คู่มือท่องเที่ยวและการพูดคุยเรื่องโลคา

จาก Terminal Terrestre ในเมืองโลฮา (Loja) ฉันนั่งรถบัสราคาเพียง 0.50 ดอลลาร์ไปลงที่ประตูกาฮานูมา (Cajanuma gate) ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางใต้ 13 กม. (มีรถทุก 15 นาที ตั้งแต่ตี 5:45 จนถึง 3 ทุ่ม 15) จากนั้นก็นั่งแท็กซี่หารกันขึ้นไปตามทางลูกรังอีก 9 กม. เพื่อไปยังกระท่อมที่พัก (refugio) ที่ความสูง 2,800 เมตร ค่ารถประมาณ 8-12 ดอลลาร์ต่อคัน ตรงกระท่อมนี้แหละคือจุดเริ่มต้นของเส้นทางเดินป่า Podocarpus จริงๆ และคุณจะได้สัมผัสกับโซนมอสทันทีที่เดินพ้นเคาน์เตอร์เจ้าหน้าที่ ส่วนตัวเมืองวิลคาบัมบา (Vilcabamba) หรือ "หุบเขาแห่งความอายุยืน" ที่ระดับความสูง 1,500 เมตรนั้น อยู่ถัดไปทางใต้อีก 45 นาที ที่นั่นบรรยากาศจะชิลกว่า (มีคาเฟ่ออร์แกนิก ห้องพักราคา 25-35 ดอลลาร์) แต่ถ้าอยากเห็นป่าสนโบราณจริงๆ ต้องขึ้นมาที่กาฮานูมา ไม่ใช่ในหมู่บ้าน ฉันเริ่มเดินเส้นทาง Sendero Bosque Nublado (รอบเล็ก 700 เมตร ใช้เวลา 20 นาที) และเส้นทางหมีแว่น (Spectacled Bear loop ระยะทาง 400 เมตร 15 นาที) ตอน 6 โมง 50 นาที มอสที่นี่ไม่ได้เป็นพรมเขียวนุ่มเหมือนที่เมืองโนโน (Nono) แต่มันดูแปลกตาเหมือนหลุดมาจากเทพนิยาย บางจุดสูงท่วมเอวและขึ้นปกคลุมรากสน Podocarpus ที่มีอายุกว่า 400 ปี มีกล้วยไม้แซมตามตอไม้ผุๆ ที่นี่ไม่เสียค่าเข้า (เอกวาดอร์ยกเลิกค่าธรรมเนียม 10 ดอลลาร์ไปตั้งแต่ปี 2012) แต่ต้องลงชื่อในสมุดทะเบียนและแจ้งเวลาที่จะกลับออกมา เพราะเจ้าหน้าที่จะตรวจเช็กช่วงพลบค่ำ สำหรับใครที่อยากเดินป่าเต็มวันไปยัง Lagunas del Compadre ระยะทาง 14.5 กม. (เที่ยวเดียว) จำเป็นต้องมีไกด์ที่มีใบอนุญาต (ค่าบริการ 40-60 ดอลลาร์ต่อวัน จองผ่านโรงแรมในโลฮาได้เลย) แต่ถ้าเป็นเส้นทางวนรอบตีนเขาสามารถเดินเองได้คนเดียวอย่างปลอดภัย เรื่องอุปกรณ์ที่ต้องรู้: อุณหภูมิเหวี่ยงมาก จาก 4 องศาที่กระท่อมที่พัก พุ่งไปถึง 16 องศาในหุบเขาช่วงเที่ยง แนะนำให้ใส่เสื้อผ้าซ้อนเป็นเลเยอร์แทนที่จะใส่แจ็คเก็ตหนาๆ ตัวเดียว ถึงจะเป็นช่วง "หน้าแล้ง" (มิถุนายน-กันยายน) แต่ตอน 10 โมงเช้าก็อาจมีฝนปรอยๆ สัก 10 นาทีได้ ดังนั้นของทุกอย่างควรกันน้ำ ในวิลคาบัมบาจะมีชาวบ้านขาย "ชาสมุนไพรอายุยืน" ถ้วยละ 2 ดอลลาร์ บอกเลยว่าข้ามไปเถอะ อากาศที่นี่ต่างหากคือยาดีที่สุด ในอุทยานรับเฉพาะเงินสดเท่านั้น เมืองโลฮามีตู้ ATM ส่วนวิลคาบัมบามีแค่ตู้เดียวและชอบกินบัตรต่างชาติด้วย ข้อผิดพลาดของฉันคือไปเชื่อ "ไกด์" เถื่อนที่เข้ามาทักตรงป้ายรถบัสในโลฮา เขารู้น้อยกว่าป้ายบอกทางในป่าเสียอีก แนะนำให้เลือกไกด์จากรายชื่อของสำนักงานอุทยานเท่านั้น ถ้าให้เลือก ระหว่างเช้าที่แสนสบายในคาเฟ่ที่วิลคาบัมบา กับการตื่นตี 6 ไปลุยดงมอสที่กระท่อมที่พัก คุณจะเลือกอะไร? ฉันลองมาแล้วทั้งสองอย่าง และขอบอกเลยว่าทุ่งมอสนี่แหละที่ชนะขาดลอย

