กิจกรรมน่าสนใจในหวยฮวา

ณ จุดบรรจบของแม่น้ำหยวนและแม่น้ำฟู่ กาลเวลานับพันปีได้หยุดลง ทางเดินหินบลูสโตนคดเคี้ยวสะท้อนถึงยุคสมัยอันพลุกพล่านที่พลุกพล่านไปด้วยพ่อค้า ชายคาและคานที่ซ้อนทับกันบ่งบอกถึงความรุ่งโรจน์ของราชวงศ์หมิงและชิง ข้างหอคอยฝูหรง วิญญาณอันบริสุทธิ์ของหวังฉางหลิง กษัตริย์กวี ยังคงอยู่ ริมถนนหนานเจิ้ง คานประตูสีแดงชาดซีดจางบดบังชีวิตประจำวันของครอบครัวธรรมดา แม่น้ำหยวนที่ไหลเชี่ยวสะท้อนเค้าโครงอันเงียบสงบของกำแพงเมืองโบราณ ร่องรอยมอสที่กระจัดกระจายสะท้อนถึงลายมือกวีแห่งกาลเวลาบนอิฐและกระเบื้องของบ้านเรือนเก่าแก่ ที่นี่ไม่ใช่เพียงฉากหลังของความพลุกพล่าน แต่เป็นเมืองโบราณที่มีชีวิตชีวา ทุกหน้าต่างไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าด ทุกเสียงตะโกนที่ยังคงดังก้อง กระซิบเรื่องราวที่ไม่ถูกบดบังด้วยสายธารแห่งกาลเวลา เฉียนหยาง เมืองชายแดนที่กาลเวลาแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำอันแสนสงบ

เมืองการค้าโบราณหงเจียง ตั้งอยู่ในเขตหงเจียง เมืองหวยฮวา มณฑลหูหนาน ตรงจุดบรรจบของแม่น้ำหยวนสุ่ยและแม่น้ำอู่สุ่ย เมืองการค้าโบราณหงเจียงยังคงอนุรักษ์อาคารโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีจากราชวงศ์หมิงและชิง รวมถึงบ้านเก็บไวน์ บริษัทจัดหางาน โรงเงิน ธุรกิจ บริษัทต่างชาติ โรงงาน ร้านค้า โรงเตี๊ยม และกลุ่มอาคารโบราณอื่นๆ เมืองโบราณหงเจียง ตั้งอยู่เชิงเขาเสว่เฟิง ทางตะวันตกของหูหนาน เป็นศูนย์กลางการกระจายวัตถุดิบใน 5 มณฑล ได้แก่ ยูนนาน กุ้ยโจว กวางสี หูหนาน และเสฉวน ในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง เป็นที่รู้จักในชื่อ “หนานจิงน้อย” และ “มหานครแห่งตะวันตกเฉียงใต้”

"ตันเซีย" เป็นคำที่ฟังดู "จีน" มาก ลักษณะภูมิประเทศของตันเซียที่มีสีสันและสีแดงนี้ ดูเหมือนจะเป็นลาวาหลอมละลายที่ไหลลงมาเมื่อหนี่วาซ่อมแซมท้องฟ้า พวกมันมีทั้งความหนักหน่วงของพื้นดินและความว่องไวของท้องฟ้า เปรียบเสมือนตราประทับที่หนี่วาทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง

