กิจกรรมน่าสนใจในfenxi

สวนสาธารณะของอาจารย์

ที่อยู่อาศัยในถ้ำในลาน Shijia ถูกสร้างขึ้นในปีที่ 34 ของรัชสมัยเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง (พ.ศ. 2312) ในขณะนั้น สมัยเฉียนหลงอยู่ในจุดสูงสุดของการเกษตรกรรมและธุรกิจ โรงรับจำนำมีรายได้มากมาย ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เงินเพื่อซื้อที่ดิน ขยายธุรกิจของครอบครัว และสร้างบ้าน พวกเขาใช้เวลาเกือบ 200 ปีในการสร้างพื้นที่หรูหราที่ครอบคลุมพื้นที่อันกว้างใหญ่ รูปแบบสถาปัตยกรรมมีลักษณะที่อยู่อาศัยทั่วไปทางตอนเหนือและมณฑลซานซี และแบ่งออกเป็นสองส่วน: ส่วนหลักและอาคารเสริม มีลานสามสิบเอ็ดแห่งในลาน Shijia อาคารหลักประกอบด้วยห้องหลัก ห้องนั่งเล่น ห้องด้านข้าง , ห้องโถง, ห้องอ่านหนังสือ, อาคารเย็บปักถักร้อย และห้องดูพระจันทร์, เรือนเฝ้าประตู, คอกม้า ฯลฯ ศิลปะที่มีค่าที่สุดของลานสือเจียคือศิลปะประติมากรรมทางสถาปัตยกรรม งานแกะสลักไม้ งานแกะสลักหิน และงานแกะสลักด้วยอิฐ ตกแต่งด้วยฉากยึด แผงกั้นนก ไม้แขวน เสา ผนังฉากกั้น หินฐานเสา แผ่นป้าย กรอบม่าน ที่คลุมประตู ฯลฯ ในแง่ของเนื้อหา ประเภทมีความหลากหลายและเนื้อหาก็เข้มข้น ใช้คำว่า "Shou" เป็นสัญลักษณ์เดียว มีลวดลายขัดแตะหน้าต่างที่แตกต่างกันมากถึง 108 แบบ นอกจากนี้ยังมีคำจารึกที่ประตู แผ่นป้าย และแผ่นไม้แกะสลัก ซึ่งทั้งหมดนี้ถือเป็นผลงานศิลปะอักษรวิจิตรชิ้นเอกที่หายาก

