กิจกรรมน่าสนใจในเก๊าผิง

นี่เป็นการมาเยือนวัดเทียโฟครั้งที่สองของฉัน และครั้งนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก ครั้งนี้เวลาผ่านไปสักพักแล้วนับตั้งแต่ช่วงที่ได้รับความนิยมสูงสุด และคนไม่เยอะมากนัก ดังนั้นฉันจึงมีเวลาอยู่ที่นั่นมากขึ้นและสำรวจสถานที่ได้อย่างเต็มที่ แสงสว่างในตอนเช้าดีกว่า แต่เมื่อฉันมาถึงในช่วงบ่ายใกล้เวลาปิดทำการ แสงสว่างภายในร้านค้าขนาดใหญ่ก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด

วัดตั้งอยู่บนไหล่เขาที่เงียบสงบมาก ต้องเดินขึ้นบันไดยาวเป็นช่วงๆ 😴 โถงหลักที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังไม่สามารถเข้าถึงได้ คุณสามารถชมทัศนียภาพโดยรวมได้จากทางเข้า และสำหรับรายละเอียดเพิ่มเติม โปรดดูแบบจำลองในโถงด้านข้าง ปิดเวลา 12.00 น. และอาจเปิดทำการอีกครั้งเวลา 14.00 น. ดังนั้นโปรดเผื่อเวลาไว้ด้วย

วัดติงหลินเป็นโบราณสถานสำคัญระดับชาติที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาโบราณสถานสำคัญหลายแห่งในเมืองเกาผิง จินเฉิง และถือได้ว่าเป็นสุดยอดแห่งสถาปัตยกรรมโบราณในจินเฉิง ไม่ทราบวันที่สร้างวัดติงหลินอย่างแน่ชัด แต่จากศิลาจารึกสมัยราชวงศ์จินที่ยังคงอยู่ในวัด ระบุว่าวัดนี้มีมาอย่างน้อยก็ในสมัยราชวงศ์ถังตอนปลาย วัดติงหลินได้รับการบูรณะในสมัยราชวงศ์จินและหยวน และได้รับการปรับปรุงหลายครั้งในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ยกเว้นหอเล่ยหยินซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์หยวน อาคารส่วนใหญ่มาจากสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ทำให้วัดติงหลินเป็นกลุ่มอาคารโบราณที่แสดงให้เห็นถึงรูปแบบสถาปัตยกรรมที่หลากหลายจากยุคจิน หยวน หมิง และชิง ประตูห้าชั้น เพดานทรงดอกบัว ศาลาเหลยหยิน ภาพเขียนตกแต่งสมัยราชวงศ์ซ่ง ต้นสนอายุเกือบพันปีทางด้านตะวันตกของประตู และต้นโบตั๋น ต้นมะละกอ และต้นพอลโลเนียใบเล็กอายุหลายศตวรรษภายในบริเวณวัด ล้วนเป็นไฮไลท์ที่ไม่ควรพลาด วัดติงหลินดูเหมือนจะไม่มีที่จอดรถที่เหมาะสม เมื่อขับรถมา คุณต้องจอดรถใต้ต้นไม้ริมถนนเท่าที่จะหาที่ว่างได้

วัดฉงหมิงถูกเรียกว่าวัดหลางกู่ในสมัยราชวงศ์ซ่งและเหลียว วัดแห่งนี้เป็นอาคารเก่าแก่ที่สุดที่ยังคงเหลืออยู่ในประเทศในช่วงราชวงศ์ซ่งเหนือ หอพระกลางสร้างขึ้นในสมัยไคเป่าของราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 968-975) ในบรรดาอาคารที่มีอยู่ ยกเว้นหอพระกลางซึ่งเป็นโครงสร้างสมัยต้นราชวงศ์ซ่ง อาคารที่เหลือคืออาคารสมัยราชวงศ์หมิงและชิง รูปแบบสถาปัตยกรรมของหอพระพุทธกลางนั้นสืบสานมาจากสมัยราชวงศ์ถัง หัวเสาไม่ได้รองรับด้วยคาน โครงยึดทำเป็น 7 ชั้น ความสูงและต่ำนั้นอ่อนโยน ชายคาลึกและกว้าง และสัดส่วนนั้นไม่ประสานกันเล็กน้อย แต่เหนือกว่าหอพระพุทธหมื่นองค์ของวัดเจิ้งกัวในเทศมณฑลผิงเหยาในช่วงราชวงศ์ห้า