เมื่อผ่านประตูหมู่บ้านและก้าวเข้าสู่ถนนโบราณที่ปูด้วยแผ่นหินบลูสโตน ฉันรู้สึกราวกับเวลาได้ย้อนเวลากลับไป หมู่บ้านแห่งนี้ปราศจากถนนสายการค้าที่พลุกพล่านหรือนักท่องเที่ยวที่พลุกพล่าน มีเพียงบ้านยกพื้นทรงแปลกตาและบ้านเรือนเรียบง่ายของชาวตง เส้นทางที่ปูด้วยหินบลูสโตนและหินกรวดเป็นจุดชมวิวยอดนิยมสำหรับถ่ายรูปในหมู่บ้านหยูโถวตง หลังจากฝนตกปรอยๆ เส้นทางหินบลูสโตนที่ลื่นไหลจะทอดยาวผ่านหมู่บ้านราวกับลำธารใสดุจคริสตัล บ่อปลาเล็กๆ เชื่อมต่อกันริมถนน แต่ละบ่อมีศาลาเล็กๆ ตั้งเรียงราย ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นแบบจำลองทางสถาปัตยกรรม แต่ต่อมาก็รู้ว่าเป็น "ศาลาร่มเงา" ที่ออกแบบมาเพื่อให้ร่มเงาแก่ปลา เมื่อเดินขึ้นเขาไปตามเส้นทางหินบลูสโตน ฉันมาถึงสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นที่สุดของหมู่บ้านหยูโถวตง นั่นคือหอกลองหยาซาง (หรือที่รู้จักกันในชื่อหอกลองหน้าผา) หอกลองนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1777 ตั้งอยู่บนเนินเขาสูงชัน หอกลองตั้งอยู่บนเนินเขา ครึ่งหนึ่งสร้างบนเนินเขา อีกครึ่งหนึ่งแขวนอยู่กลางอากาศด้วยเสาไม้ลูกแพร์ 17 ต้น เสาทั้งหกต้นที่มีความยาวแตกต่างกัน ทำหน้าที่รับน้ำหนักได้อย่างดีเยี่ยม ทำให้หอกลองมีความแข็งแรงทนทานยาวนานกว่าสองศตวรรษ ส่วนชายคาโค้งของหอกลองที่มีรูปทรงโบราณงดงาม ผสมผสานทั้งความเป็นเอกลักษณ์และความอึดไว้ด้วยกัน ภายในหอกลองหยาซางมีประติมากรรมรูป "ลิงอุ้มแตงโม" ซึ่งว่ากันว่าเป็นประติมากรรมรูปเดียวในบรรดาหอกลอง คำว่า "แตงโม" ในภาษาต่ง แปลว่า แข็งแกร่ง สื่อถึงว่าลิงมีส่วนช่วยสร้างความมั่นคงให้กับหอกลอง ครึ่งทางขึ้นเนินมีกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ภายในมีบ่อน้ำโบราณเฉียนหลง สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1791 ซึ่งเป็นปีที่ 56 แห่งรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง น้ำในบ่อยังคงหวานและอร่อย เหมาะสำหรับการดื่มโดยตรง ว่ากันว่าอายุยืนยาวของหมู่บ้านนี้สัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับคุณภาพของน้ำในบ่อน้ำ ฉันตักน้ำในบ่อขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วชิมดู รสชาติสดชื่นและชื่นใจจริงๆ

สะพานลมฝนหลงจิน ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองจื้อเจียงตง เมืองหวยฮวา มณฑลหูหนาน เป็นสะพานลมฝนด่งที่ผสมผสานการค้า การท่องเที่ยว และการพักผ่อนหย่อนใจ นี่คือคำแนะนำโดยละเอียดสำหรับคุณ: ต้นกำเนิดทางประวัติศาสตร์ สะพานสายลมฝนหลงจินสร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 19 ของรัชสมัยว่านหลี่แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1591) โดยได้รับบริจาคจากพระสงฆ์กวนหยุนผู้โด่งดัง เนื่องจากเสาสะพานและน้ำที่ไหลมีรูปร่างเหมือนปากมังกรที่กำลังพ่นน้ำ จึงได้รับชื่อว่า “สะพานสายลมฝนหลงจิน” สะพานแห่งนี้ได้รับความเสียหายและได้รับการบูรณะหลายครั้งในประวัติศาสตร์ ที่นี่เป็นป้อมปราการการขนส่งบนทางหลวงสายหูหนาน-กุ้ยโจวมาโดยตลอด และเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดที่เหล่าพ่อค้าและนักท่องเที่ยวมารวมตัวกัน รู้จักกันทางประวัติศาสตร์ว่าเป็น “สะพานหมายเลข 1 ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสามรัฐฉู่” ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2542 สะพานหลงจินได้รับการสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งและสร้างเสร็จในวันที่ 7 พฤศจิกายนของปีเดียวกัน ลักษณะอาคาร สะพานมีความยาว 246.7 เมตร กว้าง 12.3 เมตร และมีทางเดินเท้ากว้าง 5.8 เมตร เป็นสะพานไม้กลวงมีรอยต่อแบบเดือยและลิ่ม จุดสูงสุดของสะพานไม้มีความสูง 17.99 เมตร มีสะพานโค้งงดงามสร้างขึ้นตรงกลางจำนวน 7 ศาลา ศาลาหลักตรงกลางเป็นศาลาสะพานแปดเหลี่ยมสูงห้าชั้นมีหลังคา ทั้ง 2 ฝั่งทางเดินมีร้านค้าแบบปีกอาคารจำนวน 94 ร้าน รูปแบบสถาปัตยกรรมมีลักษณะทางชาติพันธุ์ด่งอย่างแข็งแกร่ง อาคารแบบทางเดินของสะพานสามารถให้ที่พักพิงแก่คนเดินเท้าจากลมและฝน และศาลาสะพานเป็นสถานที่ให้ผู้คนได้พักผ่อน สะพานลมฝนทั้งหลังทำด้วยไม้ โดยไม่ใส่ตะปูหรือหมุดแม้แต่ตัวเดียว สะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบสถาปัตยกรรมสวนชาติพันธุ์ดงร่วมสมัย คุณค่าทางวัฒนธรรม สะพานลมฝนหลงจินเป็นแหล่งอนุรักษ์โบราณสถานทางวัฒนธรรมในมณฑลหูหนาน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2543 สะพานแห่งนี้ได้รับการบันทึกในหนังสือกินเนสบุ๊คของเซี่ยงไฮ้ในฐานะสะพานลมและฝนที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นการผสมผสานที่สมบูรณ์แบบระหว่างอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์และศิลปะสถาปัตยกรรม และกลายเป็นภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่หายากในประเทศจีน

