กิจกรรมน่าสนใจในcesis

ซิกุลดา: หอคอยอิฐแดง หุบเขา และกระเช้าลอยฟ้ากลางผืนป่า

“เริ่มจากการขึ้นรถไฟที่สถานีกลางริกา มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ระหว่างทางจะเห็นภาพชานเมืองสลับกับป่าสนและกระท่อมไม้ที่กระจัดกระจายอยู่ ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง รถไฟก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนถึงซิกุลดา ตัวสถานีไม่ใหญ่นัก เดินออกมาเพียงไม่กี่ร้อยเมตรก็จะพบกับลาดชันของหุบเขาเกาจา (Gauja Valley) ที่ซึ่งใบไม้กำลังเปลี่ยนสีจากเขียวเป็นเหลืองและแดง ปูพรมลงไปถึงก้นหุบเขา ซิกุลดาได้รับฉายาว่า "สวิตเซอร์แลนด์น้อย" แห่งลัตเวีย ฟังดูอาจเป็นชื่อที่ยิ่งใหญ่ แต่เมื่อได้มายืนมองวิวจากบนเนินเขาจริงๆ ก็ต้องยอมรับว่าใกล้เคียงไม่น้อยทีเดียว พื้นที่หุบเขานี้อยู่ในอุทยานแห่งชาติเกาจา ซึ่งเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ของลัตเวีย ครอบคลุมแม่น้ำเกาจาทั้งสาย เชื่อมต่อป่าสน หน้าผาหินทราย และทุ่งหญ้าเข้าด้วยกัน ในช่วงเดือนตุลาคมที่ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี คนท้องถิ่นมักจะพากันมาที่นี่เพื่อชมความงามของฤดูใบไม้ร่วง หน้าผาในอุทยานดูยิ่งใหญ่ ผนังหินทรายบางจุดตั้งชันขึ้นไป มีสีขาวปนเทา ให้ความรู้สึกที่เย็นเยือกในวันที่อากาศหนาว หอคอยทูไรดาโดดเด่นอยู่บนเนินเขา ทูไรดา (Turaida) ตั้งอยู่บนพื้นที่สูงฝั่งขวาของแม่น้ำเกาจา โดยมีหอคอยปราสาทอิฐสีแดงเป็นจุดสังเกตที่ใครๆ ก็จำได้ ปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1214 เดิมทีเป็นฐานที่มั่นของบิชอปแห่งริกา ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาผ่านทั้งการถูกทำลายและไฟไหม้ แต่หอคอยหลักยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ภายในหอคอยมีบันไดไม้ให้เดินวนขึ้นไปทีละชั้น ยิ่งสูงทางยิ่งแคบ เมื่อถึงยอดหอคอย จะเห็นหุบเขาแผ่กว้างอยู่ใต้เท้า ทั้งทางโค้งของแม่น้ำ ต้นไม้สองฝั่ง และยอดแหลมของโบสถ์ที่อยู่ไกลออกไป ด้านล่างหอคอยยังมีโบสถ์ไม้หลังเล็กผนังสีขาวหลังคาสีดำ ซึ่งสร้างใหม่ตามแบบเดิมในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 บนสนามหญ้านอกโบสถ์เป็นที่ตั้งของอนุสรณ์สถาน "กุหลาบแห่งทูไรดา" (Turaida Rose) เรื่องราวเก่าแก่ของหญิงสาวที่ถูกสังหารที่นี่ ซึ่งเป็นตำนานที่คนท้องถิ่นให้ความสำคัญมาก ภายในเขตอนุรักษ์ใต้หอคอยยังมีซากฐานอาคารเก่าหลายแห่ง เดินวนรอบหนึ่งใช้เวลาไม่นาน ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็กำลังดี ฝั่งตรงข้ามหุบเขาคือคริมุลดา (Krimulda) ที่นี่ยังมีคฤหาสน์และซากกำแพงปราสาทหลงเหลืออยู่ เหนือหุบเขามีกระเช้าลอยฟ้าข้ามฝั่ง ปลายด้านหนึ่งอยู่ที่ซิกุลดา อีกด้านเชื่อมกับคริมุลดา ตัวกระเช้าลอยสูงหลายสิบเมตร มองลงไปเบื้องล่างจะเห็นแม่น้ำและผืนป่า