ฉันใช้เส้นทางสถานีพิทักษ์อุทยานบอมบุสการา (Bombuscara) ไม่ใช่ทางเข้าคาจานูมา (Cajanuma) ที่เป็นที่นิยมมากกว่า ฉันนั่งรถบัสจากเมืองโลฮา (Loja) ไปยังซานฟรานซิสโกเดเวอเกล (San Francisco de Vergel) (ใช้เวลา 2 ชม., ค่ารถ $3, ใช้เงินสด) จากนั้นต่อรถ 4x4 รับจ้างไปยังจุดเริ่มเดินป่าที่ระดับความสูง 2,900 เมตร ($8 เงินสด มีเฉพาะช่วงเช้า) และเดินเท้าต่ออีก 8 กม. ไปยังลากูนา เนกรา (Laguna Negra) ที่ความสูง 3,300 เมตร ผ่านป่าเมฆที่มอสหนาแน่นที่สุดในเอกวาดอร์—ต้นโปโดคาร์ปัสที่นี่ถูกคลุมด้วยมอสหนาถึง 15 ซม. จนดูเหมือนใส่กระโปรง หน้าผาเหนือทะเลสาบมีเฟิร์นห้อยระย้า ส่วนตัวทะเลสาบสีดำสนิท from สารแทนนินสะท้อนภาพหมู่เมฆได้อย่างงดงาม ฝั่งซานฟรานซิสโกไม่มีค่าธรรมเนียมเข้า (ในขณะที่ฝั่งบอมบุสการาเก็บ $5 แต่ที่นี่ไม่เก็บ—อย่างไรก็ตามควรพกเงินสดติดตัวไปเผื่อมีการเปลี่ยนแปลง) บัตรเครดิตใช้ไม่ได้เลยเมื่อพ้นเมืองโลฮา ฉันพกน้ำไป 3.5 ลิตรและใช้วิธีต้มน้ำจากทะเลสาบ ข้อผิดพลาดสำคัญคือ: ฉันใส่เสื้อยืดคอตตอนไว้ใต้เสื้อกันฝน ทำให้เกิดภาวะตัวเย็นเกิน (Hypothermia) ในอุณหภูมิ 14 องศาเซลเซียสหลังจากเจอฝนปรอยๆ เพียง 40 นาที แนะนำให้ใช้ผ้าใยสังเคราะห์เท่านั้น เส้นทางเดินป่าช่วงที่สูงเกิน 3,100 เมตรขึ้นไปจะไม่มีป้ายบอกทาง ให้เดินเลาะตามแนวรั้วลวดหนามเก่าไปเรื่อยๆ น้ำใจระหว่างทาง: นักชีววิทยาประจำอุทยานที่มากางเต็นท์ริมทะเลสาบแบ่งทูน่ากระป๋องให้ฉันกิน และให้ถุงขยะสำรองมาปูรองนั่ง—เขาบอกว่า "มอสนี่แหละตัวเปียกยิ่งกว่าฝนเสียอีก" คุณคิดว่าอุทยานแห่งชาติที่มีสองทางเข้าและสองระบบค่าธรรมเนียมควรจะรวมเข้าด้วยกันไหม หรือว่าความสับสนวุ่นวายแบบนี้แหละที่ช่วยปกป้องความเงียบสงบของอีกฝั่งเอาไว้?

เมืองที่ยอดเยี่ยม เทียบได้กับเมืองกวนกาที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งมีเสน่ห์ไม่แพ้กัน ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ โลฮาไม่มีกิจกรรมทางวัฒนธรรมมากเท่ากับกวนกา มีโรงละครขนาดใหญ่สองแห่ง (กวนกามีมากกว่า 4 แห่ง) มีมหาวิทยาลัยสี่แห่ง... กวนกาก็มีสี่แห่งเช่นกัน อย่างไรก็ตาม โลฮามีสภาพอากาศที่อบอุ่นกว่า! ไม่ร้อนเกินไปและไม่หนาวเกินไป เมืองนี้มีศูนย์กลางที่สะอาด และเห็นได้ชัดว่ามีการบริหารงานที่ใส่ใจเมือง ผู้คนสงบ แต่ระมัดระวัง เพื่อเป็นการย้ำเตือนถึงวอดก้ารัสเซีย มีโปสเตอร์ตลกๆ ที่แสดงวอดก้าชนิดนี้ที่มีแอลกอฮอล์เพียง 37% แต่กางเกงในแบบนี้สามารถพบได้ทั่วละตินอเมริกา วอดก้าแบบนี้ไม่เคยได้ยินในรัสเซีย! เมืองนี้มีชิ้นส่วนเล็กๆ ของรัสเซีย: ในสวนเด็กเล่น มีวิหารเซนต์บาซิลจำลอง และภายในมีภาพจากเทพนิยาย... นอกจากนี้ยังมีถนนที่มีภาพจากเทพปกรณัมของศาสนาอับราฮัม... ภาพหนึ่งเขียนว่า "Kazan" ซึ่งอาจเป็นชื่อเมืองหรือชื่ออาหารประเภทข้าวผัดก็ได้ แต่แม่บ้านคนนั้นกำลังอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน โดยมีจานอยู่เหนือศีรษะ! เรื่องนี้เข้ากับนิทานของชายคนหนึ่งที่ต้องการมอบลูกชายของเขาเป็น "ของขวัญ" ให้กับเสียงในหัวของเขา แต่เรามาพูดถึงเมืองนี้กันต่อดีกว่า นักท่องเที่ยวควรไปเยี่ยมชมสวนสาธารณะและจัตุรัสต่างๆ ในใจกลางเมือง! และแน่นอน คุณควรเดินเล่นไปตามริมตลิ่งคลองทั้งสองฝั่ง! นอกจากนี้ยังมีบางสถานที่ที่ไม่น่าดูนักและมีกลิ่นอายของการเมือง... บริเวณใกล้ตลาดนั้น พูดได้ว่า "ไม่น่ารื่นรมย์" เลย!