ขณะที่เราปีนขึ้นไปบนปล่องภูเขาไฟอิราซู ควันกำมะถันพวยพุ่งขึ้นจากรอยแยกบนพื้นดินราวกับดาวเคราะห์ที่หายใจหอบด้วยไข้ต่ำ เมื่อมองลงไปที่ทะเลสาบสีเขียวมรกตที่มีฤทธิ์เป็นกรด ไกด์ก็ชี้ไปที่ใจกลางทะเลสาบทันที ตรงที่ซึ่งระลอกคลื่นสีชมพูที่เกิดจากสิ่งมีชีวิตสุดขั้วเบ่งบานราวกับดอกไม้ในพิษ “ความตายและชีวิตเป็นของเพื่อนบ้านกันเสมอ” เขาหัวเราะเบาๆ พร้อมกับยื่นหน้ากากป้องกันใบหน้าให้เรา ระหว่างทางลง ฝนก็เริ่มตกหนัก เราเบียดกันอยู่ในหอดูดาว เคี้ยวขนมปังข้าวโพดราดซอสเต้าซี่ บานหน้าต่างแตกร้าวราวกับดวงดาวจากละอองฝนและเถ้าภูเขาไฟ ระหว่างทางกลับ ฉันสัมผัสหินภูเขาไฟที่อยู่ด้านนอกกระเป๋าเป้ พื้นผิวพรุนของมันยังคงกักเก็บความอบอุ่นจากจังหวะการเต้นของหัวใจโลกเอาไว้