📍บ้านเจิ้งติ้ง·คฤหาสน์หรงกัว|ความฝันในหอแดงผ่านกาลเวลา เฉาเสวี่ยฉินตลอดกาล
ฉันอ่าน *ความฝันในหอแดง* ครั้งแรกตอนอายุประมาณเจ็ดแปดขวบ
ครอบครัวฉันมีฉบับพิมพ์ปี 1972 ซึ่งพ่อของฉันเก็บไว้บนชั้นหนังสือ เด็กๆ ยิ่งเราห้ามไม่ให้พวกเขาเห็นมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นฉันจึงปีนขึ้นไปบนสุดของชั้นหนังสือและแอบดูโดยซ่อนตัวอยู่หลังโน้ตเพลง ฉันอ่านไม่ออกทั้งหมด ไม่ต้องพูดถึงการเข้าใจบทกวี แต่ฉันก็วางไม่ลงจริงๆ ฉันหมกมุ่นอยู่กับมันหลายปีหลังจากนั้น อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าและอ่านงานเขียนเกี่ยวกับการศึกษา *ความฝันในหอแดง* มากมาย ต่อมาการอ่านของฉันหลากหลายมากขึ้น และฉันก็ค่อยๆ วางมันลง
แต่บางสิ่งก็ยากที่จะปล่อยวาง สำหรับคนรุ่นเรา ใครบ้างที่ไม่เติบโตมากับการดู *ไซอิ๋ว* และ *ความฝันในหอแดง* ทางช่อง CCTV? เมื่อนึกถึงเปาและไต้ ภาพที่ผุดขึ้นมาในใจมีเพียงภาพของโอวหยาง เฟินฉางและเฉิน เสี่ยวซูเท่านั้น ภาพของคนอื่นๆ ดูไม่เหมาะสมเลย
ฉันเคยไปสวนแกรนด์วิวในปักกิ่งมาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ที่เจิ้งติ้ง ฉันก็เลยอยากไปชมคฤหาสน์หรงกัวในยามค่ำคืน
ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่เก่าแก่ที่สุดของจีน ในปี 1983 ระหว่างการสำรวจสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง *ความฝันในหอแดง* สี จิ้นผิง ซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำอำเภอเจิ้งติ้งในขณะนั้น ได้สนับสนุนอย่างแข็งขันให้ทีมงานเลือกเจิ้งติ้งเป็นสถานที่ถ่ายทำ เปลี่ยนจากฉากกลางแจ้งชั่วคราวที่วางแผนไว้ให้เป็นอาคารถาวร ในปี 1986 คฤหาสน์หรงกัวสร้างเสร็จสมบูรณ์ และละครเรื่อง *ความฝันในหอแดง* ได้ถ่ายทำที่นั่นเป็นเวลาเกือบสองเดือน โดยถ่ายทำไปประมาณ 4,000 ฉาก รวมถึงฉากสำคัญๆ เช่น "พระสนมเสด็จเยี่ยมครอบครัว" และ "งานศพของฉินเค่อชิง"
เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 1987 ละครโทรทัศน์ 36 ตอนเรื่อง *ความฝันในหอแดง* ได้ออกอากาศตอนแรกทางช่อง CCTV
ปีนี้ 2026 เป็นปีครบรอบ 40 ปีของการสร้างและเปิดคฤหาสน์หรงกัว ปีหน้าจะเป็นปีครบรอบ 40 ปีของการออกอากาศละครโทรทัศน์ปี 1987 เรื่อง *ความฝันในหอแดง* การยืนอยู่ที่นี่ในคืนนี้รู้สึกเหมือนเป็นการรักษาสัญญาที่ให้ไว้มานานกว่า 40 ปี
เฉาเสวี่ยฉินมีชีวิตอยู่ไม่ถึงห้าสิบปี *ความฝันในหอแดง* ถูกเขียนขึ้นเมื่อประมาณ 270 ปีที่แล้ว ละครโทรทัศน์ปี 1987 ออกอากาศเมื่อเกือบ 40 ปีที่แล้ว และคฤหาสน์หรงกัวก็สร้างเสร็จเมื่อ 40 ปีที่แล้ว
ตัวเลขเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ แต่บางสิ่งยังคงเหมือนเดิม
เมื่อยืนอยู่หน้าหอหรงซี ฉันก็พลันนึกถึงภาพตัวเองตอนอายุแปดขวบ นั่งอยู่บนชั้นหนังสือ พลิกดูหนังสือ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจประโยคที่ว่า "เต็มไปด้วยถ้อยคำไร้สาระ น้ำตาขมขื่นเพียงเล็กน้อย"... เฉาเสวี่ยฉินได้ทิ้งเรื่องราวที่ไม่มีวันจบสิ้นไว้ให้คนรุ่นหลัง
ความฝันในหอแดงจะยังคงถูกอ่านอยู่เสมอ และจะมีผู้คนมากมายที่เปิดประตูเข้าไปในยามค่ำคืนเพื่อสัมผัสความฝันที่คงอยู่มานานกว่าสองร้อยปีนี้