18 กันยายน 2026 หมู่บ้านโบราณเหลียงหูในมณฑลชานซีเป็นหมู่บ้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติ และเป็นหมู่บ้านจีนดั้งเดิมที่ก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง โดยมีสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์หมิงและชิงเป็นจุดเด่น นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAA ของประเทศอีกด้วย หมู่บ้านแห่งนี้อนุรักษ์ลานบ้านและวัดวาอารามสมัยราชวงศ์หมิงและชิงไว้อย่างดีเป็นจำนวนมาก ทำให้ได้รับการยกย่องว่าเป็น "หมู่บ้านโบราณที่มีชีวิตแห่งเทือกเขาไท่หาง" ตำนานเล่าว่าตระกูลกัวและเทียนได้ก่อตั้งหมู่บ้านแห่งนี้ขึ้นในช่วงกลางราชวงศ์ถัง โดยเริ่มแรกเรียกว่า "เหลียงหู" ต่อมาเมื่อมีการอพยพของตระกูลอื่นๆ เช่น หวัง หลี่ ฉิน และจ้าว หมู่บ้านก็ขยายตัวและเปลี่ยนชื่อเป็น "เหลียงหู" หมู่บ้านแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหมู่บ้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติชุดที่สามในปี 2550 และเป็นหนึ่งในหมู่บ้านจีนดั้งเดิมชุดแรกในปี 2555 และกลุ่มอาคารโบราณเหลียงหูยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณสถานระดับมณฑลของมณฑลชานซีในปี 2559 อีกด้วย ผังเมืองที่เป็นเอกลักษณ์: หมู่บ้านนี้มีผังเมืองเป็นรูปนกฟีนิกซ์กางปีก โดยมีอาคารทางศาสนา เช่น วัดหยูซูและวัดจักรพรรดิหยก ตั้งอยู่บนจุดสูงสุด เครือข่ายถนนและตรอกซอกซอยที่ปูด้วยทรายและกรวดเชื่อมต่อพื้นที่สาธารณะ เช่น โรงเรียน โรงละคร และร้านค้า วัดหยูซู: โบราณวัตถุที่ล้ำค่าที่สุดในหมู่บ้านคือศาลาซานชิง ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวนและยังคงรักษาประตูโค้ง (ประตูเปลวไฟ) ที่หายากเอาไว้ หนึ่งในประตูหลักเป็นของดั้งเดิมจากสมัยราชวงศ์จิน และบนแท่นมีจารึกวันที่ "ปีที่ 18 แห่งรัชสมัยต้าติ้ง" หมู่บ้านปานหลง: ป้อมปราการป้องกันสมัยราชวงศ์ชิง ครอบคลุมพื้นที่ 3,800 ตารางเมตร ลานภายในทั้งห้าแห่งติดตั้งหอคอยยิงธนูและระบบทางลับ สร้างเป็นระบบป้องกันสามชั้น ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงหัวยกย่องว่าเป็น "ภาพเขียนสมัยชิงหมิงที่บอกเล่าชีวิตของชาวนาและพ่อค้า" บ้านพักรองเสนาบดี: ที่พักส่วนตัวของเทียนเฟิงจี้ รองเสนาบดีสมัยราชวงศ์ชิง และเป็นอาคารหลักของหมู่บ้านปานหลง ประกอบด้วยบ้านพักด้านตะวันออก บ้านพักด้านตะวันตก และศาลบรรพบุรุษตระกูลเทียน ผนังอิฐแกะสลักประดับด้วยลวดลายมงคล เช่น ยูนิคอร์น ฟีนิกซ์ และภูเขาอายุยืน กลุ่มอาคารนี้หันหน้าไปทางทิศใต้ ทำหน้าที่ทั้งเป็นที่อยู่อาศัยและป้อมปราการป้องกัน และได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของ "หมู่บ้านโบราณที่มีชีวิตชีวาในเทือกเขาไท่หาง" บ้านเกิดของเทียนเฟิงจี้: หมู่บ้านเหลียงหู อำเภอเกาผิง เมืองเจ๋อโจว มณฑลชานซี (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองจินเฉิง) วันเกิดและวันเสียชีวิต: เกิดในปีที่สองของรัชสมัยฉงเจิ้นแห่งราชวงศ์หมิง (1629) เสียชีวิตในปีที่สามสิบแปดของรัชสมัยคังซีแห่งราชวงศ์ชิง (1699) เมื่ออายุได้ 71 ปี พระนามในราชสำนักคือ หนิงจือ (เขียนอีกแบบว่า หนิงจือ) และนามปากกาคือ เป่ยชาง การสอบราชการ: เขาผ่านการสอบจินซือชั้นสองในปีที่สิบสองของรัชสมัยซุนจือแห่งราชวงศ์ชิง (1655) และได้รับการคัดเลือกเป็นซู่จือในสถาบันฮั่นหลิน ตำแหน่งราชการ: เขาดำรงตำแหน่งต่างๆ ตามลำดับ ได้แก่ ผู้เรียบเรียงในสถาบันฮั่นหลิน อาจารย์ประจำจักรพรรดิซุนจือ อาจารย์ประจำจักรพรรดิ รองเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งกระทรวงการคลัง อาจารย์ประจำจักรพรรดิคังซี และรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกระทรวงการคลัง เฟิงเจียง: ในปีที่สิบเอ็ดแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี (1672) เขาได้รับย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเจ้อเจียง ควบคู่กับตำแหน่งรองเสนาบดีกระทรวงกลาโหม เขาเป็นข้าราชการระดับภูมิภาคที่สำคัญในเวลานั้นและเป็นอาจารย์ของจักรพรรดิคังซี ในปีที่สิบแห่งรัชสมัยของจักรพรรดิคังซี (1671) เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นอาจารย์ประจำราชสำนัก โดยมีหน้าที่หลักในการบรรยายแก่จักรพรรดิคังซี ในฐานะข้าราชการระดับสองในต้นราชวงศ์ชิง เขาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเจ้อเจียงและรองเสนาบดีกระทรวงกลาโหม ในช่วงบั้นปลายชีวิต เขาลาออกจากตำแหน่งและกลับมาพำนักที่บ้านเกิดแห่งนี้ ตระกูลเทียนเป็นหนึ่งในตระกูลหลักในหมู่บ้านเหลียงหู สมาชิกหลายคนในตระกูลนี้สอบผ่านการสอบราชการในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง และบ้านพักของรองเสนาบดีแห่งนี้เป็นพยานถึงความรุ่งเรืองของตระกูล

