกว้างใหญ่ แอบบีย์ก็ปรากฏขึ้นในสายตา แอบบีย์นี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งที่ฉันจินตนาการหรือเห็นในยุโรป ปรากฏว่ามันเป็นวิหารที่สร้างโดยชาวนาบาเทียนเช่นกัน แต่ถูกดัดแปลงเป็นอารามในช่วงยุคโรมันและไบแซนไทน์ และยังคงเป็นอารามมาจนถึงทุกวันนี้ ที่น่าสนใจคือ ฐานของอารามมีสภาพผุพังอย่างรุนแรง ขณะที่ส่วนบนยังคงสภาพไว้ได้ดีกว่ามาก สภาพผุพังที่ฐานดูเหมือนจะถูกน้ำกัดเซาะ แต่บริเวณที่ถูกกัดเซาะกลับไม่ได้อยู่ในระนาบเดียวกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าฉงน
เส้นทางลงเขาไม่ยากเกินไป และเนื่องจากเราไม่ต้องหยุดพักและเดินสำรวจ เราจึงเดินได้เร็วกว่ามาก โดยใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่าๆ ไปถึงคลังสมบัติ ในขณะที่การเดินขึ้นเขาใช้เวลากว่าสองชั่วโมง