ท็อป 13 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน ชานซี

บ้านสกุลหวัง

บ้านสกุลหวังตั้งอยู่ห่างจากเมืองโบราณผิงเหย่า 35 กิโลเมตร สร้างขึ้นโดยตระกูลหวังแห่งจิงเซิงในช่วงราชวงศ์หมิงและชิง ใช้เวลาก่อสร้างกว่า 300 ปี แม้จะไม่โด่งดังเหมือนคฤหาสน์สกุลเฉียว แต่ขนาดและความยิ่งใหญ่ของบ้านสกุลหวังนั้นเป็นหนึ่งในคฤหาสน์ของพ่อค้าชาวชินทั้งมวล ผู้ที่เคยไปเยือนต่างพากันประหลาดใจว่า นี่ไม่ใช่แค่ "คฤหาสน์" แต่แท้จริงแล้วคือเมืองทั้งเมือง! ด้วยความยิ่งใหญ่ตระการตาและความสำเร็จด้านสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรม บ้านสกุลหวังจึงได้รับการยกย่องว่า "เมื่อได้เห็นบ้านสกุลหวังแล้ว ไม่จำเป็นต้องดูคฤหาสน์อื่นอีก" คฤหาสน์ตระกูลหวางประกอบด้วยห้าซอย ห้าปราสาท และห้าวิหารบรรพชน ในจำนวนนี้ การจัดวางรูปแบบของห้าปราสาทโบราณถูกเปรียบเป็นสัตว์มงคลห้าชนิด ได้แก่ มังกร หงส์ เต่า กิเลน และเสือ ปัจจุบันส่วนที่เปิดให้เข้าชมหลักๆ ได้แก่ ปราสาทประตูแดง (มังกร) เกาฉียาอาย (หงส์) และวิหารบรรพชนตระกูลหวาง รวมกันแล้วยังไม่ถึงหนึ่งในสี่ของคฤหาสน์ทั้งหมด อย่ามองข้ามคำกล่าวที่ว่า "หลังจากเยือนคฤหาสน์หวางแล้วไม่ต้องดูคฤหาสน์อื่นอีก" แม้เพียงหนึ่งในสี่ที่เปิดให้เข้าชมในปัจจุบัน หากเดินชมอย่างสบายๆ ก็ใช้เวลาถึงสองชั่วโมง เมื่อมาถึงบ้านสกุลหวังในมณฑลชานซี สิ่งที่ควรชมมีสองอย่างคือรูปแบบการจัดวางของสถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัย และศิลปะการแกะสลักทั้งไม้ หิน และอิฐ (สามรูปแบบ) ในส่วนของสถาปัตยกรรมนั้น เน้นที่สองส่วนหลักคือ เกาเจียหยาหรือหน้าผาเกา และหงเหมินปู้หรือป้อมประตูแดง เมื่อผ่านประตูเข้าไปจะพบกับเกาเจียหยาทันที ซึ่งสร้างขึ้นตามระบบลำดับชั้นแบบศักดินาอย่างเคร่งครัด สะท้อนให้เห็นถึงความโอ่อ่าหรูหราของตระกูลขุนนางและความเป็นระเบียบของระบบจารีตประเพณี อาคารหลักอย่างตุนโฮ่วไจ๋ (บ้านแห่งความซื่อสัตย์) และหนิงรุ่ยจู๋ (ที่พักแห่งความมงคล) ล้วนเป็นลานสี่เหลี่ยมแบบสามชั้น นอกเหนือจากหอบูชาบรรพบุรุษที่ตั้งตระหง่านและหอปักเล่ยสองข้างแล้ว แต่ละลานยังมีห้องครัว โรงเรียนประจำตระกูล และยังมีห้องสมุด สวนดอกไม้ ที่พักคนงาน และลานล้อมร่วมกันอีกด้วย มีประตูมากถึง 65 บานที่เชื่อมต่อลานใหญ่เล็กเข้าด้วยกันในทุกทิศทาง "มีลานภายในลาน มีประตูภายในประตู" เดินไปมาข้างในแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ในเขาวงกต จากหมู่บ้านเกาจีหยาข้ามสะพานหินไปก็จะถึงป้อมหงเหมิน หมู่บ้านป้อมหงเหมินถูกสร้างขึ้นตามแนวเขา มีอายุเก่าแก่กว่าหมู่บ้านเกาจีหยามีขนาดใหญ่กว่า ที่นี่ดูเหมือนป้อมปราการจริงๆ อาคารทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็น 4 ชั้นจากต่ำไปสูง มีความสมมาตรทั้งสองข้าง โดยมีถนนสายหลักตรงกลางและตรอกซอยสามสายที่ตัดขวางกันเป็นรูปตัว "หวาง" ที่เป็นระเบียบ ว่ากันว่ายังมีมังกรซ่อนอยู่ที่นี่เนื่องจากหินบนพื้นดูเหมือนเกล็ดมังกร ภายในป้อมมีบ้าน 29 หลังที่สร้างขึ้นตามสถานะและความชอบของเจ้าของบ้าน แต่ละหลังมีโครงสร้างและการตกแต่งที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่มีที่ไหนเหมือนกัน ในป้อมประตูแดง มีจุดที่น่าสนใจคือสวนประตูเขียวที่ซอยซานเจียตะวันออก ซึ่งการแกะสลักที่นี่ทำอย่างประณีตมาก โดยเฉพาะงานแกะสลักไม้ "หม่านชวงหู่" และงานแกะสลักหิน "สี่รัก" นอกจากนี้ สวนร่วมด้านบนของป้อมประตูแดงหรือติ่งเจียหยวน เคยเป็นสถานที่พักผ่อนหลังอาหารของเจ้าของบ้าน มีบรรยากาศดีมาก ให้ความรู้สึกเหมือนสวนทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี ซึ่งเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นของคฤหาสน์ตระกูลหวาง การท่องเที่ยวบ้านสกุลหวังในมณฑลชานซี โดยทั่วไปเส้นทางในการเดินทางมาถึงและออกจะเป็น: ไท่หยวน-บ้านสกุลหวัง-เมืองโบราณผิงเหยา-ไท่หยวน หรือ ไท่หยวน-เมืองโบราณผิงเหยา-บ้านสกุลหวัง-ไท่หยวน ดังนั้นโดยปกติจะไม่ค้างคืนที่บ้านสกุลหวัง ส่วนใหญ่จะใช้เมืองโบราณผิงเหยาหรือไท่หยวนเป็นฐานในการแก้ปัญหาการกินอยู่

สํานักงานฮั่วโจว

สํานักงานฮั่วโจวเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ตั้งอยู่ที่เมืองฮั่วโจว มณฑลชานซี สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยสุยและถัง มีอายุมากกว่า 1,300 ปี เป็นสถานที่เหมาะสำหรับการศึกษาและสัมผัสวัฒนธรรมของสำนักงานท้องถิ่นในสมัยหมิงและชิง ในฐานะกลุ่มอาคารสำนักงานโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ สํานักงานฮั่วโจวไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นถึงศิลปะการก่อสร้างของรัฐบาลโบราณ แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงระบบการเมืองและวิถีชีวิตทางสังคมในสมัยนั้นอีกด้วย การจัดวางอาคารภายในสถานที่ท่องเที่ยวมีความเป็นระเบียบและชัดเจนในส่วนหลักและส่วนรอง นักท่องเที่ยวสามารถเยี่ยมชมอาคารที่มีหน้าที่แตกต่างกัน เช่น ห้องโถงใหญ่ ห้องโถงรอง และที่พักอาศัยภายใน เพื่อสัมผัสความสง่างามและความน่าเกรงขามของสถานที่ราชการโบราณ ห้องโถงใหญ่เป็นหัวใจของสถานที่ราชการ เคยเป็นสถานที่ที่ข้าราชการใช้จัดการงานราชการและพิจารณาคดี นักท่องเที่ยวสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับระบบยุติธรรมโบราณและงานประจำวันของข้าราชการได้ที่นี่ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบประวัติศาสตร์และผู้ที่สนใจในการสำรวจวัฒนธรรม สํานักงานฮั่วโจวไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเท่านั้น แต่ยังเป็นหน้าต่างที่จะทำความเข้าใจและสัมผัสวัฒนธรรมของสำนักงานราชการโบราณได้อย่างลึกซึ้ง ที่นี่ คุณสามารถย้อนเวลากลับไปสัมผัสความหนักแน่นของประวัติศาสตร์และเสน่ห์ของวัฒนธรรม พร้อมทั้งสร้างความทรงจำการเดินทางที่ยากจะลืมเลือน

ฮั่วโจวหอกลอง

ท็อป 3 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน หลินเฟิน

วัดกวางเซิง

วัดกวางเซิงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูเขาโห่วในเขตหงตง เมืองหลินเฟิน มณฑลชานซี ตามตำนานกล่าวว่าสร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และเปลี่ยนชื่อเป็นปัจจุบันในสมัยราชวงศ์ถัง แม้จะผ่านเหตุการณ์สงครามและแผ่นดินไหวหลายครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าถูกทำลายและสร้างใหม่ แต่สิ่งก่อสร้างที่ยังคงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นโครงสร้างจากสมัยราชวงศ์หยวนและหมิง สถานที่ท่องเที่ยวประกอบด้วยวัดบนยอดเขา วัดที่เชิงเขา และศาลเจ้าเทพเจ้าน้ำ ซึ่งอยู่สูงและต่ำแตกต่างกัน เชื่อมต่อกันเป็นเส้นทางท่องเที่ยวจากล่างขึ้นบน เจดีย์เฟยหง (เจดีย์สายรุ้งเหิน) แห่งวัดซ่างซื่อถือเป็นจุดศูนย์กลางทางสายตาของวัดทั้งวัด เจดีย์อิฐทรงศาลาแปดเหลี่ยมสิบสามชั้นที่มีความสูงกว่าสี่สิบเมตรแห่งนี้ ตัวเจดีย์ตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปประดับประดาด้วยกระเบื้องเคลือบหลากสี ทั้งสีเหลือง เขียว น้ำเงิน และขาว โดยมีองค์ประกอบอย่างพระพุทธรูป พระโพธิสัตว์ เทพธิดา มังกรขด และสิงสาราสัตว์นูนเด่นออกมาจากพื้นผิวอิฐในแต่ละชั้น เมื่อแสงแดดส่องกระทบในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ตัวเจดีย์จะสะท้อนแสงสีราวกับสายรุ้ง ซึ่งว่ากันว่าเป็นที่มาของชื่อ "เฟยหง" (สายรุ้งเหิน) นั่นเอง ฉากที่พระถังซัมจั๋งกวาดลานเจดีย์เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในละครเรื่อง "ไซอิ๋ว" ฉบับปี 1986 ก็ถ่ายทำที่นี่เช่นกัน และเมื่อครั้งที่เหลียงซือเฉิงกับหลินฮุยอินมาสำรวจที่นี่ในช่วงทศวรรษ 1930 ทั้งสองต่างก็ยกย่องคุณภาพของกระเบื้องเคลือบและฝีมือการปั้นบนเจดีย์แห่งนี้เป็นอย่างมาก ด้านหลังเจดีย์ ภายในหอพระอมิตาภะยังคงมีตู้เก็บพระไตรปิฎกสีแดงเข้มเรียงรายอยู่ พระไตรปิฎก "จ้าวเฉิงจินซาง" เคยถูกเก็บรักษาไว้ที่นี่ในอดีต พระไตรปิฎกฉบับแกะสลักสมัยราชวงศ์จินนี้ถูกเก็บซ่อนไว้หลายร้อยปี ก่อนถูกค้นพบอีกครั้งในปี 1933 ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น เพื่อป้องกันไม่ให้ตกไปอยู่ในมือทหารญี่ปุ่น ทหารและประชาชนได้ช่วยกันขนย้ายพระไตรปิฎกนี้ในยามค่ำคืน ปัจจุบันถูกเก็บรักษาที่หอสมุดแห่งชาติ ถือเป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าของหอสมุด ตู้เก็บพระไตรปิฎกในหอยังคงอยู่ เรื่องราวอันน่าทึ่งนี้คุ้มค่าที่จะหยุดฟัง วัดเทพเจ้าแห่งน้ำที่เชิงเขา วิหารหมิงอิงหวังตั้งอยู่ติดกับแหล่งน้ำพุฮั่วฉวน ภาพจิตรกรรมฝาผนังสมัยราชวงศ์หยวนกว่า 10 ภาพบนผนังทั้งสี่ด้าน มีเนื้อหาเกี่ยวกับการขอฝน การบันดาลฝน และการตอบแทนเทพเจ้า เป็นภาพของการบูชาเทพเจ้าแห่งน้ำและชีวิตประจำวันของชาวบ้าน ไม่ใช่เรื่องราวทางพุทธศาสนาหรือลัทธิเต๋าตามปกติของวัดพุทธทั่วไป ภาพ "คณะงิ้วต้าฮังซ่านเล่อจงตูซิ่วแสดงที่นี่" ที่ด้านตะวันออกของผนังใต้ แสดงตัวละครหลักของงิ้วทั้งหมดทั้งซาง ตัน จิง โม่ และโฉ่ว พร้อมนักดนตรีกว่า 10 คนบนเวทีเดียวกัน ถือเป็นภาพอันล้ำค่าสำหรับการศึกษาการแสดงงิ้วสมัยราชวงศ์หยวน และถูกบรรจุไว้ในหนังสือเรียนประวัติศาสตร์ร่วมกับภาพ "ตีลูกกลม" วิหารหลักของวัดเซี่ยซื่อที่อยู่ใกล้เคียงเป็นสถาปัตยกรรมไม้สมัยราชวงศ์หยวน ภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่เดิมภายในวิหารถูกขูดลอกและขายไปต่างประเทศในช่วงปลายทศวรรษ 1920 ภาพ "การแปลงร่างของพระแพทย์เภสัช" อันโด่งดังปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทน นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา หากต้องการชมจิตรกรรมฝาผนังสมัยราชวงศ์หยวน โปรดเน้นไปที่วัดเทพเจ้าแห่งน้ำ แนะนำให้เที่ยวชมจากล่างขึ้นบน: เริ่มจากชมวัดน้ำและวัดล่าง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดหินหรือขับรถตามถนนคดเคี้ยวขึ้นไปชมเจดีย์เฟยหง ถ้าเป็นวันฟ้าใส สีของกระเบื้องเคลือบจะสดใสเป็นพิเศษ และยังถ่ายรูปออกมาสวยง่ายอีกด้วย

