ขณะเดินเลียบเส้นทางหินภูเขาไฟของอุทยานแห่งชาติภูเขาไฟอาเรนัล แรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากส่วนลึกของพื้นพิภพก้องกังวานอยู่ในรองเท้า กลิ่นกำมะถันผสมผสานกับหมอกชื้นๆ ของป่าฝน ทันใดนั้น เสียงร้องของลิงฮาวเลอร์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากยอดไม้ ฉันกลั้นหายใจอยู่ที่จุดชมวิว และเมื่อเมฆเคลื่อนตัวออก ปล่องภูเขาไฟรูปกรวยก็ค่อยๆ ปล่อยควันเป็นวงออกมา แสงอาทิตย์ตกดินแต่งแต้มไอน้ำให้เป็นริ้วสีชมพูทองระยิบระยับ ประสบการณ์ที่วิเศษที่สุดคือการได้ไปเยือนทุ่งลาวายามค่ำคืน ความร้อนสีแดงเข้มแผ่ซ่านราวกับเส้นเลือดของโลกไหลผ่านรอยแตกของหิน ส่องสว่างจุดเรืองแสงของกบลูกศรบนใบไม้ ไกด์กระซิบว่า "เถ้าภูเขาไฟสอนให้ดินรู้สึกถึงความเจ็บปวด ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมดอกไม้ที่นี่จึงเบ่งบานสะพรั่ง" ระหว่างทางกลับ ฉันได้สัมผัสกับน้ำค้างบนมอสบนผนังหิน และมันอบอุ่นราวกับน้ำตา