เจี้ยนโอว: เสาไม้น่านมู่ในวัดขงจื๊อ ไม่มีต้นไหนที่ตรงเลยสักต้น
“บ่ายวันที่เดินทางไปถึงเจี้ยนโอว ผมไม่ได้หยุดพักเลย แต่เลือกที่จะเดินสำรวจรอบๆ เมืองเก่าก่อน เจี้ยนโอวในสมัยโบราณมีชื่อว่า 'เจี้ยนโจว' และคำว่า 'เจี้ยน' ในชื่อมณฑลฟูเจี้ยนก็มีที่มาจากที่นี่เอง ที่นี่เคยเป็นศูนย์กลางเก่าแก่ของภูมิภาคฝูเป่ย (ฟูเจี้ยนตอนเหนือ) ประวัติศาสตร์การสร้างเมืองถอดยาวมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นและถัง รวมแล้วกว่า 1,800 ปี ปัจจุบันยังคงเป็นหนึ่งในเมืองระดับอำเภอที่มีพื้นที่กว้างขวางและประชากรหนาแน่นที่สุดของฟูเจี้ยน ฤดูหนาวที่นี่ไม่หนาวจัด ถนนหนทางยังคงเขียวขจี แค่สวมแจ็กเก็ตตัวเดียวเดินเที่ยวก็เพียงพอแล้ว ใจกลางเมืองมีหอกลองตั้งตระหง่าน ด้วยหลังคาทรงจั่วที่โค้งมนและเสาสีแดง เปรียบเสมือนดวงตาของเมืองเก่า มีถนนและตรอกซอกซอยแยกตัวออกไปจากฐานของมัน เจี้ยนโอวตั้งอยู่ในเขตกึ่งร้อน ฤดูหนาวจึงอบอุ่นและแทบไม่มีน้ำค้างแข็ง ในวันที่แดดดี การได้นั่งเล่นในลานบ้านเก่าๆ จะทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
วัดขงจื๊อเจี้ยนโอว หรือวัดขงจื๊อเก่าแห่งเมืองเจี้ยนหนิง มีประวัติย้อนไปถึงสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ส่วนอาคารที่เห็นในปัจจุบันเป็นการบูรณะขึ้นใหม่ในสมัยราชวงศ์ชิง กำแพงสีแดงกระเบื้องสีเหลือง สร้างตามแบบวัดขงจื๊อที่เมืองฉวี่ฟู่ บนแนวแกนกลางมีทั้งผนังภาพปั้น (Zhaobi), ประตูหลิงซิง, สระพันฉือ และตำหนักต้าเฉิง เรียงต่อกันไป เดินผ่านเข้าไปทีละชั้น ลานวัดทั้งสามเชื่อมต่อกันเป็นเส้นตรง พื้นที่กว้างขวางพอสมควร ถือเป็นหนึ่งในวัดขงจื๊อที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์และมีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาวัดประเภทเดียวกันในมณฑล ภายในลานวัดเงียบสงบจนได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเอง สิ่งที่น่าชมที่สุดในตำหนักคือเสาไม้กงซือน่านมู่ (Golden Silk Nanmu) หลายสิบต้น ซึ่งไม่มีต้นไหนที่ตรงเป๊ะเลย ทุกต้นโค้งงอเติบโตขึ้นไป แต่กลับตั้งอยู่อย่างมั่นคงแข็งแรง ว่ากันว่าเป็นการสร้างโดยปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติของไม้ เมื่อไม่มีคนอยู่ในตำหนักแล้วแหงนหน้ามองโครงสร้างคานไม้ จะรู้สึกว่าที่นี่มีความขรึมขลังมากกว่าที่ตาเห็น
ทางใต้ของเมืองมีวัดกวงเสี้ยวที่คุ้มค่าแก่การแวะไป ที่นี่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ใต้ เก่าแก่ยิ่งกว่าวัดไคหยวนในเฉวียนโจวเสียอีก ดังคำกล่าวที่ว่า 'ใต้มีไคหยวน เหนือมีกวงเสี้ยว' ซึ่งหมายถึงวัดสองแห่งนี้ ตำหนักท้าวจตุโลกบาลสร้างด้วยไม้น่านมู่ คานและเสามีขนาดใหญ่โต หน้าตำหนักมีต้นไม้เก่าแก่หลายต้นแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา เมื่อเข้าวัดในฤดูหนาว กลิ่นธูปจะจางๆ นักท่องเที่ยวไม่พลุกพล่าน การได้นั่งฟังเสียงลมพัดผ่านชายคาจากบริเวณลานกลางบ้าน จะทำให้จิตใจสงบลงอย่างมาก