ท็อป 8 ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด ใน ชานซี

- โยชิเทียน

โยชิเทียนตั้งอยู่บนยอดเขาเฟิ่งหวงในอำเภอหสีเซี่ยน เมืองหลินเฟิน มณฑลซานซี เป็นวัดพุทธที่สร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิฉงเจินแห่งราชวงศ์หมิง เดิมชื่อว่า "เชียนฝออัน" (อารามพันพระพุทธรูป) ซึ่งตั้งชื่อตามพระพุทธรูปหนึ่งพันองค์ที่ประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบันเนื่องจากป้ายเหนือประตูวัดเขียนว่า "เต้าหรู่ซีเทียน" (หนทางสู่แดนตะวันตก) และเพื่อแยกความแตกต่างจากวัดเก่าแก่อีกแห่งหนึ่งทางทิศใต้ของเมืองที่ชื่อว่า "ต้าซีเทียน" วัดแห่งนี้มีภูเขาล้อมรอบสามด้าน ด้านหน้าอารามติดแม่น้ำ สร้างลดหลั่นกันตามไหล่เขาเป็นลานวัดชั้นบนและชั้นล่าง แม้จะมีพื้นที่ไม่มากแต่มีการจัดวางผังอย่างประณีต เมื่อก้าวเดินไปตามบันไดหินและลอดผ่านทางเดิน "ต้งเทียน" ที่ลึกและเงียบสงบขึ้นไป ก็ให้ความรู้สึกราวกับกำลังค่อยๆ ก้าวเข้าสู่ดินแดนพุทธภูมิ ลานวัดชั้นบนมีพระอุโบสถตั้งอยู่ตรงกลาง โดยมีวิหารเหวินซูและวิหารผู่เสียนขนาบอยู่ทั้งสองข้าง พระอุโบสถถือเป็นหัวใจสำคัญของวัดทั้งวัด ภายในวิหารที่มีพื้นที่กว่าร้อยตารางเมตรนั้น เต็มไปด้วยประติมากรรมนูนต่ำแบบแขวน (Suspended Sculpture) ตั้งแต่ซุ้มพระ ผนัง ไปจนถึงคานและขื่อหลังคา มีรูปปั้นเกือบสองพันองค์ ทำให้วิหารทั้งหลังเปรียบเสมือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะประติมากรรมนูนต่ำ ผนังด้านหน้ามีซุ้มพระห้าซุ้มที่เชื่อมต่อกัน โดยมีพระพุทธเจ้าห้าพระองค์ ได้แก่ พระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า, พระอมิตาภพุทธเจ้า, พระศากยมุนีพุทธเจ้า, พระไวโรจนพุทธเจ้า และพระศรีอริยเมตไตรย ประทับนั่งบนฐานดอกบัว โดยมีพระอัครสาวกสิบองค์ยืนขนาบข้าง ผนังด้านใต้ปั้นเป็นเรื่องราวทางพุทธศาสนา เช่น พระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์สี่ทิศ และจตุมหาราชทั้งสี่ ส่วนผนังด้านเหนือปั้นเป็นภาพวังบนสวรรค์สามสิบสามชั้นบนเขาพระสุเมรุ ระหว่างคานมีภาพนางฟ้า นกสวรรค์ และพระโพธิสัตว์นักดนตรีที่กำลังร่ายรำล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ภาพวาดปิดทองบนผนังยังคงสีสันสดใสแม้จะผ่านกาลเวลามาหลายร้อยปี ประติมากรรมนูนต่ำแบบแขวนที่สร้างขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์หมิงถึงต้นราชวงศ์ชิงนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยนักในประเทศ และวัดเก่าแก่แห่งนี้ยังเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากการเป็นหนึ่งในสถานที่ถ่ายทำเกมยอดฮิตอย่าง "Black Myth: Wukong" ซึ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากให้เดินทางมาเยี่ยมชม ลานวัดชั้นล่างก็น่าชมไม่แพ้กัน วิหารอู๋เลี่ยงตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ภายในวิหารมีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์หลายสิบองค์ตั้งอยู่เคียงคู่กับวังบนสวรรค์ที่แกะสลักจากไม้ เดิมเป็นห้องปฏิบัติธรรมสำหรับพระสงฆ์ ส่วนวิหารเว่ยถัวที่อยู่ตรงข้ามกันนั้น รูปปั้นพระเว่ยถัวถูกแกะสลักจากไม้หนานมู่ทั้งต้น นอกจากนี้ภายในวัดยังเก็บรักษาพระไตรปิฎก "หย่งเล่อเป่ยจั้ง" ที่จักรพรรดิพระราชทานในสมัยราชวงศ์หมิงไว้อีกหลายพันเล่ม ในการเยี่ยมชมแนะนำให้เผื่อเวลาไว้ที่พระอุโบสถสักหน่อย เนื่องจากแสงภายในวิหารค่อนข้างสลัว รายละเอียดของประติมากรรมนูนต่ำที่อยู่สูงขึ้นไปจำเป็นต้องค่อยๆ เดินและแหงนหน้ามองอย่างพินิจพิเคราะห์จึงจะสัมผัสได้ถึงความงดงามอันประณีต หลังจากชมทั้งสองลานวัดแล้ว ยังสามารถเดินผ่านด้านหลังของวิหารเว่ยถัวไปยังเส้นทาง "อี๋อู๋ลู่" (สงสัยว่าไม่มีทางไป) เพื่อขึ้นไปยังยอดเขากูถง ซึ่งศาลาโหมวอวิ๋นบนยอดเขาเป็นจุดชมวิวที่ยอดเยี่ยมสำหรับการมองลงไปเห็นทัศนียภาพของไร่นาเบื้องล่าง

