เนชั่นแนล มอลล์ เป็นเพียงทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ทางเดินปูด้วยหินกรวดตรงกลางส่งเสียงกรุบกรอบใต้ฝ่าเท้า อนุสาวรีย์โดดเด่นอยู่ไกลๆ ส่วนลินคอล์นฮอลล์ตั้งอยู่สุดปลายอีกด้านหนึ่ง นักวิ่งหอบหายใจผ่านไป เด็กๆ ไล่จับนกพิราบ ฉันหาที่นั่งบนม้านั่งแล้วนั่งลง ค่อยๆ กินแซนด์วิช ลมพัดเศษขนมปังปลิวไป ทุกๆ สองสามก้าวจะมีพิพิธภัณฑ์เรียงรายไปด้วยอิฐสีแดงและกำแพงสีเทา แต่ฉันไม่มีแรงที่จะไปชมทั้งหมด เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน สนามหญ้าก็เต็มไปด้วยผู้คน มองดูท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง