เรามักดิ้นรนอยู่ในวังวนของชีวิต เรียนรู้ที่จะปรับตัวให้เข้ากับสังคม แต่กลับลืมตัวตนที่แท้จริงของเราไป ดังนั้นเราจึงเลือกที่จะออกเดินทางเพื่อค้นหาตัวตนที่ลืมเลือนไปนั้น ในการเดินทาง เราได้พบกับผู้คนหลากหลายอาชีพ: เด็กหญิงขายดอกไม้ริมถนน ชายชราวาดภาพริมทะเล และเด็กชายร้องเพลงบนยอดเขา ฉากเหล่านี้อาจขาดถ้อยคำที่สวยหรู แต่กลับทรงพลังและกินใจที่สุด เราเริ่มเข้าใจว่าการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในชีวิตประจำวันเป็นเพียงกฎเกณฑ์ของสังคม ในขณะที่ประสบการณ์ที่หลากหลายจากการเดินทางคือแก่นแท้ของชีวิต อย่างแรกสอนให้เราปรับตัว อย่างหลังสอนให้เรารู้สึก เมื่อเราเดินทางข้ามภูเขาและแม่น้ำ และกลับมาสู่ชีวิตที่คุ้นเคย การปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่เคยทำให้เราเหนื่อยล้าก็ดูไม่หนักหน่วงอีกต่อไป เพราะเรารู้ว่าที่ไหนสักแห่งในโลก มีวิถีชีวิตที่ช่วยให้เราละทิ้งการเสแสร้งและกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้อีกครั้ง