วัดต้าหยุนในอำเภอผิงซุน เมืองฉางจือ มณฑลชานซี เป็นโบราณสถานชั้นยอดของสิ่งก่อสร้างไม้และภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยห้าราชวงศ์ ตั้งอยู่บนภูเขาหลงเอ๋อร์ หมู่บ้านซื่อฮุย ตำบลเป่ยตานเฉอ อำเภอผิงซุน เมืองฉางจือ มณฑลชานซี เดิมสร้างขึ้นในปี 938 (ปีที่สามของรัชสมัยเทียนฟู่แห่งราชวงศ์จินตอนปลาย) และมีชื่อว่าวัดเซียนหยาน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดต้าหยุนฉานในปี 983 (ปีที่แปดของรัชสมัยไท่ผิงซิงกัวแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ) วัดแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญระดับชาติในปี 1988 วัดมีลานสองแห่ง แต่มีเพียงหอพระอมิตาภะ (สร้างในปี 940 (ราชวงศ์จินตอนปลาย)) เท่านั้นที่เป็นของดั้งเดิม ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่สร้างขึ้นใหม่ในสมัยราชวงศ์ชิง ด้านนอกวัดมีเจดีย์เจ็ดสมบัติสมัยราชวงศ์โจวตอนปลาย และภายในหอมีภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยห้าราชวงศ์ (ซึ่งหาได้ยากนอกเมืองตุนหวง)
สถานที่สำคัญและโบราณวัตถุที่ควรชม:
1. หอพระอมิตาภะ (สมัยห้าราชวงศ์): กว้างและลึกสามช่วงเสา หลังคาเป็นทรงปั้นหยา มีคานรองรับห้าชั้น และการใช้แปเป็นตัวอย่างสำคัญของการก่อสร้างไม้ในยุคแรก
2. ภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยห้าราชวงศ์ (ประมาณ 21 ตารางเมตร): ผนังด้านตะวันออกเป็นภาพ "การแปลงกายวิมาลากิรติ" และผนังรูปพัดเป็นภาพ "การแปลงกายสู่แดนสุขาวดี" โดยใช้หมึกแห้งและสีบางๆ ประดับด้วยทองคำเปลว แสดงให้เห็นถึงรูปแบบศิลปะสมัยราชวงศ์ถังอย่างชัดเจน
3. เจดีย์เจ็ดสมบัติ (ราชวงศ์โจวตอนปลาย, ค.ศ. 954): แกะสลักจากหินสีน้ำเงิน สมบูรณ์ด้วยฐานรูปสุเมรุ ฐานดอกบัว ตัวเจดีย์ และยอดเจดีย์ แกะสลักอย่างประณีต
4. หอพระราชา (ประตูภูเขา) หอพระพุทธรูปสามองค์ และห้องปีกตะวันออกและตะวันตก เป็นสิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์ชิง นอกจากนี้ยังมีศิลาจารึกโบราณจำนวนมากตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง หมิง และชิง