จีนแห่งบทกวีและภาพวาด คือพื้นที่ทางวัฒนธรรมที่บดบั่นสายธารวัฒนธรรมพันปีไว้ในแสงและเงา และยังเป็นที่พักทางจิตวิญญาณของสุนทรียศาสตร์ตะวันออก
กลิ่นหมึกหอมผสมกับแสงเงาอุ่นๆ ลอยละล่อง บรรยากาศอันไกลโพ้นที่ตกตะกอนอยู่ในตำรา กลายเป็นอารมณ์ความรู้สึกที่สัมผัสได้
ประเพณีไม่ใช่สิ่งที่ห่างไกลอีกต่อไป แต่เป็นความอบอุ่นที่ซึมซับในลมหายใจ สุนทรียศาสตร์ไม่ใช่สิ่งที่เป็นนามธรรมอีกต่อไป แต่เป็นรายละเอียดที่ซึมซับเข้าสู่ประสาทสัมผัส