ท็อป 9 ของที่เที่ยวเหมาะกับครอบครัว ใน ชานซี

สวนบูชาบรรพบุรุษของฮงตง

สวนบูชาบรรพบุรุษของฮงตงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ของประเทศและเป็นหน่วยงานคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของมณฑลชานซี สถานที่ท่องเที่ยวตั้งอยู่ภายในเมืองหงตง มณฑลชานซีห่างจากสถานีรถไฟหงตง 2 กิโลเมตรห่างจากทางออกทางด่วนต้าหยุน 3 กิโลเมตร และห่างจากรถไฟความเร็วสูงต้าซี 8 กิโลเมตรห่างจากสนามบินหลินเฟิน 22 กิโลเมตรการเดินทางสะดวกสบายมาก สถานที่ท่องเที่ยวประกอบด้วย "เขตโบราณสถานผู้อพยพ" "เขตกิจกรรมบูชาบรรพบุรุษ" "เขตท่องเที่ยววัฒนธรรมพื้นบ้าน"ระบบนิเวศแม่น้ำประกอบด้วย 4 หัวข้อหลัก ได้แก่ "เขต" และมีสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมมากกว่า 60 แห่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพียงแห่งเดียวในประเทศที่มีธีมหลักคือ "การตามหารากเหง้า" และ "การบูชาบรรพบุรุษ"ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ประสบความสำเร็จอย่างงดงามด้วยความพยายามร่วมกันของพนักงานทุกคน โดยได้รับรางวัลอันทรงเกียรติกว่าร้อยรายการ เช่น "หน่วยงานอารยธรรมแห่งชาติ", "หน่วยงานวัยรุ่นอารยธรรมแห่งชาติ", "ศูนย์การศึกษาและฝึกอบรมภาคปฏิบัติสำหรับนักเรียนระดับประถมและมัธยมศึกษาแห่งชาติ", "โครงการสาธิตมาตรฐานบริการระดับสูง", "ฐานแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมนานาชาติชาวจีนโพ้นทะเล", "สวนวัฒนธรรมคู่ขนานจีน", "บ้านพนักงานต้นแบบแห่งชาติ", "หน่วยงานสาธิตการบริหารจัดการประชาธิปไตยแบบเปิดเผยในโรงงานแห่งชาติ", "รางวัลเสนอชื่อรางวัลคุณภาพมณฑลซานซีครั้งที่ 2", "รางวัลแรงงาน 1 พฤษภาคม มณฑลซานซี", "10 สถานที่ท่องเที่ยวคุณภาพยอดเยี่ยมของมณฑลซานซี", "พื้นที่คุ้มครองเทศกาลประเพณีชาติพันธุ์มณฑลซานซี", "สถานที่ท่องเที่ยวอารยธรรมมณฑลซานซี", "หน่วยงานส่งเสริมการท่องเที่ยวอารยธรรมมณฑลซานซี", "หน่วยงานอุตสาหกรรมวัฒนธรรมดีเด่นมณฑลซานซี", "หน่วยงานปฏิรูปโครงสร้างวัฒนธรรมดีเด่นมณฑลซานซี" เป็นต้น นอกจากนี้ "ประเพณีการบูชาบรรพบุรุษที่ต้นไทรใหญ่" ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้" ชุดที่สองอีกด้วย เมื่อเช้าวันที่ 29 ตุลาคม 2561 กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งชาติได้จัดพิธีมอบป้ายสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A แห่งใหม่ และได้รับการยกระดับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A อย่างเป็นทางการ ปัจจุบันได้พัฒนาเป็นพื้นที่บริการการท่องเที่ยวแบบครบวงจรที่รวมการกิน ที่พัก การเดินทาง การท่องเที่ยว การช้อปปิ้ง และความบันเทิง โดยมีสถานที่ท่องเที่ยว โรงแรมพื้นเมือง และบริษัทนำเที่ยวเป็นหลัก และมีการพัฒนาผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ทางการท่องเที่ยวและสื่อวัฒนธรรมเป็นส่วนเสริม

