แหล่งโบราณคดีซานซิงตุย – ต้นกำเนิดอารยธรรมแม่น้ำแยงซีเกียง แหล่งโบราณคดีที่สั่นสะเทือนโลก
ตั้งอยู่บนฝั่งใต้ของแม่น้ำหยาจื่อ ในเมืองกวงฮั่น มณฑลเสฉวน ครอบคลุมพื้นที่ 12 ตารางกิโลเมตร โดยเมืองโบราณหลักครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 3.6 ตารางกิโลเมตร นับเป็นแหล่งโบราณคดีนครซู่โบราณที่ใหญ่ที่สุด สมบูรณ์ที่สุด และมีอายุยาวนานที่สุดที่ค้นพบในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนจนถึงปัจจุบัน
ความคืบหน้าทางโบราณคดีล่าสุด (จะเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2568):
การระบุอายุที่แม่นยำ: หลุมบูชายัญหมายเลข 3, 4, 6 และ 8 มีโอกาส 95.4% ที่จะมีอายุย้อนไปถึง 1201–1012 ปีก่อนคริสตกาล (ปลายราชวงศ์ซาง) โบราณวัตถุจากหลุมหมายเลข 1, 2, 3, 7 และ 8 สามารถนำมาประกอบเข้าด้วยกันได้ ซึ่งยืนยันว่าถูกฝังไว้พร้อมกัน
เทคนิคการหล่อแบบใหม่: วิธีการหล่อสัมฤทธิ์แบบ "แกนกลาง-แถบรองรับแกนกลาง" ถูกค้นพบเป็นครั้งแรก ซึ่งช่วยเติมเต็มช่องว่างของเทคโนโลยียุคสัมฤทธิ์ของจีน
การใช้ทองคำ: น้ำหนักรวมของโบราณวัตถุทองคำที่ขุดพบเกิน 2 กิโลกรัม ซึ่งสูงที่สุดในจีนในช่วงเวลาเดียวกัน หน้ากากทองคำและเครื่องประดับทองคำเปลวได้รับการขัดเกลาโดยใช้โลหะผสมทอง-เงินและวิธีเป่าขี้เถ้า
ร่องรอยไหม: ตรวจพบเศษไหมในหลุมบูชายัญหลายแห่ง ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าผู้คนสวมใส่ทองคำและผ้าไหมยกดอกเมื่อ 3,000 ปีก่อน โบราณวัตถุสำคัญ: หน้ากากสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ (กว้าง 131 ซม. หนัก 131 ชั่ง ซึ่งเป็นหน้ากากสัมฤทธิ์สมัยราชวงศ์ซางที่ใหญ่ที่สุดในโลก); ศีรษะมนุษย์สัมฤทธิ์สวมหน้ากากทองคำ (สูง 42.5 ซม. ทำจากไม้ชุบทอง มีดวงตาและคิ้วแบบฉลุ); และโบราณวัตถุอื่นๆ อีกกว่า 5,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สัมฤทธิ์ ระฆังสัมฤทธิ์รูปนก งานแกะสลักงาช้าง และหยกกง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงจักรวาลวิทยาอันเป็นเอกลักษณ์ของอาณาจักรซูโบราณ
ซานซิงตุยได้ฝังหน้ากากทองคำ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สัมฤทธิ์ และผ้าพันธู์ผ้าไหมของอาณาจักรซูโบราณไว้ในหลุมบูชายัญปลายราชวงศ์ซาง การค้นพบเหล่านี้ในปัจจุบันถือเป็นหลักฐานอันน่าพิศวงที่สุดที่บ่งชี้ว่าแม่น้ำแยงซีเกียงและแม่น้ำเหลืองล้วนเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำสายหลักของอารยธรรมจีน