ทัศนียภาพอันงดงามของเมืองเป่าติ้ง "ระลอกคลื่นดอกบัวในฤดูร้อน": สระบัวโบราณ

สวนบัวโบราณ เดิมชื่อสวนเสวี่ยเซียง ตั้งอยู่ในเขตเหลียนฉี เมืองเป่าติ้ง สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1227 (ปีที่ 22 แห่งรัชสมัยจักรพรรดิไท่จู่แห่งราชวงศ์หยวน) โดยจอมพลจางโร่ว เจ้าชายแห่งรู่หนาน สวนแห่งนี้มีพื้นที่ 7,900 ตารางเมตร และมีพื้นที่อาคาร 3,680 ตารางเมตร สวนบัวโบราณผสมผสานสวน พระราชวัง และสถาบันการศึกษา มีชื่อเสียงในด้านองค์ประกอบทางน้ำ และได้ชื่อมาจากดอกบัว มีลักษณะเด่นคือศาลาที่สร้างล้อมรอบน้ำ พร้อมด้วยสะพานว่านหง สะพานคดเคี้ยว และสะพานไป่หยูที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน ภูเขา องค์ประกอบทางน้ำ อาคาร ระเบียง ศาลา ห้องโถง และศาลาริมน้ำ กระจายอยู่ท่ามกลางเนินเขาจำลอง หินแปลกตา ต้นไม้ และสระบัว สร้างเป็นภาพวาดที่สวยงามราวกับ "ทิวทัศน์ภายในทะเลสาบ บทกวีภายในทิวทัศน์" แสดงให้เห็นถึงความงดงามและเสน่ห์อันบริสุทธิ์ของสวนบัวโบราณ ในปี ค.ศ. 1289 ในสมัยราชวงศ์หยวน เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เมืองเป่าติ้ง ทำลายอาคารต่างๆ ในสวน สวนแห่งนี้ได้รับการบูรณะถึงสามครั้งในสมัยราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1733 ในสมัยราชวงศ์ชิง หลี่เว่ย เจ้าเมืองจือหลี่ ได้ก่อตั้ง "สถาบันจือหลี่" ขึ้นที่สระเหลียนฮวา จักรพรรดิเฉียนหลง จักรพรรดิเจียฉิง และจักรพรรดิกวางซู ต่างเคยเสด็จเยือนและเยี่ยมชมบริเวณนี้ ในปี ค.ศ. 1908 ในรัชสมัยของจักรพรรดิกวางซู ได้มีการสร้างห้องสมุดสองชั้นที่มี 42 ห้องขึ้นภายในสวนสระเหลียนฮวา และเปิดให้ประชาชนเข้าชม ซึ่งนับเป็นห้องสมุดประจำมณฑลแห่งแรกในมณฑลจือหลี่ สวนสระเหลียนฮวาโบราณแห่งนี้มีทั้งเสน่ห์ของสวนพระราชวังและรูปแบบและแก่นแท้ของการออกแบบสวนจากทั้งภาคเหนือและภาคใต้ของจีน สะท้อนให้เห็นถึงลักษณะของสวนในสมัยราชวงศ์หยวน หมิง และชิงได้อย่างชัดเจน