2026 Asia 100 - ของกิจกรรมที่น่าทำที่สุด

ถ้ำหลงเหมิน

ถ้ำหลงเหมินตั้งอยู่ทางชานเมืองทิศใต้ของเมืองลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน บนหน้าผาสองฝั่งแม่น้ำอีเหอ เป็นหนึ่งในสามคลังสมบัติศิลปะถ้ำหินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจีน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมในปี ค.ศ. 2000 ถ้ำหินเริ่มขุดเจาะในสมัยที่จักรพรรดิเสี้ยวเหวินแห่งราชวงศ์เป่ยเว่ยย้ายเมืองหลวงมายังลั่วหยาง หลังจากนั้นได้มีการก่อสร้างต่อเนื่องผ่านยุคราชวงศ์ตงเว่ย ซีเว่ย เป่ยฉี สุย และถัง โดยส่วนใหญ่ของถ้ำและรูปเคารพที่หลงเหลืออยู่เป็นผลงานจากสมัยราชวงศ์เป่ยเว่ยและราชวงศ์ถัง ปัจจุบันมีถ้ำและคูหาหลงเหลืออยู่กว่าสองพันแห่ง มีรูปเคารพกว่าหนึ่งแสนองค์ และมีจารึกบนแผ่นศิลาจำนวนมาก ถือเป็นตัวแทนที่สำคัญของศิลปะการแกะสลักหินของจีน สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้แบ่งออกเป็นสองส่วนคือฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออกโดยมีแม่น้ำอีเหอเป็นเส้นแบ่ง ถ้ำหินฝั่งตะวันตกเป็นส่วนที่เป็นหัวใจสำคัญ ขุดเจาะตั้งแต่สมัยราชวงศ์เหนือจนถึงสมัยราชวงศ์สุยและถัง ถ้ำที่มีชื่อเสียงได้แก่ ถ้ำกูหยาง ถ้ำปินหยาง ถ้ำดอกบัว ถ้ำหมื่นพระพุทธรูป และวัดเฟิ่งเซียน พระพุทธรูปไวโรจนะขนาดใหญ่ในวัดเฟิ่งเซียนมีความสูงรวมประมาณ 17 เมตร เป็นพระพุทธรูปที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในถ้ำหลงเหมิน พระพักตร์ดูสง่างามและสงบ มีรอยยิ้มจางๆ เล่ากันว่าแกะสลักโดยใช้พระพักตร์ของพระนางบูเช็กเทียนเป็นต้นแบบ จึงได้รับฉายาว่า "โมนาลิซาแห่งตะวันออก" ผนังด้านในของถ้ำหมื่นพระพุทธรูปเต็มไปด้วยพระพุทธรูปองค์เล็กๆ ประมาณ 15,000 องค์ แต่ละองค์สูงเพียงไม่กี่เซนติเมตร เรียงรายอย่างเป็นระเบียบและมีฝีมือประณีต ถ้ำกูหยางเป็นถ้ำที่เก่าแก่ที่สุดในหลงเหมิน จารึกบนรูปเคารพภายในถ้ำมีลายมือพู่กันที่งดงาม โดย "ยี่สิบผลงานแห่งหลงเหมิน" (Longmen Twenty Pieces) ที่คัดเลือกมานั้นถือเป็นตัวแทนของอักษรเว่ยเป่ย ถ้ำปินหยางแบ่งออกเป็นถ้ำใต้ กลาง และเหนือ ใช้เวลาก่อสร้างกว่า 20 ปี ภาพนูนต่ำรูปจักรพรรดิและจักรพรรดินีถวายสักการะพระพุทธเจ้าที่เคยประดิษฐานอยู่เดิมถูกขโมยและสูญหายไปต่างประเทศในช่วงทศวรรษ 1930 ภายในถ้ำปินหยางฝั่งเหนือมีพระพุทธรูปองค์หนึ่งที่มีท่าทางเป็นเอกลักษณ์ นิ้วชี้และนิ้วกลางของมือขวาชูขึ้น คล้ายกับท่า "ชูสองนิ้ว" ในสมัยใหม่ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นมุทราทางพุทธศาสนาอย่างหนึ่ง และเคยกลายเป็นประเด็นร้อนบนโลกออนไลน์ ถ้ำหินฝั่งตะวันออกส่วนใหญ่เป็นผลงานสมัยราชวงศ์ถัง แม้จะมีขนาดไม่ใหญ่เท่าฝั่งตะวันตก แต่สามารถมองเห็นทัศนียภาพโดยรวมของฝั่งตะวันตกจากฝั่งตรงข้ามได้ในมุมที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะภาพมุมกว้างของพระพุทธรูปไวโรจนะ สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ยังรวมถึงวัดเซียงซานและสุสานของไป๋จวีอี้ (ไป๋หยวน) กวีสมัยราชวงศ์ถัง ไป๋จวีอี้เคยพำนักอยู่ที่ลั่วหยางในช่วงบั้นปลายชีวิต และเคยยกย่องว่า "ในบรรดาความงดงามของภูเขาและสายน้ำที่ล้อมรอบลั่วหยางทั้งสี่ทิศ หลงเหมินถือเป็นอันดับหนึ่ง" ในการเยี่ยมชม สามารถเดินตามเส้นทางฝั่งตะวันตก—ฝั่งตะวันออก—วัดเซียงซาน—ไป๋หยวนได้เลย โดยเดินไปตามลำดับโดยไม่ต้องย้อนกลับ ถ้ำหินฝั่งตะวันตกมีเนื้อหาหนาแน่น แนะนำให้เผื่อเวลาไว้ให้เพียงพอสำหรับการชมอย่างละเอียด ส่วนฝั่งตะวันออกค่อนข้างเงียบสงบ เหมาะสำหรับการเดินชมคร่าวๆ และมองทิวทัศน์จากฝั่งตรงข้ามเมื่อมีกำลังกายจำกัด