การนั่งกระเช้าไปแล้วเดินกลับช่วยให้มองเห็นภาพรวมของหุบเขาได้เป็นอย่างดี ปราสาทเก่าและเส้นทางเดินเท้าในเมือง เมืองซิกุลดาไม่ได้มีขนาดใหญ่นัก เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงซากปราสาทสมัยยุคกลางอีกแห่งหนึ่ง ปราสาทนี้สร้างขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 13 ปัจจุบันเหลือเพียงกำแพงชั้นนอกและลานล้อมรอบ ซึ่งมักใช้เป็นสถานที่จัดแสดงกลางแจ้งในช่วงฤดูร้อน ส่วนปราสาทใหม่ในเมืองที่เคยใช้เป็นสำนักงาน ปัจจุบันเปิดให้เข้าชมบางส่วน เดินออกไปนอกเมืองอีกนิดจะพบกับถ้ำกุตมานิส (Gutmanis Cave) ซึ่งเป็นถ้ำหินทรายขนาดใหญ่ในแถบทะเลบอลติก บนผนังถ้ำมีข้อความจารึกไว้ตลอดหลายศตวรรษ รอยจารึกซ้อนทับกันไปมา นอกเมืองยังมีรางเลื่อนหิมะ (Bobsleigh track) ซึ่งแต่ก่อนใช้ฝึกซ้อมนักกีฬาทีมชาติ ทุกวันนี้ในฤดูหนาวก็ยังมีคนลงมาเล่นอยู่ ส่วนฤดูร้อนก็กลายเป็นที่เที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวที่อยากลองนั่งรถเลื่อนพุ่งลงตามทางลาด คนขวัญอ่อนอาจมีส่งเสียงร้องตลอดทาง รางเลื่อนนี้ถือเป็นอีกด้านหนึ่งของซิกุลดา ที่นอกจากป่าไม้ที่เงียบสงบในหุบเขาแล้ว ยังมีความเร็วในลักษณะนี้แฝงอยู่ด้วย เส้นทางเดินป่าเลียบหุบเขามีให้เลือกหลายช่วง มีทั้งทางราบและทางที่ต้องปีนขึ้นหน้าผา ในเดือนตุลาคมที่มีใบไม้ร่วงทับถมกันหนา ทางบนเนินอาจจะลื่นบ้าง ควรเตรียมรองเท้าที่ยึดเกาะได้ดีไป จุดชมวิวต่างๆ อย่างผาสิงโต (Lion's Cliff) หรือภูเขาสวรรค์ (Paradise Hill) สามารถเดินเชื่อมถึงกันได้หมด ใช้เวลาเดินเที่ยวชมประมาณครึ่งค่อนวันก็หมดเวลาแล้ว เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยระหว่างการเดินทาง การเดินทางจากริกามาได้ทั้งรถไฟและรถบัส รอบรถจะปรับเปลี่ยนตามฤดูกาล เมื่อถึงสถานีควรตรวจสอบตารางเดินรถของวันนั้นเพื่อกำหนดเวลากลับ ไม่ควรเผื่อเวลาไว้กระชั้นชิดเกินไป ในเมืองมีโรงแรมเล็กๆ และโฮมสเตย์ หรือจะเลือกมาเช้าเย็นกลับจากริกาก็ได้ ส่วนรสชาติอาหารจะออกไปทางแถบบอลติก ส่วนใหญ่เป็นขนมปังไรย์ ปลารมควัน มันฝรั่ง และซุปร้อนๆ ร้านอาหารในใจกลางเมืองมักจะมีคนเยอะในช่วงมื้ออาหาร สภาพอากาศในหุบเขาเปลี่ยนแปลงเร็วมาก ในเดือนตุลาคมช่วงเช้าและเย็นจะค่อนข้างเย็น ถ้ากลางวันมีแดดก็จะสบายๆ ควรพกเสื้อคลุมกันลมติดตัวไว้ รวมถึงอุปกรณ์กันฝนด้วย พื้นที่แถบนี้ไม่มีการเก็บค่าเข้าชมรวมยอด แต่ปราสาทและพิพิธภัณฑ์แต่ละแห่งจะแยกขายตั๋ว มีราคาสำหรับนักเรียนและครอบครัว สามารถสอบถามที่หน้าประตูได้เลย ช่วงเย็นตอนที่ฉันเดินกลับไปสถานี ผิวน้ำในแม่น้ำเป็นสีเทาอ่อน ต้นไม้บนเนินเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มมืดครึ้ม เมื่อรถไฟเข้าจอดที่ชานชาลา ภาพสีเหลืองและแดงที่สะท้อนอยู่ในหน้าต่างรถไฟค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดของยามค่ำคืน”