ถ้ำภูเขาหยางโถวตั้งอยู่บนภูเขาหยางโถวทางตอนเหนือของเมืองเกาผิง ภูเขาหยางโถวเป็นยอดเขาหลักของภูเขาโชวหยางในเทือกเขาไท่หาง ซึ่งมีความสูง 1,297 เมตร ตั้งชื่อเพราะภูเขาสูงและมีลักษณะคล้ายหัวแกะ รูปปั้นหินและหอคอยหินบางแห่งกระจายอยู่ตามไหล่เขา และบางแห่งตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา บางแห่งเป็นถ้ำและบางแห่งก็เหมือนโพรง ตาม "รายงานการสืบสวนถ้ำหยางโถวซานในเกาผิง มณฑลซานซี" ของนายจาง ชิงเจี๋ย ถ้ำเหล่านี้สามารถแบ่งออกเป็น 10 พื้นที่ โดยมีโพรงถ้ำขนาดใหญ่กว่า 22 ช่อง ช่องพุทธขนาดเล็กมากกว่า 80 ช่อง และอนุสาวรีย์พระพุทธรูปพันองค์

สมรภูมิฉางผิงปัจจุบันกลายเป็นหน่วยอนุรักษ์โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมที่สำคัญในมณฑลซานซี ขอบเขตของพื้นที่กว้างใหญ่ เริ่มตั้งแต่ Skull Mountain และ Ma'an Valley ทางตะวันตกไปจนถึง Hongjiagou และ Xing Village ทางตะวันออก โดยมีความกว้างประมาณ 10 กิโลเมตร เริ่มจากสันเขา Danzhu ทางตอนเหนือ และสิ้นสุดที่ Mishan Town ใน ทางใต้มีความยาวประมาณ 30 กิโลเมตร ระหว่างภูเขาด้านตะวันออกและตะวันตก ภูเขาตันจู่เป็นพื้นที่หุบเขาทั้งสองฝั่งของแม่น้ำเป็นพื้นที่คุ้มครองที่สำคัญ แม้ว่าจะมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,200 ปี แต่เรื่องราวและตำนานที่สวยงามมากมายยังคงถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางจนทุกวันนี้ ที่มาของชื่อสถานที่และชื่อหมู่บ้านหลายแห่งเกี่ยวข้องกับสงครามครั้งนี้ เช่น Kangying, Tanikou, Siege, Arrowhead, Qi โรงพยาบาล, Sanjia, Zhaozhuang, Youyou ฯลฯ ซากปรักหักพังหลายแห่งเช่นกำแพงเมืองร้อยไมล์ (หรือที่เรียกว่า Qin Lei), สันเขา Yingfang, สันเขา Kongcang, Baiqitai, ภูเขาหัวกะโหลก, สันเขา Jiangjun, Lianpotun และอื่นๆ ยังคงมีอยู่ กำแพงเมืองจีนสร้างขึ้นโดยกองทัพฉินเพื่อตัดเส้นทางเสบียงอาหารของกองทัพจ้าว และเสริมกำลังเริ่มต้นจากสันเขาตันจูทางตะวันตก ผ่านสันเขากวนเหอ ภูเขาหยางโถว และไปสิ้นสุดที่ภูเขาหม่าอันในหลิงฉวน คดเคี้ยวไปมากกว่าหนึ่งร้อย ไมล์ ซากปรักหักพังยังคงปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน ตามตำนาน หมู่บ้านที่ถูกปิดล้อมคือสถานที่ที่กองทัพ Zhao ถูกกองทัพ Qin ปิดล้อม และ Zhao Kuo เสียชีวิตที่นี่ ตามตำนานเล่าว่า หมู่บ้าน Zhao Zhao กลายเป็นซากปรักหักพังหลังสงครามฉางผิง หลังจากการตายของ Zhao Kuo คนในท้องถิ่นได้ขโมยศพของ Zhao Kuo กลับคืนมาและฝังไว้บนสันเขา Erxian ทางตอนเหนือของหมู่บ้าน เพื่อให้แน่ใจว่าคนรุ่นต่อไปจะไม่ทำอย่างนั้น ลืมประเทศ Zhao สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนชื่อเป็น Zhaozhuang สำนวน "การพูดบนกระดาษ" หมายถึงลัทธิความเชื่อของ Zhao Kuo ในการใช้กองกำลัง ตามตำนาน หมู่บ้าน Gukou เป็นสถานที่ที่ Bai Qikeng สังหาร Zhao Jun ดังนั้น หมู่บ้าน Gukou จึงเป็นที่รู้จักในชื่อ Killing Valley, Weeping Head และ Province Injustice Valley ซึ่งอยู่ห่างจากเมือง Gaoping ไปทางตะวันตก 5 กิโลเมตร มี Baiqitai, Skeleton ภูเขาและราชาโครงกระดูกในวัดและอนุสาวรีย์อื่นๆ

ภายในจุดชมวิวเงียบสงบมากสามารถถ่ายรูปได้สบาย ๆ คนที่ชอบอาคารโบราณจะสนใจมาก หลีกหนีจากความวุ่นวายในเมืองและกลับสู่ธรรมชาติ ทริปแบบนี้สามารถชำระจิตใจที่เร่งรีบมากขึ้นได้

โดยรวมแล้ว เมืองจินเฉิงสร้างความประทับใจที่ดีให้กับพวกเรามาก อาหารและเครื่องดื่มฟรีในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ช่างน่าประทับใจ และมีอาหารเช้า กลางวัน และเย็นให้เลือกหลากหลาย นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ดีที่สุดที่ฉันเคยไปมา การแสดงดอกไม้เหล็กนั้นน่าทึ่งมาก และการแสดงทั้งหมดคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไป ฉันยังได้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกด้วย ช่างภาพมืออาชีพมาก และฉันชอบรูปถ่ายทุกรูปที่เขาถ่ายให้