2026 Asia 100 - กิจกรรมยามค่ำคืน

เมืองโบราณผิงเหยา

เมืองโบราณผิงเหยาเป็นหนึ่งในเมืองโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ดีที่สุดในประเทศจีน และร่วมกับเมืองโบราณลี่เจียง เป็นหนึ่งในสองเมืองโบราณในประเทศจีนที่ประสบความสำเร็จในการยื่นขอสถานะมรดกทางวัฒนธรรมโลกทั้งมวล ผิงเหยาเคยเป็นศูนย์กลางทางการเงินของจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง การเดินชมเมืองโบราณที่เคยเจริญรุ่งเรืองแห่งนี้ ทำให้เราสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของวัฒนธรรมพ่อค้าชาวซานซีได้ทุกที่ ถนน ร้านค้า และบ้านเรือนภายในเมืองโบราณยังคงรักษารูปแบบและโครงสร้างแบบดั้งเดิมไว้ ผังเมืองโดยรวมมีรูปร่างคล้ายอักษรจีน "土" (ดิน) ประกอบด้วยถนนสายหลักสี่สาย ตรอกซอยเล็กแปดแห่ง และซอยย่อยเจ็ดสิบสองแห่ง เมืองโบราณมีประตูเมืองทั้งหมดหกประตู บริเวณประตูใต้และประตูตะวันตกเป็นพื้นที่ที่นักท่องเที่ยวกระจุกตัวอยู่ โดยปกติเมื่อเที่ยวชมจะเข้าสู่เมืองจากประตูตะวันตกด้านล่าง เดินไปตามถนนต้าซีตะวันตกจนถึงสำนักงานตั๋วเงินรื่อเซิงชาง ที่นี่สามารถเรียนรู้ประวัติศาสตร์การพัฒนาของธุรกิจธนาคารในสมัยโบราณ และสัมผัสตำนานของพ่อค้าจินที่เชื่อมโยงการเงินทั่วใต้หล้า ถนนหนานต้าซีที่ทอดยาวจากเหนือจรดใต้เป็นแกนกลางของเมืองโบราณ ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ถนนหนานต้าซีได้รวบรวมสถาบันการเงินกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งประเทศ ได้รับการยกย่องว่าเป็น "วอลล์สตรีทแห่งจีน" ในยุคนั้น ปัจจุบันถนนสายนี้ถูกเรียกว่าถนนโบราณสมัยหมิงและชิง สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่ของเมืองโบราณกระจุกตัวอยู่ที่นี่ โดยมีหอเมืองซึ่งเป็นอาคารสัญลักษณ์เป็นศูนย์กลาง รายรอบด้วยสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ เช่น สำนักงานตั๋วเงินเสียถงชิง พิพิธภัณฑ์สำนักงานตั๋วเงินเว่ยไท่โฮ่ว และพิพิธภัณฑ์สำนักงานคุ้มภัยจีน ตลอดสองข้างถนนยังคงรักษาอาคารร้านค้าสมัยราชวงศ์หมิงและชิงไว้เป็นจำนวนมาก ที่ว่าการอำเภอผิงเหยาทางด้านทิศใต้ของเมืองโบราณ สามารถชมเอกสารโบราณและเครื่องมือลงทัณฑ์ได้เป็นจำนวนมาก ทุกวันยังมีการแสดงการเปิดศาลของที่ว่าการอำเภอด้วย วัดเมืองและวัดขงจื๊อทางด้านทิศตะวันออกของเมืองมีสถาปัตยกรรมที่สง่างามและประณีต กำแพงเมืองโบราณได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์มาก เมื่อขึ้นไปบนกำแพงเมืองสามารถมองเห็นทัศนียภาพโดยรวมของเมืองโบราณได้ หอประตูเมืองของประตูใต้หยิงซวินมีความงดงามเป็นพิเศษ ในช่วงเย็นการชมพระอาทิตย์ตกบนกำแพงเมืองนั้นมีทิวทัศน์ที่งดงามตระการตา นอกจากตัวเมืองโบราณแล้ว ยังมีวัดเจิ้นกั๋วและวัดซงหลินที่อยู่นอกเมืองซึ่งเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมร่วมกันอีกด้วย พระอุโบสถหมื่นพระพุทธะของวัดเจิ้นกั๋วสร้างด้วยไม้ทั้งหมดโดยไม่ใช้ตะปูแม้แต่ตัวเดียว ประกอบขึ้นด้วยวิธีเข้าเดือยและร่อง ส่วนภายในวัดซงหลินมีพระพุทธรูปปั้นลงสีสมัยราชวงศ์หยวนถึงราชวงศ์หมิงที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ มีรูปทรงงดงามจนได้รับการยกย่องว่าเป็น "คลังสมบัติศิลปะพระพุทธรูปปั้นลงสีแห่งตะวันออก"