ทางตอนเหนือของเมืองมีวัดตงเยว่ ซึ่งเป็นอาคารเก่าแก่เช่นกัน ตัวตำหนักซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีสถาปัตยกรรมทั้งจากสมัยซ่ง หมิง และชิง ปัจจุบันเป็นหน่วยงานอนุรักษ์โบราณวัตถุที่สำคัญระดับชาติ เจี้ยนโอวยังมีทักษะพิเศษที่สืบทอดกันมาเรียกว่า 'กงอวี่' (ปลาธนู) คือการใช้เชือกฟางมัดปลาเป็นรูปคันศรแล้วหาบไปขาย ซึ่งเป็นภูมิปัญญาของคนรุ่นก่อน กำแพงเมืองเก่าส่วนใหญ่ถูกรื้อถอนไปเกือบหมดแล้ว แต่ยังเหลือประตูเมืองเก่าอย่างประตูทงเสียนอยู่สองสามแห่ง ก่อด้วยอิฐสีเขียว ช่องประตูไม่สูงนัก เมื่อลอดผ่านไปก็จะพบกับถนนสายเก่า
จากตัวเมืองมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ จะพบกับเขตอนุรักษ์ธรรมชาติว่านมู่หลิน ซึ่งเป็นป่าที่ปลูกขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ ในช่วงปลายราชวงศ์หยวน มีปราชญ์ท้องถิ่นท่านหนึ่งได้นำข้าวมาแลกกับต้นกล้าในช่วงปีที่อดอยาก และนำชาวบ้านช่วยกันปลูกต้นสน (Cunninghamia) ทีละต้น ผ่านไปหลายร้อยปี จนกลายเป็นป่าทึบที่หาได้ยากในภูมิภาคจีนตะวันออก และได้รับการขนานนามว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ป่าไม้เขตกึ่งร้อนเอเชียกลาง ภายในป่ามีต้นไม้เก่าแก่สูงเสียดฟ้า ในฤดูหนาวป่าจะมีความชื้นสูง พื้นถนนลื่นง่าย ควรเดินตามเส้นทางหลักและอย่าพยายามบุกเข้าไปในป่าลึก
เจี้ยนโอวยังเป็นบ้านเกิดของชาบรรณาการเป่ยย่วน ที่เชิงเขาฟ่งหวงในตำบลตงเฟิง ยังมีซากเตาเผาชาของหลวงสมัยราชวงศ์ซ่งหลงเหลืออยู่ บนหน้าผามีรอยสลักหินที่บันทึกแนวเขตของสวนชาและกฎระเบียบของโรงชาหลวงในสมัยนั้น ปัจจุบันเป็นหน่วยงานอนุรักษ์โบราณวัตถุที่สำคัญระดับชาติ ในฤดูหนาว สวนชาจะเขียวขจีไปทั่วทั้งเขา แนวต้นชาทอดยาวไปตามความลาดชันของภูเขา ไม่มีผู้คนมาเบียดเสียด แค่ยืนมองภูเขาและแนวชาเงียบๆ ก็ดีมากแล้ว ทางตอนเหนือของเมืองมีเขากุยจงเหยียนที่มีทัศนียภาพคล้ายกับเขาอู่อี๋ และยอดเขาเฉินซานที่เป็นยอดเขามีชื่อเสียงในฝูเป่ย หากต้องการปีนเขาที่นี่ก็มีที่ให้ไป
อาหารพื้นเมืองของเจี้ยนโอวนั้นคุ้มค่าแก่การเผื่อเวลาไว้สักมื้อ 'เป็ดแห้ง' (ปันหย่า) คือของขึ้นชื่อที่คนท้องถิ่นใช้ต้อนรับแขก นอกจากนี้ยังมีกวงปิ่ง, เส้นหมี่น้ำเต้าหู้, เกี๊ยวเผือก และเกี๊ยวน้ำ (เปี่ยนสือ) ซึ่งเป็นเมนูยอดนิยมบนโต๊ะอาหารมื้อเช้าและมื้อเย็น ราคาเพียงไม่กี่หยวน แต่อิ่มท้องและให้พลังงานดีมาก บริเวณรอบหอกลองใจกลางเมืองมีร้านอาหารตั้งเรียงราย เดินไม่กี่ก้าวก็เจอร้านให้นั่ง ไม่จำเป็นต้องเลือกร้านที่หรูหรา 'ลูกเกาลัดหนาม' (Chaili) เป็นของดีของที่นี่ ในฤดูหนาวให้ซื้อแบบร้อนๆ มาถุงหนึ่ง เดินไปแกะกินไป หรือถ้าถึงเวลากินข้าว ลองหาร้านเก่าแก่สั่งเส้นหมี่น้ำเต้าหู้ร้อนๆ สักชาม กินคู่กับเป็ดแห้งสักสองชิ้น แค่นี้ก็ทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาแล้ว
สำหรับการใช้จ่าย ร้านชาและร้านขายของฝากตามถนนสายเก่าหรือใกล้แหล่งท่องเที่ยวจะตั้งราคาสูงกว่าปกติ เป็ดแห้งและเกาลัดหนามแบบเดียวกัน หาซื้อตามตลาดสดหรือร้านเล็กๆ ในเมืองจะได้ราคาที่เป็นกันเองมากกว่า โบราณสถานอย่างวัดขงจื๊อและวัดกวงเสี้ยว เวลาเปิดปิดอาจมีการปรับเปลี่ยนตามฤดูกาล ก่อนเดินทางควรสอบถามข้อมูลก่อน จะได้ไม่ไปเสียเที่ยว
เจี้ยนโอวในฤดูหนาว เหมาะมากกับการเดินช้าๆ รับแสงแดด ภายในลานวัดขงจื๊อมีใบไม้ร่วงหล่น เมื่อลมพัดมาจะมีเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาใต้กำแพงสีแดง เมื่อยืนอยู่ตรงนั้น คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย”
@Starstruck!789 · 22 days ago