จีนในภาพกวี เป็นพื้นที่ทางวัฒนธรรมที่บดบดประเพณีพันปีไว้ในแสงและเงา และยังเป็นที่พักพิงทางจิตวิญญาณของสุนทรียศาสตร์ตะวันออก การปะทะกันระหว่างเทคโนโลยีและประเพณีทำให้วัฒนธรรมที่หลับใหลตื่นขึ้น สานสนทนาลึกซึ้งที่ข้ามกาลเวลา แสดงให้เห็นถึงพลังชีวิตอันสดใหม่ของสายธารวัฒนธรรมจีน
เมื่อก้าวเข้ามาที่นี่ ก็เหมือนก้าวเข้าไปในบทกวีสามมิติและภาพยาวเคลื่อนไหว กลิ่นหมึกผสมกับแสงเงาอันอบอุ่นลอยละล่อง บรรยากาศอันไกลโพ้นที่ตกตะกอนอยู่ในตำราวรรณกรรม กลายเป็นบรรยากาศที่สัมผัสได้ ผู้คนต่างสามารถหาจุดเชื่อมต่อกับวัฒนธรรมดั้งเดิมได้ผ่านสัมผัสของพู่กัน
ประเพณีไม่ใช่สิ่งที่ไกลตัวอีกต่อไป แต่คือความอบอุ่นที่ซึมซับในลมหายใจ สุนทรียศาสตร์ไม่ใช่สิ่งที่เป็นนามธรรมอีกต่อไป แต่คือรายละเอียดที่หล่อเลี้ยงประสาทสัมผัส พื้นที่นี้ซ่อนรหัสแห่งสุนทรียภาพแบบตะวันออก ทุกย่างก้าวคือการหล่อเลี้ยงทางวัฒนธรรม เพื่อมอบมุมสงบอันเปี่ยมด้วยบทกวีให้ผู้คนในเมืองอันวุ่นวาย