ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ได้ไปแสวงบุญที่วัดรุ่ยอิง ใกล้เมืองฟูซิน มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน วัดแห่งนี้งดงามตระการตา มีอาคารและเจดีย์ที่สวยงามมากมาย ดูเหมือนว่าวัดกำลังขยายตัว เพราะมีอาคารอย่างน้อยสามหลังที่กำลังก่อสร้างหรือบูรณะอยู่ขณะที่ฉันอยู่ที่นั่น
จุดประสงค์หลักของการไปวัดนี้คือการได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าองค์ที่เจ็ด เป็นประสบการณ์ที่วิเศษมาก
คัง เพื่อนของฉันซื้อผ้าคัตตะไหมให้ฉันผืนหนึ่งเพื่อถวายแด่พระพุทธเจ้า
ฉันรอจนกระทั่งผู้แสวงบุญคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ขึ้นไปเฝ้าพระองค์ ฉันสังเกตเห็นผู้แสวงบุญแต่ละคนหยิบผลไม้จากโต๊ะใกล้ประตูออกมาคนละชิ้น
ขณะที่ฉันเดินเข้าไปหาพระองค์... ฉันรู้สึกถึงความสงบอย่างล้นเหลือแผ่ออกมาจากพระองค์ ฉันเดินเข้าไปและถวายผ้าคัตตะ ซึ่งพระสงฆ์องค์หนึ่งนำไปวางไว้บนโต๊ะบูชาหน้าพระพุทธรูป
เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเข้ามาในดวงตาของฉัน... ฉันรู้ว่าฉันกำลังอยู่ต่อหน้าพระผู้ทรงตรัสรู้ จะอธิบายอย่างไรได้อีก? ฉันรู้สึกแบบนี้เพียงสองครั้งในชีวิต ครั้งหนึ่งกับชีคเมฟเลวี (นักบวชหมุนตัว) ที่มาเยี่ยมโบสถ์รอธโกในฮิวสตัน และครั้งที่สอง... ตอนที่ฉันถูกกอด "อัมมา" ของฉัน นักบุญที่ยังมีชีวิตอยู่จากอินเดียผู้ซึ่งเดินทางไปทั่วโลก มอบอ้อมกอดอันเปี่ยมด้วยความเมตตาให้กับทุกคนที่เข้ามาหาพระองค์
พระพุทธเจ้าผู้ทรงมีชีวิตอยู่ยิ้มอย่างเปี่ยมความรัก พระองค์ทรงทำท่าให้พระภิกษุรูปหนึ่งนำแอปเปิลจากแท่นบูชามาให้ฉัน จากนั้นพระองค์ทรงสวมสร้อยคอไว้บนพระเศียรของฉัน ซึ่งมีรูปเหมือนของพระองค์ ประการที่สาม พระองค์ทรงวางผ้าคาดหัวไว้บนบ่าของฉัน ฉันรู้สึกตื้นตันใจ และพระองค์ทรงมองดูฉัน... ด้วยความรักขณะที่ฉันเดินออกจากพระพักตร์พระองค์
คังรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นเมื่อเขาเห็นแก้มที่เปื้อนน้ำตาของฉัน
ฉันสังเกตเห็นว่าไม่มีผู้แสวงบุญคนอื่นใดที่ได้ใช้เวลากับพระพุทธเจ้ามากเท่านี้... และพวกเขาก็ไม่ได้รับความเอาใจใส่เป็นการส่วนตัวจากพระองค์ ไม่ว่าจะเป็นแอปเปิลหรือผ้าพันคอ ฉันรู้สึกเป็นสุขอย่างแท้จริง