จีนแห่งบทกวีและภาพวาด คือพื้นที่ทางวัฒนธรรมที่บดบดสายธารวัฒนธรรมพันปีไว้ในแสงและเงา และยังเป็นที่พักทางจิตวิญญาณของสุนทรียศาสตร์ตะวันออก
กลิ่นหมึกหอมผสานกับแสงเงาอุ่นๆ ลอยละล่อง บรรยากาศอันไกลโพ้นที่ตกตะกอนอยู่ในตำราวรรณกรรม กลายเป็นสัมผัสที่จับต้องได้
ประเพณีไม่ใช่สิ่งที่ห่างไกลอีกต่อไป แต่คืออุณหภูมิที่ผสานอยู่ในลมหายใจ สุนทรียศาสตร์ไม่ใช่สิ่งที่เป็นนามธรรมอีกต่อไป แต่คือรายละเอียดที่ซึมซับเข้าสู่ประสาทสัมผัส