2026 Asia 100 - ของที่เที่ยวเหมาะกับครอบครัว

พิพิธภัณฑ์วัดจิน

พิพิธภัณฑ์วัดจินตั้งอยู่เชิงเขาซวนเวิง ริมฝั่งแม่น้ำจิน เป็นศาลบรรพบุรุษที่สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงถังซูยฺหวี ขุนนางผู้ก่อตั้งรัฐจิน และยังเป็นสวนพระราชพิธีบวงสรวงโบราณที่ยังหลงเหลืออยู่ค่อนข้างเก่าแก่ของจีน มีคำกล่าวว่า "ไม่ไปวัดจิน ถือว่ามาไท่หยวนโดยเปล่าประโยชน์" ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งก่อสร้างโบราณเรียงรายตามแนวแกนกลางตามลำดับ โดยศาลถวายเครื่องสักการะ สะพานยฺหวีเจ่าฟēยเหลียง และศาลพระแม่เจ้าถือเป็น "สามสมบัติ" ส่วนต้นไซเปรสโจว น้ำพุหนานเหล่า และรูปปั้นนางกำนัลดินเผาสมัยราชวงศ์ซ่งถือเป็น "สามสุดยอด" ซึ่งเป็นจุดชมไฮไลต์หลักในการเที่ยวชม "ซานเป่า" ตั้งอยู่บนแนวแกนกลาง สามารถเที่ยวชมพร้อมกันได้ ศาลาถวายเครื่องสักการะเป็นสถานที่วางเครื่องเซ่นไหว้บูชา รอบศาลาใช้ราวลูกกรงแทนผนัง โปร่งลมและสว่าง โครงสร้างคานเรียบง่ายและเบา สะพานปลาและบ่อบินอยู่ทางทิศตะวันตกของศาลาถวายเครื่องสักการะ เป็นสะพานโบราณรูปกากบาททอดข้ามสระน้ำสี่เหลี่ยม รูปทรงคล้ายสะพานลอยสมัยใหม่ รูปแบบสะพานเช่นนี้หาได้ยากยิ่งในหมู่สิ่งก่อสร้างโบราณที่ยังหลงเหลืออยู่ ปลายด้านตะวันตกของสะพานเชื่อมกับศาลาแม่พระธรณี ศาลาแม่พระธรณีเป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ เสาริมระเบียงหน้าศาลามีมังกรแกะสลักไม้พันอยู่ เป็นมังกรไม้พันเสาที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่หลงเหลืออยู่ ภายในศาลาใช้วิธีลดเสาในการก่อสร้าง ทำให้พื้นที่ภายในกว้างขวาง ภายในประดิษฐานรูปปั้นปั้นสีสมัยราชวงศ์ซ่งหลายสิบองค์ รูปปั้นหลักคือแม่พระธรณีประทับนั่งอยู่ในแท่นบูชา ส่วนบริวารอื่นๆ เรียงรายอยู่สองข้าง มีสีหน้าท่าทางแตกต่างกันไป หนึ่งในนั้นคือรูปปั้นนางกำนัลที่ครึ่งหน้าด้านหนึ่งยิ้มแย้ม อีกครึ่งหน้าด้านหนึ่งเศร้าหมอง ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างมีชีวิตชีวาและน่าประทับใจ โดยมีศาลาแม่พระธรณีเป็นศูนย์กลาง ยังสามารถตามหาสุดยอดทั้งสามได้ ต้นไซเปรสโจวตั้งอยู่ทางทิศเหนือของศาลาแม่พระธรณี เล่ากันว่าปลูกในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก ลำต้นเอนไปทางทิศใต้ดุจมังกรนอนหลับ ให้ความรู้สึกโบราณเก่าแก่ น้ำพุหนานเหล่าตั้งอยู่ทางทิศใต้ของศาลาแม่พระธรณี เป็นต้นกำเนิดหลักของแม่น้ำจิน ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมีศิลาจารึก "จารึกวัดจินและบทนำ" ที่จักรพรรดิถังไท่จงหลี่ซื่อหมินทรงเขียนและทรงลายพระหัตถ์เอง ตัวอักษรบนศิลาจารึกเป็นอักษรสิงห์ที่ทรงพลัง ทางทิศใต้มีวัดสือฟางเฟิ่งเซิ่งฉาน เล่ากันว่าเดิมเป็นวิลล่าของแม่ทัพใหญ่เว่ยฉือกงแห่งราชวงศ์ถัง ในลานฝูถู เจดีย์เช่อลี่เซิงเซิงสามารถขึ้นไปชมทิวทัศน์ไกลได้ งานวัดจินสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ระดับชาติ เวทีละครโบราณสุยจิ้งไถในพิพิธภัณฑ์เป็นสถานที่จัดกิจกรรมสำคัญในช่วงงานวัด