ปลายฤดูใบไม้ร่วง ฉันไปเที่ยวภูเขาเพื่อชมใบเมเปิลแดง บริเวณนั้นยังไม่ถูกพัฒนามากนัก เส้นทางเดินเป็นทางเดินหินดั้งเดิมบนภูเขา ทำให้มีเสียงกรุบกรอบเบาๆ ใต้ฝ่าเท้า ใบเมเปิลแดงที่ปกคลุมภูเขาดูราวกับกำลังลุกไหม้ และแสงแดดที่ส่องลอดลงมาทำให้พื้นดินเป็นจุดๆ เหมือนทองคำที่กระจัดกระจายอยู่ ระหว่างทางขึ้นเขา มีพ่อค้าแม่ค้าขายผลฮอว์ธอร์นย่างน้ำตาลสดๆ ไม้ละสิบหยวน รสชาติเปรี้ยวและสดชื่น ฉันนั่งบนก้อนหิน ค่อยๆ กินไปพลางๆ เพลิดเพลินกับลมภูเขาและใบไม้สีแดง มันสบายกว่าการไปเที่ยวหุบเขาใบไม้แดงที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปสวยๆ ลงอินสตาแกรมเสียอีก ที่นี่ไม่มีความรู้สึกเชิงพาณิชย์เลยแม้แต่น้อย