ตามจดหมายกว่า 800 ฉบับที่แวนโกะเขียนถึงน้องชาย เข้าไปในห้องแสดงงาน ฟังเขาเล่าเรื่องราวในวันวานที่วาดภาพ "คนกินมันฝรั่ง" และ "ดอกทานตะวัน" ด้วยตัวเอง
จากชนบทอันมืดมนของเนเธอร์แลนด์สู่เมืองอาร์ลที่สว่างไสว ดูว่าพาเลทของเขาค่อยๆ สว่างขึ้นอย่างไร เรียนรู้วิธีการชมลายแปรงที่หนาแน่นในระยะใกล้
หลังจากฟังเรื่องราวของโจแอนนา บองค์ ที่เป็นม่ายตั้งแต่อายุ 28 ปี และใช้เวลา 35 ปี ในการเผยแพร่ผลงานของแวน โก๊ะ แล้ว คุณจะเข้าใจที่มาของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้