ช่วงสุดสัปดาห์ ฉันเดินทางลึกเข้าไปในแกรนด์แคนยอน แสวงหาผืนน้ำอันเงียบสงบราวกับกระจก จมดิ่งลงสู่หุบเขา หลุดพ้นจากความวุ่นวาย ฉันสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นและความอบอุ่นสบายของธรรมชาติ [ทิวทัศน์] น่าทึ่ง

“สงครามแปดปีปะทุขึ้นในหลูโกว และมีจดหมายยอมจำนนออกมาจากจือเจียง” หอรำลึกการยอมจำนนเป็นอาคารสำคัญแห่งเดียวในจีนที่สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงชัยชนะของสงครามต่อต้านญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในชื่อ "ประตูชัยจีน" เป็นพยานทางประวัติศาสตร์ถึงชัยชนะของสงครามต่อต้านญี่ปุ่นของประชาชนจีน และสงครามต่อต้านฟาสซิสต์โลกและเป็นประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่และเป็นอมตะของชาติจีน จือเจียงเป็นสถานที่ยอมจำนนทั่วไปของโรงละครจีน ซึ่งเป็นจุดยอมจำนนแห่งแรกในประเทศ และเป็นศูนย์กลางบัญชาการการมอบตัวระดับชาติ การยอมจำนนของ Zhijiang ยุติเงื่อนไขการยอมจำนนที่เฉพาะเจาะจงสำหรับผู้รุกรานชาวญี่ปุ่นหลายล้านคน ซึ่งแสดงถึงความสำเร็จในการยุติสงครามต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่นของประชาชนจีนและสงครามต่อต้านฟาสซิสต์โลก

ฉันมาที่นี่เพราะว่า "อำลา Xin Jian ใน Furong Tower" ที่เขียนโดย Wang Changling อาคารนี้สร้างขึ้นใหม่ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง แต่เมื่อพิจารณาจากบทนำแล้ว น่าจะมีประวัติยาวนานกว่า 200 ปี สามารถปีนขึ้นไปชั้นสองเพื่อชมวิวแม่น้ำด้านนอกได้ โดยทั่วไป มาดูความรู้สึกกัน

ในใจกลางเมืองมีสถานที่ท่องเที่ยวและร้านค้ามากมายซึ่งคุ้มค่าแก่การแวะเยี่ยมชม

หมู่บ้านดิสซันเมี่ยว (3A) ตั้งอยู่ในเขตเมืองซานโจว มณฑลจิงโจว ที่นี่เป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของเพลงแม้วมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติ บ้านทรงสูงสไตล์แม้วในตวนจ้ายมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่โดดเด่น โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี และมรดกวัฒนธรรมพื้นบ้านที่ดี นอกเหนือจากเพลงร้องของแม้วซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "ฟอสซิลที่มีชีวิตของดนตรีชาติพันธุ์หลายเสียงดั้งเดิม" นอกจากนี้ยังมีเพลงแม้วที่มีขนบธรรมเนียมชาติพันธุ์ที่เข้มแข็ง เช่น การพบปะเพื่อนฝูงบนภูเขา การนัดบอดในโรงน้ำชา และการแย่งชิงเจ้าสาว ในหมู่บ้านมี 120 ครัวเรือน และ 670 คน เพลงแม้วสามจอบเป็นรูปแบบคอรัสหลายส่วนที่พัฒนามาจากเสียงของธรรมชาติ ในหมู่บ้านแม้วโบราณ สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่สวยงามและสดใหม่ ตลอดจนชีวิตที่เรียบง่ายและสนุกสนาน ทำให้บรรพบุรุษแม้วมีความสนใจอย่างมากและเชื่อมโยงกับ "ความสามัคคี" ที่มีสีสันของธรรมชาติ เช่น เสียงนกร้อง เสียงร้องจั๊กจั่น น้ำไหล และป่าไม้ คลื่น พวกเขาจึงเลียนแบบ "ความสามัคคี" ของธรรมชาติ และแต่งเพลงหวานที่มีระดับเสียงสูงต่ำทับซ้อนกัน พื้นที่ Sanzhuo ใน Jingzhou เป็นที่รู้จักในนาม "บ้านเกิดของเพลงพื้นบ้าน" เพื่อนร่วมชาติแม้วที่นี่ชอบร้องเพลง และต่างก็เชี่ยวชาญในการเรียบเรียงและร้องเพลง "ข้าวหล่อเลี้ยงชีวิต บทเพลงทำให้จิตใจสงบ" เป็นคำพูดของครอบครัวแม้ว พวกเขาถือว่าการร้องเพลงมีความสำคัญพอๆ กับการทำฟาร์มและการรับประทานอาหาร และการร้องเพลงกลายเป็นวิธีหลักสำหรับพวกเขาในการสื่อสารความคิด ความรู้สึก วัฒนธรรม และศิลปะ . เพลง Jingzhou Sanzhu Miao แบ่งได้เป็น 8 ประเภทตามผู้ให้บริการเพลง ได้แก่ เพลงชา เพลงดื่ม เพลงพื้นบ้าน เพลง Danshui เพลงข้าว เพลงสไตล์ เพลงงานแต่งงาน และเพลงสามโทน เนื้อเพลงประกอบด้วยตัวอักษรเจ็ดตัวสี่ประโยคขึ้นไปและภาษาส่วนใหญ่จะเป็นภาษาแม้วของนามสกุลอู๋ในเมืองซานเกวเสริมด้วยภาษาของนามสกุลอื่น ส่วนใหญ่ใช้เทคนิควาทศิลป์ เช่น การอุปมา การพูดเกินจริง และการแสดงตัวตน พวกเขามีความเชื่อมโยงมากมาย อ้างอิงจากแหล่งอื่น และมีปรัชญาอยู่ด้วย มีเนื้อหาเข้มข้นและมีธีมหลากหลาย รวมถึงเพลงเรื่องราวที่เผยแพร่มาเป็นเวลานาน เพลงเล่าเรื่องที่ยกย่องการกระทำของวีรบุรุษ เพลงรักที่แสดงถึงความรู้สึกร่วมกันของชายหนุ่มและหญิงสาว เป็นต้น . มีทำนองอยู่ 11 ชนิด ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละสถานที่ รูปแบบการร้องส่วนใหญ่เริ่มด้วยการร้องท่อนต่ำก่อน ตามด้วยท่อนกลางและท่อนสูง โดยมีหลายท่อนไหลสลับกัน หมู่บ้าน Disun Miao เป็นรูปแบบทั่วไปของอาคารหมู่บ้าน "Huayi Miao" บนภูเขาสูง อาคารที่มีเสาสูงถูกสร้างขึ้นตามแนวลาดเนื่องจากสภาพของภูเขา โดยมีปีกด้านซ้ายและขวาเซทั้งด้านหน้าและด้านหลัง และพื้นที่ราบโล่งตรงกลางใช้สำหรับกิจกรรมสาธารณะ บ่อน้ำ สระน้ำ ฯลฯ การจำหน่ายสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะ เป็นไปตามหลักการเลือกที่ตั้งที่อยู่อาศัยของแม้ว ได้แก่ “ภูเขาถึงหลังภูเขา เนินเขาถึงเนินเขา ลำธารถึงลำธาร และสระน้ำล้อมรอบสระน้ำ” กลยุทธ์ การขนส่ง: จากเทศมณฑลจิงโจวถึงเมืองซานจูโอ รถบัส CMB จะผ่านเมืองไจโข่ว และรถบัสรับส่งจากซานจูโอถึงดิสซวนไปที่หมู่บ้าน ภูเขามีความลึกและถนนดีจึงเหมาะสำหรับการขับขี่ด้วยตนเองมีถนนบนภูเขายาว 18 กิโลเมตร และถนนคดเคี้ยวยาว 6 กิโลเมตร ดังนั้นควรระมัดระวังในการขับขี่ในเวลากลางคืน ราคาตั๋ว: ฟรี อาหารและที่พัก: อาหารถู่เจียแท้ๆ ราคาสมเหตุสมผล ต่วนจ้ายมีขนาดเล็กและประณีต ประเพณีพื้นบ้านเรียบง่าย เหมาะสำหรับการพักระยะสั้น ระยะเวลา: 2-48 ชั่วโมง ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน ไม่มีรายการหรือฉากกลางคืน